Ongekend verlangen naar liefde

Gepost op Zaterdag 6 januari 2018 19:00 door Mira in Proud2Live.

Daar sta je dan als 23-jarige vrouw met een brede glimlach op je gezicht, maar tegelijkertijd voel je vanbinnen de tranen als een waterval stromen. Na een ochtendje met iemand op pad te zijn geweest, krijg je bij het afscheid nemen zomaar spontaan een dikke knuffel. Die had ik even niet zien aankomen, maar oh wat voelde dat fijn! Tegelijkertijd voelde ik schaamte, want hoe kan het nu dat je als volwassen vrouw daar nu nog zoveel behoefte aan hebt?!

Kinderjaren
In mijn thuissituatie waren emoties tonen geen dagelijkse gang van zaken. Sterker nog, voor mijn beleving was het bijna verboden. Ik wist me geen raad met deze verborgen gevoelens en heb deze onder andere kunnen wegdrukken met mijn ‘liefdevolle’ anorexia. De anorexia gaf mij geen kans om gevoelens te uiten en dat zorgde ervoor dat ik rust in mijn hoofd ervoer. Voor zover ik mij kan herinneren, heb ik thuis bijna nooit durven te huilen. Of het nu om kleine verdrietige momentjes ging, zoals het overlijden van mijn goudvis of om grote gebeurtenissen, zoals mijn opnames voor mijn eetstoornis, er kon bij niemand een traantje af.

https://www.flickr.com/photos/barnimages/31929391313/
bron foto

Hoe langer ik dit volhield, hoe harder ik voor mijzelf werd. Ik krabbelde van zwaar ondergewicht weer op naar gezond gewicht, haalde mijn bachelor en master diploma en vond een prachtige baan in de gezondheidszorg. Mijn doelen waren behaald en kon weer functioneren zoals ieder ander, maar pas na vele jaren komt het verdriet eruit. Verdriet dat nauwelijks te omschrijven is. Het is een soort oneindige waterval die af en toe even stil ligt…

Schaamte & ontkenning
Maar ja, wat moet ik nu met deze oneindige waterval aan emoties? Moet ik het toelaten, moet ik het opnieuw onderdrukken of moet ik het met dierbare mensen gaan delen? Ik kan voor jou niet beslissen, maar voor mezelf deze keer wel. Ik wil het gaan delen al is de schaamte nog zo mega groot. Het verdriet van het kleine meisje dat ik was, komt weer naar boven en is meer dan ooit tevoren. Ik kan dit ontkennen, maar ik weet dat dit niet de juiste manier is om ermee om te gaan. Ik kan opnieuw vluchten in een eetstoornis, kan opnieuw een vrolijk masker opzetten, maar die trucjes ken ik nu wel. Deze keer kies ik ervoor om eerlijk te zijn. De spannendste keuze ooit, maar waarschijnlijk ook de beste keuze ooit…

Ongekend verlangen
Deze beslissing heb ik niet van de één op de andere minuut gemaakt hoor of nou ja, misschien ook wel. Een tijdje terug ging ik met een dierbaar persoon uit mijn omgeving een ochtendje op pad en voordat ik het wist bespraken we onderwerpen die dieper gingen dan de koetjes en kalfjes in de wei. Het leidde tot een waardevol gesprek, een gesprek waarop ik niet was voorbereid, maar wat mij een overladen gevoel aan emoties bracht.

meisje vliegend
bron foto

Het moment om afscheid te nemen, was voor mijn gevoel veel te snel aangebroken. Ik had nog wel uren kunnen praten, mijn verhaal kunnen delen en kunnen luisteren naar haar wijsheden. Voordat we weer onze eigen dag verder gingen invullen, gaf ze mij nog snel een knuffel. Een knuffel die bij de meeste mensen vanzelfsprekend is, maar die mij een enorm bijzonder gevoel gaf. Een gevoel waarvan ik niet wist hoe ik dit moest beschrijven. De hele dag heb ik hiermee rondgelopen en er zijn toen vele gedachten de revue gepasseerd. Maar diep vanbinnen wist ik waar dit gevoel vandaan kwam. Dit was de ongekende liefde waarnaar ik altijd heb verlangd, dit was het begrip waarop ik hoopte toen ik klein was, ja dit was hetgene wat mij helpt om nog sterker te gaan worden.

Ik ben een volwassen vrouw, met een afgeronde studie en een volwaardige baan, maar ik ben ook een volwassen vrouw met gevoelens en met nog vele vraagstukken. Het voelt eng om dit op te schrijven, om te delen en vooral om ermee aan de slag te gaan, maar één ding weet ik zeker: het voelt goed en ik ga ervoor!

Herken jij ook dit ongekend verlangen naar liefde?


Zondagavond 7 januari is er om 20:00 uur een themachat over dit onderwerp. Je bent van harte welkom!

 

Reacties

I - Zaterdag 6 januari 2018 19:16

Eenzame tranen van herkenning rollen nu over mijn wangen...de eerste zin onder 'kinderjaren' komt keihard binnen...
Het verlangen naar liefde is groot, maar door emotionele verwaarlozing heb ik nagenoeg geen vertrouwen in mezelf en ieder ander en hou daardoor altijd een bepaalde afstand.

anoniem - Zaterdag 6 januari 2018 19:37

Mooi geschreven.. het raakt.. ik denk op meerdere manieren dan alleen de manier die jij beschrijft.. het gaat om alle onvervulde behoeftes van vroeger.. voor mij dan ;)

Denise - Zaterdag 6 januari 2018 20:00

Oh god. Zo herkenbaar dit :o

anoniemeAuti - Zaterdag 6 januari 2018 20:05

Ja, ik heb ook een jeugd gehad waar emoties onderdrukken "gewoon" was. Dat ligt niet enkel aan mijn opvoeding. Sinds enkele maanden heb ik de diagnose autismespectrumstoornis, eigenlijk Asperger. Ik ben nu 38 jaar en heb nog nooit een relatie gehad.

Toch hunker ik ook naar liefde maar ik besef dat ik wellicht eenzaam zal blijven.

M - Zaterdag 6 januari 2018 20:12

Pff, wat herkenbaar. In mijn jeugd heb ik ook altijd mijn emoties onderdrukt, omdat er al zo veel gaande was in mijn gezin, dus hield ik me maar stil. En nu heb ik ook die waterval aan emoties, dat verlangen naar liefde.

Heel mooi geschreven!

Denise - Zaterdag 6 januari 2018 21:35

Heel herkenbaar állemaal.
Bij ons thuis werden ook nooit emoties getoond en had ik ook vaak het gevoel dat ik ze niet mocht uiten ook door mijn autisme is het uiten van mijn emoties al heel moeilijk.
Door bepaalde gebeurtenissen die ik meegemaakt heb toen ik op een woongroep ging wonen kan ik me niet meer hechten aan mensen en geen vertrouwen meer heb in mezeif en in mensen houd ik ze op afstand zodra mensen te dichtbij komen duw k ze letterlijk en figuurlijk van mij af.
ik voel me daardoor heel eenzaam en verlang ik intens naar een knuffel en een arm om mij heen en naar liefde.
Ik hoop ooit vertrouwen in mezelf en in andere terug te winnen ook kunnen en liefde te kunnen ontvangen.

xdiedev - Zaterdag 6 januari 2018 22:06

Wat enorm herkenbaar. Hoewel ik juist wel een enorm liefdevolle opvoeding heb gehad waar alle emoties er mochten zijn, ervaar ook ook dit intense verlangen naar liefde en geborgenheid. De pijn en het verdriet geven fysieke pijn, steken die niet te dragen zijn. Het is een onhoudbare ondraagbare situatie .

anoniem - Zaterdag 6 januari 2018 23:27

Ja, inderdaad... je voelt het fysiek...

Sterregoesforit - Zondag 7 januari 2018 00:28

Mooi, herkenbaar en pijnlijk! ♥

cindy - Zondag 7 januari 2018 02:53

k ook hetzelfde meegemaakt doordat ik nu geen enkele relatie in stand kan houden en er serieuze vechtpartijen ontstaan van het elkaar niet willen volgen ik heb ook add en enorm moeite met liefde en emoties vroegre als kind was mijn vader alcoholist en moeder was op emotionele wijze niet bereikbaar doordat ze zoveel moest verdragen van mijn vader en ik elke keer ook de vechtpartyen moest slikken ik heb het er ook enorm moeilijk mee ik ben nu bezig met een soort van live coach en een psycholog heb ik ook ingeroepen omdat ik het niet meer aan kan mvg heel mooi geschreven en heeft mij doen praten dit verhaal mvg

muus83 - Zondag 7 januari 2018 10:42

Ook ik ben een volwassen,34-jarige vrouw en ik heb zoveel herkenning in je verhaal! Thnx voor het delen❤️

AnaMan - Zondag 7 januari 2018 11:32

Mega, mega herkenbaar...
Officieel heet het onveilige hechting. Daar zou ik zeker op Googlen! Proud heeft er ook een blog over gehad.

Nu ik inmiddels echte liefde kan krijgen van iemand is er een enorme wereld voor me open gegaan!!!!!

Als jouw muren eenmaal opeens instorten zou ik zeker aanraden om ze nooit meer op te bouwen; je houdt jezelf gevangen en alle liefde buiten!!! :(

Merel - Zondag 7 januari 2018 13:48

Mooi geschreven. Sterkte en succes!

britneyangel - Zondag 7 januari 2018 14:01

ik vind het ook wel fijn om een knuffel te krijgen!

LeRose - Zondag 7 januari 2018 18:19

Ik herken het wel

me - Zondag 7 januari 2018 21:05

Ik herken het van eerder, maar het kan minder worden, binnen normale proporties, als je van jezelf gaat houden en de dingen in je leven gaat doen waarvan je houdt, ik ben het levende bewijs!

ikkuh1985 - Dinsdag 9 januari 2018 21:19

Wauw!!!Wat goed geschreven en zo ontzettend herkenbaar!!!!!

Zuppay - Dinsdag 9 januari 2018 21:31

Aaah!! Jammer dat ik het nu pas lees, anders was de themachat zeker ook door mij gevuld. Heel herkenbaar. Alleen voor mij voelt het als zo'n groot gat, dat ik met m'n leven zelf niet verder kan. Komt er nog een themachat over dit onderwerp?

Gastblog door Mira

Mira stuurde haar gastblog in naar redactie@proud2Bme.nl

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed