Ups en downs van een eetstoornis

Gepost op Donderdag 18 mei 2017 10:00 door Denise in Proud2Live.

Ups and downs, high and lows, don’t give up. Als ik één ding in al die jaren dat ik een eetstoornis heb, heb geleerd is het wel dat een eetstoornis onvoorspelbaar is en met ups en downs komt. Een aantal dagen gaat alles goed, zit je lekker in je flow, lekker in je vel en lijkt alles je voor de wind te gaan. Je staat voor de spiegel en denkt: Heuj! Ziet er aardig uit! Hobbelt langs de winkel, scoort een nieuwe broek waarvan je denkt “Damn, die zit awesome”, gaat een keer uit eten zonder door te slaan naar een eetbui of onwijs te compenseren of obsessief te gaan sporten en zit vooraf eens niet in de stress… Het voelt alsof je de hele wereld aan kan. Wegen? Weegschaal? Wat is dat? Ik heb al de hele week niet gewogen, dikke doei! Wie maakt mij wat! Woohoooo.

En dan, ineens, zomaar, vanuit het niets…. komen die negatieve gedachten weer op. Loop je langs de spiegel en vang je een glimp van jezelf op. Je kijkt nog eens iets beter en waar je een paar dagen (of zelfs uren) geleden nog dacht “Who’s awesome?! You’re awesome!” denk je nu “Meh. Dikzak. Die broek kun je beter uit doen, je lijkt wel een rollade en je haar zit ook ruk” Zonder het door te hebben, heb je in minder dan 3 minuten tijd je dag laten verpesten.

meisje

Ineens ben je elke dag weer bezig met het checken van je lichaam, zowel in de spiegel als het fysiek voelen aan je lichaam, het afwegen van je eten, het stressen om iets te moeten eten wat je niet kan tracken of wat gewoon veel caloriën bevat, het wegen van jezelf en het gewicht op de weegschaal. Die broek waarin je je een aantal dagen geleden nog geweldig voelde bekijk je nu met afschuw. Je voelt je er een dik varken in en no way dat je die ooit nog aantrekt.

Totdat je volgende up weer komt. Alleen duurt die up nu een fractie langer dan de vorige keer. In plaats van 2 dagen voel je je nu 3 dagen goed. Drie dagen zonder die nare afkrakende zelfdestructieve gedachten. Drie dagen zonder dat je jezelf vertelt dat je lelijk, dik, dom, raar en simpel bent. Drie dagen zonder dat je jezelf weegt, met afschuw in de spiegel bekijkt en constant met je lichaam of voeding bezig bent. Drie dagen dat je zelf de touwen in handen hebt en bepaalt welke koers je vaart. Drie dagen je leven terug….

Tot de volgende down.

De down die heftiger is dan de vorige. Niet qua duur, maar qua negatieve gedachten en qua streng lijnen. Nog minder eten, strakker je eten tracken, meer sporten en bewegen en gedachten die nu de hele dag in je hoofd blijven malen en je maar niet loslaten. “Varken, dikzak, simpele ziel, luiwammes,  zie je nou wel je kan ook niks, dit red je niet, stop met eten, prop je vol alles is toch al verloren nu!” Je stemming die compleet omslaat… “from zero to sixty in 3.5”

Tot de volgende up.

Vier dagen in plaats van 3. Het besef komt lichtelijk dat je door moet gaan. Je weet dat na deze up een nog hevigere down komt. Één die nog negatiever is. Éen met nog zelfdestructievere gedachten. Maar je weet ook dat dat enkel is omdat de eetstoornis terrein verliest. Elke up duurt steeds langer. Je voelt je elke keer beter, sterker en zelfverzekerder…

meisje

Er komt een up die blijvend is. Waarin de negatieve gedachten alleen nog schimmen op de achtergrond zijn die je niet meer kunnen raken en niet meer in paniek kunnen brengen. Die je niet meer voor hun karretje kunnen spannen, omdat jij nu permanent de controle in handen hebt.

Ga door. Geef niet op. Dit is winbaar. Zolang je maar niet opgeeft!

Fotografie: Hamza Butt


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Reacties

meisje14 - Donderdag 18 mei 2017 10:24

Heel herkenbaar...

Maggy - Donderdag 18 mei 2017 10:51

Wow, dit is echt zo herkenbaar! Goed geschreven.

Odette - Donderdag 18 mei 2017 10:56

"Er komt een up die blijven is", mooi gezegd! Ik herken dit zelf niet zo, bij mij zijn de ups en downs in eten en gedachten helemaal afhankelijk van de weegschaal. Maar ik denk dat de fase die je beschrijft een belangrijke fase is in herstel!

m - Donderdag 18 mei 2017 17:21

lieve odette
ik herken jou verhaal
ik heb me maanden lang 2x per dag gewogen tot ik 2 weken geleden besloot aan mijn moeder te vragen of zij de weegschaal wilde verstoppen.
ik meen oprecht dat het bevrijdend voelt omdat het cijfer op de weegschaal elke dag anders kan zijn.. de zware mindfuck die je dan weer in zijn macht neemt.
ik geloof in jou dat je er gaat komen alles met kleine stapjes😘
believe yourself
you are amazing just the way you are.

liefs shine2beyou

Denise - Donderdag 18 mei 2017 19:27

Ik ben het helemaal met Shine eens... En ik herken mezelf ook zeker in je verhaal. En zoals je kan lezen, is ook mijn humeur afhankelijk van de weegschaal. Maar ook met de tijd komt er een up dat je toch even denkt "doei ik weeg niet meer" ook al is het even heel kort.

Het is wel het begin van een stijgende lijn. Want ook die periode zal langer duren.

En wat Shine ook zegt, het gewicht is echt zo'n mindfuck. Omdat zelf nogmaals te constateren heb ik vanmorgen uit bed gelijk gewogen. Toen ging ik naar de toilet en woog ik weer. 1,2kg minder :o Gaat dus echt nergens over. Het heeft ook te maken met hoeveel koolhydraten je hebt gegeten, ect. Maar los van dat alles... Er komt een moment in je up dat je denkt "fuck die weegschaal". Echt. Tijdelijk of blijvend. Maar hij komt :)

Marlou - Donderdag 18 mei 2017 11:36

Oh dit had ik nodig !!!!!!!!

S. - Donderdag 18 mei 2017 12:36

Dit beschrijft wel zo'n beetje de fase waar ik nu in zit.

Nans - Donderdag 18 mei 2017 13:11

Heel herkenbaar. Ik ben zelf nu ook aan het herstellen en vind t verdomd moeilijk. Iedere dag weer hetzelfde gevecht. Vechten tegen die vreselijke gedachtes over jezelf.

Denise - Donderdag 18 mei 2017 19:29

Maar blijf vechten! Want er komt een dag dan win je dit gevecht!

Ik ben sinds kort begonnen met een "witboek" het tegenovergestelde van een zwartboek dus. Mijn "zwartboek" staat standaard aan, in mijn hoofd (negatief zelfbeeld). In het witboek schrijf je alles op wat goed ging. Had je geen zin om de afwas te doen maar heb je die toch gedaan? Opschrijven. En ook je goede gevoel erbij. Complimentje gehad van iemand? Opschrijven. Alle positieve dingen zet ik er in. Mijn witboek bestaat enkel uit positiviteit. Wellicht een idee?

Barbara123 - Donderdag 18 mei 2017 15:07

heel mooi en herkenbaar. Bij mij worden de ups echt langer, maar er zijn helaas nog downs

Denise - Donderdag 18 mei 2017 19:30

En ik denk dat die ook altijd zullen blijven. Sowieso in je leven, maar ook eetstoornis gerelateerd. En dat is ook niet erg. Want uiteindelijk zul je heel snel weer uit je downs krabbelen en aan het eind van de streep heb je in de downs je eetstoornis niet meer nodig. Daar ben ik echt van overtuigd.

Anne - Donderdag 18 mei 2017 17:04

Zo herkenbaar, zit nu echt in de laatste fase van herstel en.ikIk heb zware ups en downs. Dit voelt dan ook heel fijn om te lezen

m - Donderdag 18 mei 2017 17:18

heel herkenbaar
en wat prachtig en duidelijk omschreven dankjewel!❤

britneyangel - Donderdag 18 mei 2017 20:49

idd herkenbaar, die vervelende gedachtes zijn vervelend

Famke - Vrijdag 19 mei 2017 09:15

Heel herkenbaar... heel mooi geschreven!

Gastblog door Denise

Denise stuurde haar gastblog in naar redactie@proud2Bme.nl

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?