Mijn moeder voelt zich schuldig

Gepost op Maandag 24 september 2018 13:00 door Irene in Proud2Live.

"Ik heb me ontzettend schuldig gevoelt over jouw eetstoornis." Bekende mijn moeder rond het einde van mijn herstel. "Ik moedigde je aan in je wens om af te vallen, omdat ik hoopte dat je dan wat lekkerder in je vel zou gaan zitten, maar dít was natuurlijk nooit de bedoeling. Ik had je veel liever dik en gelukkig gezien dan zo dun en zo ongelukkig. Als ik dat had geweten... Ik wist ook niet meer wat ik moest doen." Mijn moeder voelde zich schuldig over mijn eetstoornis.

"Ik was bang dat je dood ging."

Bij het denken aan die woorden krijg ik nog altijd een knoop in mijn maag. Het was echt zo erg he? Ja, het was heel erg. Je zou maar het gevoel hebben dat de eventuele dood van je dochter jouw schuld is. Wat moet dat verschrikkelijk zijn. Wat moet je een hoop onmacht hebben gevoeld. De wereld onder je voeten weggeslagen. Hoe kon dit gebeuren?! Zelf heb ik geen kinderen, dus ik kan me nooit écht voorstellen hoe het is, maar als je kinderen hebt is hun geluk nog belangrijker dan je eigen geluk. Dat is wat mijn moeder zegt.

Nu ben ik niet dood gegaan, in tegendeel, ik ben er ontzettend sterk uitgekomen, maar jeetje, wat een ongelooflijk nare tijd was dat. Natuurlijk was ik niet alleen maar ongelukkig, ik had ook mooie momenten, maar over het algemeen was het een hele zware en nare tijd. Een eetstoornis gun je niemand, al helemaal niet je dochter. Denken dat het jouw schuld is lijkt me echt verschrikkelijk, maar mam, je moet weten, zo zie ik het helemaal niet.

"Ik zou willen dat ik het had kunnen voorkomen."

We hadden het allemaal willen voorkomen. Tenminste, dat kan ik nu achteraf zeggen. Toen ik er middenin zat wilde ik alles behalve mijn eetstoornis voorkomen. Het begon met onschuldig wat af vallen op een ogenschijnlijk gezonde manier en vanwege gezonde redenen. Er waren in korte tijd namelijk flink wat kilo's bijgekomen en ik zat totaal niet lekker in m'n vel. Nu kan ik zeggen dat ik toen al last had van eetbuien, maar wisten wij veel. Het gebeurde allemaal stiekem. Ik herkende het niet en vertelde er niemand over. Ik gaf zelf aan dat ik af wilde vallen, omdat ik lekkerder in m'n vel wilde zitten en jij wilde me daarin steunen. Met op een gezonde manier afvallen is niks mis. 

Dat ik anorexia ontwikkelde wist ik veel eerder dan jij en ik deed er alles aan om het zo lang mogelijk geheim te houden. Ik hield de schijn op, praatte niet met je en vond dat ik recht had op privacy. Een puberdochter... Wat moet je er mee? Wist jij veel. Ik was immers je eerste kind. Er bestaat geen studie voor ouder zijn. Je kan nooit precies weten wat je kind nodig heeft. Je kan alleen uitgaan van je eigen kennis en ervaringen. Je kan alleen maar doen wat goed voelt, maar je kind is jou niet. Dus 'fouten' zal je maken, dat is oké (tot op zekere hoogte, maar in jouw geval zeker oké), het is een eetstoornis die alle verhoudingen scheef legt. Ik was ziek en wilde niet praten.

"Ik had het toch aan kunnen zien komen. Ik heb immers in precies hetzelfde schuitje gezeten."

Ik snap dat je dat misschien denkt, maar ik kan me ook voorstellen dat je het niet wilt zien. Je wilt niet direct daarvan uitgaan en mij vertrouwen op mijn woord. Nee, mam, er is niks.. Hoewel de oorzaken van een eetstoornis onder anderen aan de opvoeding en erfelijkheid kunnen liggen is het altijd een combinatie van verschillende dingen. Ik zal niet ontkennen dat wat ik thuis mee kreeg er niks mee te maken heeft gehad, maar hoe goed je het als ouder ook doet.. Je hebt niet overal invloed op. Mijn eetstoornis is niet jouw schuld, maar het gevolg van allerlei verschillende triggers die op allerlei verschillende plekken en momenten hebben plaatsgevonden. In zekere zin is het gewoon een kwestie van pech hebben. Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been dat ie dan maar niet had moeten gaan mountainbiken? Pfff, had ik maar nooit die fiets voor je gekocht. Je weet niet hoe dingen lopen. Jij wilde alleen maar helpen. Mij gelukkig zien. Ook tijdens mijn herstel ben je er altijd voor me geweest.

Ik ben me er heel erg van bewust dat niet elke kind en ouder verhouding zo is als die van mij. Wat dat betreft heb ik juist ontzettend veel geluk met mijn ouders. Wanneer je een eetstoornis hebt en al helemaal in de pubertijd is het lastig om dat zo te zien. Ik ben ook niet de makkelijkste geweest, omdat ik ook gewoon ben zoals ik ben, maar jeetje wat hebben jij en papa het goed gedaan. Ik heb daar best bewondering voor. Jij bent niet de schuld van mijn eetstoornis, het kan iedereen overkomen, maar je bent wel een reden van mijn herstel.

Denk niet aan de signalen die je hebt gemist. Denk niet aan je eigen verleden en hoe dat in verband met het mijne zou kunnen staan. Denk niet aan hoe je me wilde helpen wat lekkerder in m'n vel te zitten. Uiteindelijk had mijn eetstoornis ook dat doel, maar tegen een enorme prijs. Nee, denk aan hoe je er alles aan hebt gedaan om mij te helpen. Denk aan de keren dat je me hebt opgevangen. De keren dat ik je heb gebeld en dat ik na een peptalk van jou weer verder kon. Denk aan hoe goed je me begreep. Dat wat eerst een zwakte was is nu ook jouw ervaringsdeskundigheid en dat heeft me zo veel minder eenzaam doen voelen.

Denk aan hoe sterk ik eruit ben gekomen en besef je dan dat dit de dochter is die jij hebt opgevoed, samen met pa natuurlijk. Daar kan ik je alleen maar dankbaar voor zijn.

Ik besef me goed dat dit helaas niet voor iedereen geldt. Soms is het belangrijk om los te komen van je ouders, of dat nou uit onwil of onmacht is, maar voor wie dit wel geldt: Een eetstoornis heb je niet alleen. Daarom is deze blog voor ouders en voor mensen met ouders. Het kan zo verschrikkelijk en uitzichtloos zijn, maar blijf er voor elkaar zijn. Heb geduld en liefde. Meer over iemand helpen met een eetstoornis lees je in deze blog

 

Reacties

Jaymi - Maandag 24 september 2018 14:41

Zo mooi geschreven Irene. Dankjewel voor deze blog!
Oké, ik ben geen ouder, maar ik herken dit heel erg m.b.t. mijn zusje. Ik voel mij op dit gebied nog meer 'ouder' dan mijn eigen ouders. Ik voel mezelf enorm schuldig over het feit dat mijn zusje problemen heeft met eten. Soms eet ze (vrijwel) niks en dat kan zo frustrerend zijn. Daarna slaat ze vaak door en eet ze 'ineens' heel veel. Ik probeer grip op haar te krijgen, ik probeer controle over haar te krijgen. Helaas gaat dat niet. Opvallend is wel dat mijn zusje het allemaal niet stiekem doet.

X - Maandag 24 september 2018 14:58

Maar wat als je moeder niet die liefde voor je heeft..

D - Maandag 24 september 2018 18:57

Dat is heel erg wreed, vooral als je voelt dat je moeder onderdeel is van jouw eetstoornis. Reken niet op hulp of steun, je staat alleen wat dat betreft in het leven en 'moet' daar doorheen, het is zeer oneerlijk. Ik hoop dat je niet verbitterd raakt en het kunt verwerken en je er op een dag staat, nomather what en natuurlijk via andere wegen hopelijk te voelen in je hart dat het kan of gaat lukken, het leven wat je wilt of wenst.

X - Maandag 24 september 2018 21:47

Wat lief, dankjewel

- - Maandag 24 september 2018 18:22

Wauw!

britneyangel - Maandag 24 september 2018 20:58

mooie blog!

Noom - Woensdag 26 september 2018 20:46

Heel mooi en fijn om te lezen, ik ga hem aan mijn moeder laten lezen!

Geschreven door Irene

Irene werkt bij de redactie als ervaringsdeskundige en is daarnaast beeldend kunstenaar.

Vind je dit waardevol?


feed