Brandpunt: Jong en in de isoleercel

Gepost op Dinsdag 31 oktober 2017 10:25 door Scarlet Hemkes in TV uitzendingen.

Hoe is het om als jongere in een isoleercel gestopt te worden? Eindeloos wit, zo herinnert Jason (19) zich de isoleercellen waar hij tijdens zijn jeugd veel tijd in doorbracht. Volgens Jason, die 31 oktober te zien is in de Brandpuntreportage over problemen bij Jeugdzorg, zouden ze verboden moeten worden... Naast Jason volgt de reportage Romy (18) op haar pad naar zelfstandigheid. Ze bracht haar hele jeugd door in jeugdzorginstellingen.

"Daar heb ik zoveel tijd in isoleercellen doorgebracht dat ik niet in het donker kan slapen" vertelt ze.

Romy had een moeilijke start. Van jongs af aan kreeg ze kalmeringsmiddelen toegediend door haar drugsverslaafde moeder. Terwijl haar moeder als prostituee werkte, moest Romy zichzelf vermaken. Het duurde niet lang voordat ze drugs dealde en uit huis werd geplaatst. Inmiddels is Romy 18. Een cruciale leeftijd, want na een leven in gesloten Jeugdzorginstellingen moet ze op zichzelf gaan wonen.

brandpunt Als jongere in een isoleercel  

Jason is een jongen met een mooie lach. Een gulle lach die je doet geloven dat alles goed gaat en dat het leven leuk is. Toch schuilen er achter die lach veel verhalen. Zoveel zelfs, dat je er een boek over kunt schrijven. Dat heeft Jason dan ook gedaan over zijn tijd in jeugdzorginstellingen. Eén van de meest traumatische dingen die hij daar meemaakte was opgesloten worden in een isoleercel. 

"In een gewone kamer met witte muren zie je waar de muur ophoudt of waar het plafond begint. Hier zag je niks, alleen maar wit. Ik vond dat vreselijk. Kijk je er te lang naar, dan verdwijn je gewoon een beetje. Alsof je gaat zweven.’ Terwijl Jason de herinnering ophaalt krijgt hij een andere blik in zijn ogen. ‘Daar voelde ik voor het eerst wat het betekent om buiten jezelf te treden." Jason

Romy verbleef tijdens haar jeugd in veel verschillende gesloten instellingen. Als ze zich misdroeg, was de isoleercel vaak de enige oplossing. ‘Ik was geen lieverdje. Ik gebruikte wel eens drugs en gaf andere meisjes ook drugs. Dan belandde ik weer in die isoleercel.’ Volgens Romy wordt er gedreigd met het gebruik van de isoleercel als je niet luistert. ‘Ik krijg het benauwd als ik eraan denk. Je hebt geen besef van tijd en plaats. Ik voelde me erg verlaten.’

Jason beschrijft hoe dat gaat, in een isoleercel gestopt worden. "Je krijgt een scheurvest aan, zo’n ziekenhuisjurk met niets eronder. Ze wikkelen je in een deken. Een blauwe, zware. 10 man drukt je op de grond. Ze tellen af: 3,2,1. Iedereen rent weg. Ze zeggen: je moet maar even linksom en rechtsom rollen, dan kom je wel uit de deken. Die is namelijk loodzwaar. Ik ben er één keer zelf uitgerold. De keer erop dacht ik: Ik heb hier geen energie voor. Ik bleef liggen in de hoop dat de groepsleiders terug zouden komen. Dat gebeurde niet altijd." Jason verbleef er soms een dag, maar vaker een aantal uren of een dagdeel. "De regel is dat als er geen gevaar meer is, je eruit moet worden gehaald." 

Isoleercellen worden in GGZ- en Jeugdzorginstellingen nog steeds gebruikt, bijvoorbeeld als strafmaategel of als ‘veilige plek’ voor jongeren die zichzelf sneden. Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg is het gebruik ervan de laatste jaren minder geworden. De regel is dat het zoveel mogelijk vermeden moet worden. Volgens Jason gebruikt Jeugdzorg ze vooral voor jongeren waar ze zich geen raad mee weten. De laatste periode van zijn jeugd bracht hij door in de Smaragd, een kleinschalige gesloten Jeugdzorginstelling waar ze bewust geen isoleercel hebben. "Daar voelde ik me het beste en merkte ik dat het nergens voor nodig was om er een te hebben." 

"Ik kreeg straf en nog meer angst op het moment dat ik hulp het hardste nodig had" Jason

Je vraagt je misschien af wat er vooraf ging aan Jason’s verblijf in een isoleercel. Toch minstens agressief gedrag, of een grote overtreding? "Ik kraste op mijn armen. De isoleercel werd gezien als een veilige plek voor mij. Je kon jezelf daar binnen niets aandoen. Maar hiermee kreeg ik juist straf en nog meer angst op het moment dat ik hulp het hardste nodig had." Volgens Jason – die nog steeds weleens nachtmerries heeft over het separeren – doet een isoleercel voor niemand wat goeds.

"Ik zeg: haal ze weg uit instellingen. Als je ze niet hebt ontstaan er vanzelf nieuwe middelen om in te grijpen die hopelijk minder trauma’s veroorzaken." Jason

De zes maanden zijn bijna om en de spanning bij Romy stijgt. Zal ze echt een eigen woonplek krijgen? Verslaggever Henk van der Aa bezoekt haar tijdens het filmen in het ziekenhuis. Romy sloeg in Smaragd met haar vuist tegen de muur.

‘Ik merk dat ik niet zo stabiel ben. Ik ben nerveus dat ik er straks alleen voor sta en kan niet goed omgaan met onzekerheid’ Romy

Ben je benieuwd naar Romy, Jason en andere jongeren die na een leven in Jeugdzorginstellingen op eigen benen proberen te staan? Brandpunt zendt vandaag, 31 oktober, om 20.25 uur op NPO2 een reportage over dit onderwerp uit.

Bron: Brandpunt

 

Reacties

Anne-Maria - Dinsdag 31 oktober 2017 10:40

Ik weet wel dat de isoleercel vaak gebruikt wordt, vooral onder de jeugd, maar dat het zó veel te vaak ingezet wordt, daar schrik ik van.
Zelf heb ik er gelukkig nooit mee te maken gehad, omdat ik opgenomen werd op een HIC, waar de begeleiding juist opgeschaald wordt op het moment dat er meer zorg nodig is. Naar mijn idee is dat ook wat een cliënt nodig heeft. Ook al zat ik lang niet voor mijn lol herhaaldelijk op een gesloten afdeling, deze manier van werken heeft absoluut mijn voorkeur. Ik hoop heel erg dat er steeds meer zorginstellingen in Nederland komen die het HIC-principe gaan toepassen.

Breadfish - Dinsdag 31 oktober 2017 10:47

Ik ga hem terugkijken op uitzendinggemist.

L. - Dinsdag 31 oktober 2017 10:50

Ik heb zelf ook bijna elke nacht in de isoleercel geslapen toen ik in de Jeugdpsychiatrie zat. Omdat ik een te groot gevaar was voor mezelf.
Soms ging ik vrijwillig mee en ging het rustig maar op andere momenten was ik zo overstuur en was ik bang om weer in die ruimte achtergelaten te worden dat ik tegenwerkte. Dan belden ze mensen op en stonden ze met 8 rond me. Pakten ze me vast en drukte ze me op een blauw scheurdeken en kwamen ze op me zitten. Ze trokken mijn kleren uit en deden me een scheurjurk aan. Dan wikkelden ze me in een scheurdeken en telden ze tot 3 en liepen ze weg. En daar lag ik dan. Helemaal alleen in een kale ruimte met enkel een matras en scheurdekens. Ik heb er zelfs een keer op nieuwjaar in gezeten, ik voelde me toen extra eenzaam. Alle andere jongeren waren naar huis en ik was helemaal alleen op de afdeling. Ik hoorde het vuurwerk buiten en kon alleen maar denken aan hoe iedereen samen met vrienden aan het vieren was.

Ik heb echt trauma's overgehouden aan de isoleercel. Maar ik begrijp ook wel waarom ze dat deden. Om me te beschermen tegen mezelf. Ik heb daarna in de volwassenen psychiatrie ook nog in de isoleercel gezeten maar daar weet ik niet zoveel meer van. Vooral het fixeren vond ik heel traumatiserend omdat je alle controle kwijt bent. Je kunt nergens heen en ook niet even rechtstaan.

Gelukkig is het verleden tijd en hoop ik dat ik nooit meer in de isoleercel moet zitten. Het heeft ook wel mijn leven gered. Want zonder isoleercel had ik mezelf waarschijnlijk iets aangedaan. Het was een bescherming. Maar helaas ook heel traumatiserend door de manier waarop.

Manu - Dinsdag 31 oktober 2017 14:30

Ik ben heel benieuwd, maar ik heb bijzonder lage verwachtingen.. het zal weer heet gebruikelijke verhaaltje zijn, eenzijdig en inspelend op het gevoel, zonder enige nieuwswaarde.

Romy Zomer - Dinsdag 31 oktober 2017 15:28

Leuk dat het hier ook op gedeelt word :)

Ingrid - Dinsdag 31 oktober 2017 15:41

Wat heftig allemaal, ik ga zeker kijken om hier meer over te weten te komen. Ik hoop dat het voor Romy goed gaat komen, een eigen plek en vertrouwen in haarzelf. Wat heeft zij al veel meegemaakt, ik gun het haar zo, ik ken haar niet maar haar verhaal en foto raken mij.

britneyangel - Dinsdag 31 oktober 2017 16:26

ik vind dat zo heftig zo een isoleercel!

P - Dinsdag 31 oktober 2017 17:34

Heb er ook te vaak op gezeten en geslapen als je in de isoleer zit leer je pas echt overleven want je hebd niks het is alleen jij met je afschuwelijke gedachten dus op een geven moment ga je in jezelf zitten en soort van disocheren
Puur om te overleven
Heb er vaak op moeten slapen
Zelfs een keer lag ik te slapen en maakte ze mij wakker en moest ik naar isoleer omdat ze me een gevaar voor mezelf vonden
En overdag soms meerdere keren
Heb er nu nog nachtmerries van vooral van het fixeren plat spuiten en vast binden

Jane - Dinsdag 31 oktober 2017 18:05

Helaas ook erg veel ervaring met de separeer, wekenlang ingezeten.
Van de droogte zijn mijn voeten stuk gegaan, grote kloven erin, kon nauwelijks nog lopen.
Mijn ergste ervaring was toch wel toen ze mij naakt hebben achtergelaten, alles afgepakt, een jurk deden ze nog niet aan, geen dekens, niks om me te bedekken.
En dan ben je opgenomen ivm traumatiserende ervaringen.

Breadfish - Woensdag 1 november 2017 17:56

Ik heb hem gekeken. Het ging eigenlijk weinig over de isoleercel zelf, meer over hoe Jeugdzorg abrupt ophoudt als iemand 18 wordt, ook als diegene nog wel hulp nodig heeft.

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed