Mijn littekens gaan nooit meer weg

Gepost op Zaterdag 17 december 2016 19:00 door Anika Rooke in Proud2Live.

Al weken had ik pijn in mijn rug. Vooral onderin deed het erg zeer en het beperkte me in mijn bewegingen. Toch maakte ik geen afspraak met de dokter. Ik was ervan overtuigd dat het vanzelf wel weer weg zou gaan. De gedachte om weer naar een fysiotherapeut te moeten, sprak me totaal niet aan. Gewoon volhouden, hield ik mezelf voor. Totdat het moment aanbrak, dat ik mijn kleine nichtje niet meer kon verzorgen en tillen, terwijl ik op haar paste. Mijn zusje moest naar huis toe komen en ik kon niks anders dan de huisarts bellen. Ik kreeg onmiddellijk pijnstillers voorgeschreven en daarnaast een verwijzing voor de fysiotherapeut. Ik zocht op Google naar een praktijk in de buurt, die me snel zou kunnen helpen. Het was vlug raak en ik kon de volgende dag meteen komen.

Ruim zeven jaar geleden had ik ook al eens rugklachten. De huisarts had me doorverwezen en ik werd verwacht door de specialist. Ik was toen nog niet in het bezit van mijn rijbewijs, dus ging ik er op de fiets naar toe. Op de afgesproken tijd was ik bij de praktijk, maar er werd me al snel verteld dat ik bij de andere vestiging moest zijn. Als een idioot ben ik naar de andere kant van de stad gefietst om zo mijn afspraak toch door te kunnen laten gaan. Het verdiende niet echt de schoonheidsprijs om op de eerste afspraak te laat te komen.

meisje borderline

Terwijl ik het zweet over mijn rug voelde lopen, rende ik de juiste praktijk in en werd ik opgevangen door een jongen van een jaar of 22. Waarschijnlijk net afgestudeerd. Ik moest me uitkleden, terwijl mijn lichaam klam aanvoelde en ik ongemerkt probeerde de zweetdruppels van mijn hoofd weg te vegen. Hoe gênant ook, dit was niet hetgeen waar ik me zo druk over maakte. Nee, het waren de talloze littekens op mijn rechterarm, waarvan sommigen pas een paar weken oud waren en er lelijk uitzagen. Ik zag hem kijken en voelde me zo klein. Wat moest ik zeggen? Mijn lichaam begon nog meer te zweten en ik zocht naar passende woorden die er niet waren. Hij staarde, ik zweeg en probeerde mijn arm aan het zicht te onttrekken. Was ik maar thuisgebleven.

Ik houd er niet van dat onbekenden mijn littekens zien. De fysiotherapeut was daar geen uitzondering op. Toch was de pijn zo erg dat ik geen andere keus had. Bovendien stond ik steviger in mijn schoenen. Op woensdagochtend ging ik zenuwachtig naar de praktijk. De afspraak stond met Frank. Ik meldde me bij de receptie en wachtte af. Mijn hart stond even stil toen ik een jongen naar de telefoniste zag lopen om iets op te zoeken. Dat was Frank.

meisje borderline

Een oud-klasgenoot met wie ik weinig contact had en die na het behalen van zijn diploma uit mijn leven was verdwenen. Even had ik de neiging om op te staan en weg te rennen. Voor hem in mijn ondergoed staan, was al erg genoeg, maar het feit dat hij mijn littekens zou zien, trok ik niet. Straks wist iedereen dat ik mezelf verminkte... Het huilen stond me nader dan het lachen. Ik verborg mijn gezicht en vroeg me af wat ik nou moest. Ik had de neiging om hard weg te rennen. Heel groot was dan ook de opluchting dat een andere en oudere Frank me ophaalde. Er viel een last van me af.

Na kennismaking en het omschrijven van mijn klachten, moest ik me uitkleden. Deze keer vertelde ik wel heel kort iets over mijn leven. Ik wilde hem absoluut niet shockeren. Het was nog steeds onprettig om me uit te kleden, maar ik voelde een bepaalde rust. Frank heeft mijn littekens gezien, maar er niets over gezegd. Mijn rug had zijn enige prioriteit. Ik kwam weer een beetje bij van alle spanning en realiseerde me dat ik heel wat stappen verder was dan zeven jaar geleden. Ook de professionele houding van Frank droeg daaraan bij. Mijn littekens gaan nooit meer weg, dat heb ik aan mezelf te danken, maar ik leer ermee te leven. Deze positieve ervaring geeft kracht en hoop. Ik ben meer dan alleen littekens op mijn arm.

Fotografie door Haley
Tevens verschenen in Mijn Geheim

 

Reacties

Odette - Zaterdag 17 december 2016 19:19

Mooi geschreven, herkenbaar. Ik was vroeger doodsbang dat mensen het zouden zien. Ik schaam me er steeds iets minder voor. Blijft lastig, vooral met artsen/fysio e.d. die geen hulpverlener zijn.

Jessica* - Zaterdag 17 december 2016 19:42

Heel herkenbaar! Maar in een professionele setting zal iemand er nooit iets raars of uberhaupt iets over zeggen, tenzij het een huisarts betreft die zich daarover zorgen maakt! Bij mij heeft nooit iemand er wat van gezegd in elk geval!

Leonie_06 - Zaterdag 17 december 2016 20:15

Het is heel erg herkenbaar!

Anika - Zaterdag 17 december 2016 20:28

Dank voor de reacties en herkenbaarheid. Ik vind het nog steeds lastig om t-shirts te dragen. Op werkgebied heb ik eigenlijk altijd lange mouwen gehad. In de hulpverlening durfde ik mezelf meer te laten zien. Daar was meer begrip. Bij familie en vrienden is er nu geen schaamte meer, buiten de deur is het altijd afhankelijk van waar ik heen ga en hoe ik me op dat moment voel. Mijn littekens zullen nooit verdwijnen, tegelijkertijd staan ze ook voor de strijd die ik gestreden heb. Dat zal ik nooit vergeten.

Klaartje - Zaterdag 17 december 2016 22:16

Herkenbaar... ik werk in een winkel waar je met korte mouwen moet werken mijn littekens zijn na 3 jaar nog steeds rood,paars heel zichtbaar door de omvang en de manier waarop het genaaid is ( erg lelijk ) waardoor het nog erger opvalt ...
Ik schaam me nog en probeer het weg te stoppen
Mensen staren alsof ik anders ben... maar eigelijk zijn wij allemaal hetzelfde iedereen gaat er anders mee om...

Meisjevan1990 - Zondag 18 december 2016 08:32

Zo herkenbaar idd. Vooral vreselijk als ze er naar gaan vragen of een rotopmerking over maken! Gelukkig heeft mijn fysiotherapeut mij altijd met respect behandeld. Hij heeft er nooit afkeurend of afwijzend over gedaan. Jammer genoeg kunnen sommige professionals zich niet inhouden.

Shanna - Zondag 18 december 2016 11:24

Ik herken het heel erg, met klachten langer blijven lopen omdat je niet wilt dat de huisarts/fysio je littekens ziet. Ik heb zelf ook veel littekens, op verschillende plaatsen op mn lichaam. En durf dan ook niet in korte mouwen en hele korte broeken te lopen. Nee, ook niet bij mijn hulpverleners, ook niet bij familie, en zelfs niet bij mijn ouders. Eigenlijk bij niemand, nog geen eens bij mezelf. Dus om dan dat wel te doen bij de huisarts/fysio, is iets waar ik te erg tegenop zie. Zo erg dat ik er niet meer naarheen durf, ook niet voor dingen waarbij geen lichamelijk onderzoek nodig is, bang dat het toch mogelijk moet, wat resulteert in dat ik het zelf wel oplos met de medische en fysiotherapeutische kennis die ik heb.

sientje - Zondag 18 december 2016 12:46

Wauw mooi geschreven
Vooral die laatste zin raakte me

Jelle - Zondag 18 december 2016 13:22

Wat heftig, ja. Gelukkig zijn de littekens bij mij niet meer heel zichtbaar... alleen die op mijn benen wel. helaas.
Krijgen jullie er wel eens opmerkingen over van professionals?

marise - Zondag 7 mei 2017 19:10

Hoi, heel dapper hoor en ook herkenbaar. Ik ben verpleegkundige en ik vind het heel erg lastig als patiƫnten, collega-verpleegkundigen of artsen mijn littekens zien. Vooral verpleegkundigen kunnen er wat van te oordelen. Iedere dag vecht ik tegen de schaamte. Heel graag wil ik er een tattoo over heen laten zetten, maar eigenlijk past dat niet bij mij. En misschien trekt dat juist de aandacht. Soms overweeg ik een andere baan, zodat ik lange mouwen kan dragen...

Het was onverantwoord gedrag van ons, en van sommigen was het ongetwijfeld pathologisch.. maar ja, waarom moeten wij die littekens dragen?

feed