Wat als je niemand om je heen hebt

Gepost op Vrijdag 9 februari 2018 13:00 door Redactie in Proud2Live.

In veel blogs en op het forum verwijzen we vaak naar het sociale netwerk van iemand. Maak gebruik van je omgeving, praat met hen over wat je dwarszit, vraag om hulp etc. Dit is iets wat velen van ons heeft geholpen om te genezen van de eetstoornis, maar dit geluk heeft niet iedereen. Want wat nou als je niemand in jouw omgeving hebt bij wie je terecht kan? Wat als je er écht alleen voor staat?

Er is een verschil tussen het gevoel hebben dat je bij niemand terecht kan of daadwerkelijk ook niemand hebben. Ik heb zelf bijvoorbeeld ook best een tijd gehad dat ik dacht dat niemand mij kon helpen. Met mijn ouders kon ik niet praten, mijn vriendinnen zouden me vast voor gek verklaren en docenten op school hadden er toch geen verstand van.

wat als je niemand hebt

Zoals je ziet, had ik wel degelijk mensen om mij heen die mij konden helpen, maar ik beperkte mezelf daar behoorlijk in door zo te denken. Uiteindelijk bleken al die mensen mij wel degelijk te kunnen helpen, maar ik moest zelf de eerste stap zetten en ook echt om hulp vragen. Ik heb dus het geluk gehad dat ik deze mensen om mij heen had. Op Proud schrijven we dan ook vaak over de onmisbare steun vanuit je omgeving in de vorm van vrienden of familie.

Wat nou als je echter geen goede band hebt met je familie of geen vrienden hebt? Op wie kan je dan terugvallen en om hulp vragen als je het moeilijk hebt? Verdrietig genoeg geldt dit voor meerdere mensen en ik kan me voorstellen dat je je dan behoorlijk alleen voelt. De strijd is al zwaar en als je het echt helemaal alleen moet doen al helemaal.

In mijn ogen is hulpverlening altijd een belangrijke eerste stap als je van de eetstoornis af wilt komen. Het is heel erg zwaar en moeilijk om in je eentje de strijd tegen de eetstoornis te winnen. Als je naar de huisarts gaat, kan hij of zij jou doorverwijzen naar een professional die jou kan helpen. Hulpverleners kunnen jou goed helpen met de eetstoornis als je daar bent en dat is al heel belangrijk, maar thuis is het natuurlijk lastiger. Daar zijn geen hulpverleners die je kunnen helpen als je het dan moeilijk hebt.

Als je niet direct familie of vrienden hebt die je op die momenten kunnen steunen, is het misschien goed om te gaan kijken naar andere mensen in jouw omgeving en jouw sociale netwerk wat uit te breiden. Want zoals ik al zei: het is heel lastig om niemand om je heen te hebben die je kan helpen. Probeer daarom te kijken naar je netwerk en hoe je deze uit kan breiden.

Vaak is het namelijk zo dat je niet helemaal alleen bent, maar dat er nog wel een paar mensen in jouw omgeving zijn die je ziet. Wellicht heb je een buurvrouw die je wel aardig lijkt of een collega met wie je goed op kan schieten. Probeer eens te kijken naar zulk soort mensen in jouw omgeving. Mensen die je dus eerder ziet als een soort vage kennis, maar die jou op zich wel leuk en aardig lijken.

Zodra je die mensen voor jezelf in beeld hebt gebracht, kan je gaan kijken met wie je het meest hebt en in wie je graag wat zou willen investeren. Het kan best lastig zijn om zo’n eerste stap te zetten, omdat je bijvoorbeeld bang bent voor afwijzing. Probeer het niet groter te maken dan dat het is. De andere persoon is ook maar een mens, net als jij.

Door in iemand te investeren, bouw je een betere relatie op. Dat investeren kan je in kleine stapjes doen. Toon wat meer interesse in de ander, vraag of diegene zin heeft om een keer bij je thuis langs te komen, mee boodschappen te doen, mee te gaan naar de stad of ergens wat gaan drinken. Ik noem maar wat voorbeelden op, maar door zulk soort dingen met iemand te gaan doen, bouw je dus een betere band op. Als je een betere band met iemand hebt, kan je diegene uiteindelijk ook om hulp vragen bij jouw eetstoornis.

Het is misschien niet het meest voor de hand liggende, maar in therapie kan je ook nieuwe contacten opdoen. Misschien heb je wel groepstherapie en zit je dus in een groep met allemaal mensen die ongeveer hetzelfde probleem hebben als dat jij hebt. Het voordeel is dat deze mensen dus jouw problemen begrijpen en je aan een half woord genoeg hebt. Misschien zit er wel iemand in die groep die jou aardig lijkt en die bij jou in de buurt woont. Wie weet kan je met diegene iets leuks doen buiten therapie om en wie weet kan diegene jou ook helpen.

Er bestaan in Nederland ook een hoop inloophuizen of zelfhulpgroepen. Dit is misschien ook een fijne plek waar je nieuwe contacten op kan doen. Zoiets is misschien ook fijner dan bijvoorbeeld ergens een te cursus beginnen en daar nieuwe contacten op te doen, omdat de mensen bij die inloophuizen of zelfhulpgroepen dezelfde problemen hebben als jij en je je bij hen wat meer op je gemakt voelt. Wellicht kan je daar dus nieuwe mensen ontmoeten die jou kunnen helpen.

wat als je niemand hebt

Door heel Nederland zijn er ook maatjesprojecten. Dit houdt in dat je aan een vrijwilliger gekoppeld wordt die bij jou langskomt, naar je luistert, je kan helpen met dingen en met wie je ook gewoon leuke dingen kan doen. Deze vrijwilligers kunnen jou ook helpen bij al het bovenstaande, zodat je dat niet alleen hoeft te doen, maar samen met iemand kan doen.

Er zijn nog veel meer verschillende plekken waar je nieuwe contacten op kan doen. Ik weet dat dit super moeilijk kan zijn, maar steun uit de omgeving is zo ontzettend belangrijk. Ik snap dat je het liefste steun van familie en vrienden zou willen hebben, maar soms is dat door omstandigheden niet mogelijk. Probeer dan te kijken naar andere mensen in jouw omgeving en met wie je het contact wat uit zou kunnen breiden. Echt, je hoeft het niet alleen te doen.

Fotografie: Roberto Trombetta

 

Reacties

loveking - Vrijdag 9 februari 2018 14:27

Eindelijk een blog die hierover gaat. Zou er een vervolg op kunnen komen, over het laatste stukje? Waar je nieuwe contacten op kunt doen (ook als je geen school/werk kan doen) en tips? Ik vind het ook altijd lastig bij nieuwe "normale" mensen, wat vertel je en wat Niet, er wordt altijd gevraagd wat je voor werk/opleiding doet. Meteen over anorexia en depressie beginnen kan afschrikken en liegen wil ik ook niet.

L - Vrijdag 9 februari 2018 15:23

Precies dit!!! Zou hier ook graag meer over willen lezen/weten..

shanna - Vrijdag 9 februari 2018 15:03

Dit is dus waar ik mee zit. Ik heb verder niemand. Mijn ouders helpen gelukkig, maar verder niemand. Thanks voor deze blog!

JustMe - Vrijdag 9 februari 2018 16:10

Helaas voor mij ook realiteit. Zou hier ook graag meer over willen lezen. Wel fijn om te weten dat ik hierin niet helemaal alleen ben..

Ute - Vrijdag 9 februari 2018 17:01

Ik herken veel in wat er genoemd wordt in deze blog, heb me in het verleden heel lang erg alleen gevoeld met mijn boulimia omdat ik nergens er- en herkenning vond. Ik moet erbij zeggen dat in 'mijn' tijd (ik ben 60+) nog nauwelijks iets bekend was over eetstoornissen, geen media-aandacht, geen zelfhulp, geen inloophuizen en al helemaal geen Proud2Bme.
Juist omdat ik destijds zoveel gemist heb en veel te lang alleen geworsteld heb met mezelf en mijn eetstoornis werk ik nu in een zelfhulporganisatie en zie hoeveel baat onze leden en deelnemers hebben aan ons inloophuis en de zelfhulpgroepen.
Voor mensen uit de regio Rotterdam e.o. is het misschien een idee om eens bij Stichting JIJ aan te kloppen, voel je van harte welkom!

Christine - Vrijdag 9 februari 2018 20:32

Zo herkenbaar.... Ik woon alleen en heb enkel nog mijn ouders en zus die ik in het weekend zie. Doordat ik sinds kort de diagnose autisme erbij gekregen heb, maakt het nog moeilijker omdat ik me nog meer beschaamd voel over mezelf. Net als loveking zit ik ook met depressie... hoe maak je dan nieuwe vrienden? Vroeger lukte het me ook al niet. Nu weet ik dat dat door autisme komt...Maar het zal veel mensen afschrikken en ik wil ook geen last voor anderen zijn maar dat belemmert natuurlijk wel herstel..

MissBeta - Vrijdag 9 februari 2018 20:55

Wat goed dat hierover geschreven wordt. Ik ben zelf opgegroeid met ouders met ernstige psychische problemen en stond er dus van jongs af aan alleen voor. Daardoor heb ik ook nooit op anderen leren vertrouwen en heb ik geen sociaal netwerk opgebouwd, geen buren, geen vrienden, geen goede contacten met collega's. Ik weet niet eens of ik het wel wil/kan. Merk wel dat het in therapie heel moeilijk is, omdat heel veel behandelingen zijn gebaseerd op een 'systeem'... tja dat heb ik dus niet en behandelaren kunnen zich daar moeilijk in inleven heb ik gemerkt. Om wanhopig van te worden.

A. - Zaterdag 10 februari 2018 08:54

Dit is heel moeilijk.In therapie gaan ze er van uit dat je een sociaal netwerk hebt(mijn ervaring)En zo niet ,bouw deze uit.Maar hoe ?
Zeker als je al lang een e.s. hebt is dit heel lastig.Je hebt zo veel nare dingen meegemaakt ,wat kan je nu voor positiefs brengen in een vriendschap denk je dan ?
De kloof is zo groot tussen de "normale "wereld en jouw beleving .Hoe overbrug je die ?

D - Maandag 12 februari 2018 17:16

Inderdaad, die kloof ervaar ik ook. Ik kan niet langdurig met iemand contact onderhouden en wil het ook niet meer. Het voelt uiteindelijk zo koud, om te voelen dat je niet (meer) over het normale leven mee kunt praten, of dat het je zoveel energie kost, omdat ik door mijn eetstoornis zo weinig nog aan iets van leven toekwam, waarover je dan in contact kunt zijn met mensen.
Mijn zus kent me nog van vroeger en weet wie ik werkelijk ben of was. Bij haar voel ik dat niet zo, maar bij anderen voel ik altijd op een gegeven moment dat ze een soort van oordeel over me hebben; dan voel ik dat ze denken te menen wie ik ben, en dan kan ik hen niet overtuigen, want ik heb de verhalen er niet naar, van wie ik werkelijk ben of van oorsprong was en waar ik graag op verder mijn leven had uitgebouwd. Daarom ben ik gelukkiger alleen, ook al is het niet ideaal. Ik heb wel grote eenzaamheid leren overwinnen erdoor en ben daar wel dankbaar voor. Liever nu, dan later als ik ouder ben of wordt ed. wat vaak moeilijker is dan, van horen zeggen.

A. - Woensdag 14 februari 2018 08:47

Zo herkenbaar wat je schrijft.
Misschien dat we TE VEEL focussen op de verschillen in plaats van wat wij toch gemeenschappelijk hebben met anderen.Maar toch ook ZO moeilijk als je zo ver van alles af sta en weinig energie ,inderdaad.
Ook wordt altijd gezegd.Ga vrijwilligerswerk doen­čśŐ
Maar ik weet ook daar echt niet hoe ik anderen kan helpen om meer deel uit te maken van de samenleving als ik het zelf niet kan en doe.

britneyangel - Zaterdag 10 februari 2018 12:13

fijne blog! ik kan wel bij mensen terecht maar ik zou het nog steeds fijn vinden om een vriendin te hebben

D. - Dinsdag 13 februari 2018 13:01

Ik heb alleen mjn partner. Ik denk dat hier nog iets te veel wordt uitgegaan van dat je de energie hebt om vrienden te gaan maken, om met mensen af te spreken. Ik ben eenzaam, maar ik moet er ook niet aan denken om met iemand te moeten afspreken. Collega's? Ik kan niet werken. Ik zit gewoon alleen thuis en 's avonds is mijn vriend er. Ik wil heus wel vrienden, maar daar moet je in investeren en die energie heb ik niet.

Hernameisalice - Zondag 11 maart 2018 18:05

Super dat hier een blog aan wordt besteed, mag wat mij betreft vaker.
Zoals boven mij al gezegd is wil ik er ook wel aan toevoegen dat om contact te maken, je wel een bepaalde vorm van vertrouwen moet hebben in mensen. Op het moment dat mensen je vreselijke dingen hebben aangedaan, is het niet alleen moeilijk om jezelf zover te krijgen dat je ├╝berhaupt de energie en de wil hebt om met mensen om te gaan. Het is ook zo dat je aantrekt wat je kent.
Ik merk bij mezelf al dat ik toch telkens weer in contact kom met mensen die op mijn ouders lijken (zoals iedereen denk ik) en in mijn geval is dat allesbehalve goed voor mij. Ik ben nu op een punt dat ik ook eindelijk heel fijne vrienden in mijn leven heb.
Maar ik ken bijvoorbeeld ook iemand die zulke afgrijselijke dingen heeft meegemaakt, dat nu ze een biografie aan het schrijven is ze veel vreselijke gebeurtenissen weglaat en positieve dingen verzint omdat anders waarschijnlijk niemand verder komt dan hoofdstuk 1 (en zij zelf houdt het schrijven anders ook niet vol). En zij blijft ook mensen aantrekken die lijken op haar (in de gevangenis zittende) ouders.
Mensen zijn nu eenmaal echt niet altijd te vertrouwen, en kunnen je ook niet altijd steunen. Ik post dit bericht niet om mensen af te schrikken, ik post het voor de mensen die zich alleen maar meer alleen en eenzaam voelen als mensen zeggen dat je moet steunen op de mensen om je heen. Ik weet dat dat soms niet kan, en ik weet ook dat dat kan veranderen. Die verandering heb ik zelf meegemaakt en ik had nooit gedacht dat dat ooit zou gebeuren, ik geloofde het absoluut niet.
Er is niks mis met je als je niets kan met een 'netwerk', en het feit dat je dit leest en dus volhoudt ondanks het fucking zwaar is, is fucking sterk. Helaas is niet van tevoren vast te stellen hoe lang het duurt, maar het kan ABSOLUUT veranderen en way more often than not gebeurt dat ook, zolang je maar blijft proberen en vechten.

feed