Therapie: De tijd is om

Gepost op Zaterdag 14 oktober 2017 19:00 door Irene in Proud2Live.

Je zit bij je therapeut. Eindelijk heb je die ene doorbraak waar je zo op zat te wachten. Eindelijk durfde je je open te stellen en heb je het over dat ene moeilijke onderwerp wat je al zo'n tijd wilde bespreken. Het heeft je het grootste deel van de afspraak gekost, maar het is nu echt een goed gesprek. Je therapeut luistert aandachtig, stelt goede vragen en denk mee, maar je merkt op dat ze af en toe met haar ogen naar de hoek van de kamer beweegt. In die hoek hangt een grote witte klok met dikke zwarte cijfers en na een aantal minuten zegt ze "Sorry, de tijd is om."

Heb jij zo'n scenario ook wel eens meegemaakt? Ik wel. Net als ik dacht tot de kern van iets te komen was de tijd om. Het had me een heel uur gekost om mezelf open te stellen en bij m'n gevoel te kunnen komen en dan werd het plots afgekapt, omdat de volgende afspraak alweer zat te wachten. De agenda's van psychologen kunnen soms erg vol zitten en dan zitten ze vast aan strak tijdschema. Het is belangrijk dat er zo veel mogelijk mensen geholpen kunnen worden, maar het kan ook best lastig zijn om aan zo'n tijdslimiet te zitten. De ene keer heb ik nou eenmaal wat meer tijd nodig dan de andere keer.


Bron foto

Het meest lastige was dat ik dan de volgende week pas weer een gesprek had. In die week kon er weer van alles gebeurd zijn of was ik alweer vergeten waar we het de vorige keer over hadden gehad. Het was belangrijk voor mij hier toch bepaalde maniertjes in te vinden die mij zouden helpen beter om te gaan met de beperkte zijn van therapie. In deze blog leg ik een aantal van deze manier uit.

♥ Met omgeving bespreken
Wanneer ik thuis kwam had ik nooit meteen zin om over therapie te praten. Ik was ook altijd best wel moe na zo'n gesprek met m'n psycholoog. Je moet niet onderschatten hoeveel energie het kost om aan je eetstoornis te werken. Het lijkt misschien alsof je alleen maar stil hebt gezeten, maar het werken van je hersenen kost ook echt veel energie. Zeker wanneer je gespannen bent, je zorgen maakt of problemen probeert op te lossen. Toch is het wel goed uiteindelijk met iemand ergens over te praten. Het hielp mij om met mijn vriendinnen sommige thema's die in therapie voorkwamen weer opnieuw te bespreken. Op deze manier kon ik ze afronden en konden we eventuele ervaringen delen. Hierdoor voelde ik mij ook vaak minder alleen erin staan. 

♥ Tussentijds mailen
Mijn psycholoog had me verteld dat als er nou echt iets was ik haar altijd kon mailen. Ze kon niet beloven snel te reageren, maar beloofde wel het mailtje te lezen. Als ze reageerde was het vaak beknopt en omdat het niet een gesprekssituatie was vond ik het toch lastig er echt iets mee te doen. Wanneer ze niet reageerde nam ze mijn mailtje mee naar de volgende therapie sessie. Al waren beide gevallen niet op het moment zelf inhoudelijk even helpend, toch had ik er iets aan. Ik kon op deze manier even van me af schrijven en wist dat mijn woorden in goede handen waren. Ik kon op deze manier niet meer vergeten het in therapie te vertellen en mijn psycholoog had het van te voren al in haar op kunnen nemen. Op deze manier hadden we meteen iets te bespreken wanneer het gesprek begon. 

♥ Van tevoren opschrijven wat je wilt bespreken
Als ik boodschappen ga doen en geen boodschappenlijstje maak, vergeet ik altijd de helft. Dit is ook zo met geplande gesprekken. Ik doe het nogsteeds wel wanneer ik bijvoorbeeld naar de huisarts ga. Vaak weet ik van tevoren wel waarom ik die afspraak heb gemaakt, maar vergeet ik dan tijdens het gesprek de helft te vertellen van wat ik eigenlijk wilde zeggen. Door steekwoorden of korte zinnen op een briefje te schrijven weet ik altijd nog precies wat ik allemaal wilde zeggen tijdens zo'n gesprek. Dit kan je ook doen als voorbereiding op een gesprek met je psycholoog. Misschien ben je heel gespannen of heb je gewoon veel om te bespreken. Op deze manier kan je er in ieder geval altijd bij en kan je het meeste uit je gesprekken halen.

♥ Tijdens of achteraf opschrijven wat je hebt besproken
Tijdens groepstherapie hamerden mijn behandelaren er altijd op dat we in ons boekje vanalles moesten bijhouden. Dit deed mijn behandelaar tijdens individuele therapie niet echt, maar toch is het ook daar goed om te doen. Door je doelen, gesprekken en vragen op te schrijven is het makkelijker iets te onthouden of het later nog eens op te zoeken. Je hoeft niet het hele gesprek woord voor woord op te schrijven, maar werk bijvoorbeeld met steekwoorden. Je zou dit dan even kort door kunnen lezen wanneer je je volgende gesprek hebt. Kijk of je je doelen hebt gehaald of waar je mee verder zou willen gaan. Iets anders wat ik fijn vond aan het bijhouden van gesprekken was dat ik mijn vooruitgang gedurende de tijd kon zien. Soms zijn de stapjes die je neemt zo klein dat je ze stuk voor stuk niet door hebt, maar wanneer je naar een aantal maanden terug kijkt, blijk je eigenlijk al een heel eind te zijn gekomen. Dit motiveerde mij altijd wel door te blijven gaan. 

♥ Een dagboekje bijhouden
Naast schrijven tijdens of vlak na therapie hield ik ook doordeweeks een dagboekje bij. Oefeningen die ik tijdens therapie deed herhaalde ik thuis en besprak ik dan weer de volgende keer dat ik mijn psycholoog sprak. Wederom hoeven dit niet hele verhalen te zijn als je niet zo'n schrijver bent. Het kan met steekwoorden, maar ook met tekeningen of schema's met kleurtjes. Tegenwoordig heb je ook apps waarin je vanalles bij kunt houden. Kijk wat bij jou past en waar jij het meest aan hebt. Dat wat ik in het dagboekje bijhield kon ik dan weer gebruiken om in therapie te bespreken. Er kan zo onwijs veel gebeuren in een week of een paar dagen. Ik vond het dan erg fijn het zwart op wit te hebben, anders ontvloog het me zo weer.


Bron foto

Deze punten hielpen mij goed om voor mijn gevoel het meeste uit mijn therapie te halen. De laatste drie lijken erg op elkaar, maar ik vond het toch de moeite waard ze apart te benoemen. Al had ik een hekel aan die eeuwige g-schema oefeningen opschrijven en vond ik het ook lastig het echt elke dag vol te houden, heb ik toch stapels schriften volgemaakt. Het is ook helemaal niet erg als het je af en toe niet lukt of als je niet elke dag even veel of uitgebreid schrijft. Toch vond ik het belangrijk mezelf hier af en toe een beetje in te pushen wanneer ik er geen zin in had, want het hielp me uiteindelijk echt. Je krijgt maar een bepaalde tijd in therapie en daar moet je het meeste uit zien te halen. Maakt daar gebruik van, want voor je het weet is de tijd om. 

Heb jij nog manieren die zouden kunnen helpen?

 

Reacties

Ronja - Zaterdag 14 oktober 2017 19:13

Eigenlijk zou ik dat therapie-uur wel op willen nemen dan kan ik het later nog eens beluisteren, want ik weet na therapie niet alles meer wat er besproken is. Ik denk dat ik er dan veel meer uit zou kunnen halen. Ik durf het alleen niet te vragen.

Anoniem - Zaterdag 14 oktober 2017 19:18

Ik vind dit ook vervelend. Durf je net een bepaald onderwerp aan te snijden of je gevoel te uiten en dan is de tijd om! Ik voel me dan altijd een soort nummertje en geen individu. Ik heb wel gemerkt dat ik veel meer aan mijn therapiesessies heb door de therapieopdrachten thuis goed te maken. Zo kan mijn psycholoog dan aan de hand van wat ik heb opgeschreven goed inspelen op mijn behandelvraag/gevoel/gedachten. En dan gaan de sessies ook echt ergens over en haal je er meer uit!

Breadfish - Zaterdag 14 oktober 2017 19:25

Er is ook een fenomeen genaamd door knob confession/comment/revelation, dat je juist in de laatste paar minuten van de sessie (soms al met de hand op de deurklink) een belangrijk onderwerp aansnijdt.

nienkenienke - Zaterdag 14 oktober 2017 20:10

Pff, herkenbaar. Het duurt vaak minstens een half uur voordat ik mij een beetje kan openstellen. Als er dan gezegd wordt dat de tijd om is krijg ik vaak het gevoel dat ik niet belangrijk meer ben en dat ik er weer alleen voor sta. Ik weet dat het niet zo is maar dat is wel mijn automatische gedachte.

Breadfish - Zaterdag 14 oktober 2017 20:20

Als je steeds een half uur nodig hebt om "op te starten" zou je ook kunnen vragen of je sessies van 1,5 uur kan krijgen, maar dan bijvoorbeeld minder frequent.

F. - Zaterdag 14 oktober 2017 20:34

Mijn psycholoog zorgt er volgens mij wel bewust voor dat we een beetje positief afsluiten. Wel relatief natuurlijk. De tijd is nu eenmaal kort en soms zou ik ook wel langer door Willen praten. Maar ze gaat naar het eind toe anders op dingen in, zodat we er niet echt middenin zitten als de tijd om is. Ze bouwt het toch een beetje af en als er iets moeilijks is besproken net gaat het in de laatste minuten vooral om steunen oid of dat ze zegt dat ik het goed doe etc zodat ik nooit helemaal overstuur de dier uit ga.

Op laatst een keer na dan. Toen was ze het hele gesprek al behoorlijk aan het vissen en net het laatste kwartier prikte ze er doorheen maar toen raakte ik best wel overstuur en was ik nog aan het janken toen de Tijd om was.dat was best wel naar.. Maargoed zij had misschien ook niet overzien dat het zo heftig voor mij was. Hebben jullie dot echt vaker gehad dan en hebben jullie dat niet dat je psycholoog de gesprekken bewust afbouwt?

F. - Zaterdag 14 oktober 2017 20:36

O en als er iets heftigs is besproken en het lullig is fgealoten openen we daar vaak het volgende gesprek mee. Hoe ik daar op terugkijk en hoe het voor mij was om daar over te spreken. Dat kan wel fijn zijn. Misschien kun je dat ook zelf inbrengen

Lost girl - Zaterdag 14 oktober 2017 23:55

Ik heb ook afspraken gemaakt met mijn therapeut over de indeling van de sessies. Is voor mij heel belangrijk ivm autisme en nah. Ook komt er na mij nooit gelijk een nieuwe patiƫnt zodat we de sessie goed kunnen afronden. De afspraak is dat zij een samenvatting maakt van het gesprek en dit samen met het huiswerk naar mij mailt.

AnaMan - Zondag 15 oktober 2017 12:13

Ik ben het helemaal met je eens dat dit belangrijk is, en doe het van nature precies zoals jij, Irene! :)

Goede tips, die ik iedereen aanraad! ;-)

Fayee - Zondag 15 oktober 2017 14:02

Omg.. ik heb dat eigenlijk bijna altijd..
ik heb altijd even de tijd nodig om in het gesprek te gaan..
en als het dan eindelijk op gang is gekomen, is de tijd alweer voorbij...
Ik voel me dan altijd zo rot en klap dan vrijwel altijd dicht..
Dat dichtklappen heb ik altijd aan het begin en vaak aan het eind,
want dan begint het in de tussentijd open te worden, maar omdat dan
de tijd bijna om is, klap ik al dicht en denk ik ''laat maar'' .
Dan voel ik me meer een nummertje dan echt een mens? al snap ik
natuurlijk ook wel dat ze meer te doen heeft....

Wel hele fijne tips!
Vaak als echt iets hoog zit en ik het niet heb kunnen bespreken, mail ik
het achteraf...als het niet heel hoog zit maar ik het wel kwijt had gewild
schrijf ik ht voor mezelf op.
Omdat het wel vaak voorkomt dat ik niet altijd de dingen bespreek die ik
zou willen, had ik de afspraak met me therapeut dat ik haar diezelfde dag
van het gesprek een bericht doe / appje stuur met daarin de punten..
Dit als stok achter de deur, zodat zij er ook vanaf weet.
Echter heb ik net een +/- 2 maand pauze/stop van therapie achter de rug en
zijn de gesprekken net weer begonnen waardoor ik die afspraak om de punten
op te schrijven nog niet weer heb opgepakt.. uit angst ofzo...
Maar eigenlijk na het lezen van deze blog denk ik dat ik dat toch dinsdag maar
wel weer moet gaan doen..

Thanks voor de blog! heel helpend

Butterfly - Donderdag 19 oktober 2017 22:21

Zo herkenbaar.. Met mijn therapeute loop ik ook echt bijna altijd uit. Ze heeft ook wel vaak geen afspraak na mij en dan lopen we een half uur uit, al zo vaak gebeurd, oeps.
Maar ik heb dan alsnog heel vaak het gevoel alsof we 6 van de 10 dingen nog niet besproken hebben, zo dubbel en lastig is dat!

Maar ik heb de laatste tijd ook heel erg vaak dat de gesprekken best wel heftig zijn doordat het niet goed gaat, maar dat ik dan op een gegeven moment moet huilen en in paniek raak, maar we dan dus wel moeten stoppen. Zo lastig om dan 'goed' naar huis te kunnen gaan, aangezien ik dan 2uur moet reizen. Maar dan mag ik soms in een andere kamer even een mindfulnessoefening doen om rustig te worden om daarna weg te kunnen gaan, dus dat is wel fijn!
Maar bij emdr is het wel echt naar hoe ik daar soms 'ineens' weg moet. Ik mag dan wel ook in een andere kamer even tot rust komen en ik wordt opgehaald. Maar het is dan echt 2 minuten voordat we moeten stoppen, 'ja we gaan stoppen', de balk gaat uit en ik zit volledig in emoties en beelden en bah.. daar kan ik niet aan wennen.

Maar voor iedereen die na een gesprek het moeilijk vind om met de chaos die er in je hoofd is weer aan de terugreis te beginnen, doe een mindfulnessoefening! Kan zo goed helpen om even weer je lichaam te ontspannen / je hoofd wat rustiger te krijgen / je emoties te laten zakken / goed in het hier & nu te komen en blijven!

Geschreven door Irene

Irene werkt bij de redactie als ervaringsdeskundige en is daarnaast beeldend kunstenaar.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed