Liefde met mijn eetstoornis

Gepost op Woensdag 14 februari 2018 10:00 door Danielle in Proud2Live.

Ineens realiseerde ik me wat ik te verliezen had. Deze jongen, deze man, degene waar ik verliefd op was geworden. Ik wilde bij hem zijn. Onze liefde was nog zo pril, maar ik voelde dat dit niet zomaar iets was. Dit zou wel eens het begin kunnen zijn van de rest van mijn leven, de rest van ons leven. Ik zag iets in de toekomst wat ik nog nooit met iemand anders had gezien. Ik kon dit niet negeren, deze gevoelens wilde ik niet wegstoppen. Ineens werd duidelijk wat er op het spel stond. Ik kon deze droom laten uitkomen, maar alleen als ik nu echt aan mezelf zou gaan werken. Als ik nu niet ging vechten tegen de eetstoornis, zou dit door mijn vingers glippen.

Ik zat net in een nieuwe relatie met mijn huidige vriend en we zagen elkaar steeds vaker. Ik weet nog heel goed het moment dat ik hem toch echt over mijn eetstoornis moest gaan vertellen. Ons contact werd namelijk steeds hechter en ik kon het niet meer voor hem verborgen houden. Ik had het gevoel dat ik iets aan het achterhouden was, en dat vond ik niet prettig. Ik wist dat, hoe langer ik zou wachten, hoe moeilijker het zou worden om hem te vertellen dat het niet goed met me ging en dat ik een eetstoornis had.

Toen het moment daar was waarop ik mijn geheim aan hem ging opbiechten was ik super zenuwachtig. Ik schaamde me en wist mezelf geen houding te geven. Ik was bang dat ik mijn vriend zou gaan verliezen als hij erachter zou komen wie ik werkelijk was. Toch heb ik het gedaan, omdat ik moest weten hoe hij zou reageren. Ik moest erachter komen of wij echt kans hadden op die toekomst waarvan ik een glimp gezien had.

Mijn vriend snapte niet wat het probleem was. In zijn ogen was ik prachtig en aantrekkelijk. Hij vertelde me dat er niks mis met mij was en dat hij me mooi vond. Hij begreep het niet. Dat deed pijn.

Toen gebeurde er echter iets wat ik niet had verwacht. Mijn vriend begreep mij niet, maar... hij toonde wel begrip voor de situatie. In zijn ogen was er geen probleem, maar toch nam hij me serieus, ook al snapte hij het niet helemaal. Hoe kon hij het ook snappen? Een eetstoornis is ook onbegrijpelijk als je er zelf niet in zit.

Al zo vaak had ik van vrienden en familie te horen gekregen 'ik begrijp het, maar ik weet niet zo goed hoe ik je kan helpen', 'laat maar weten als ik iets voor je kan doen'. Nu stond mijn vriend daar voor me, vastberaden om mij te helpen. Eerlijk gaf hij toe: 'Ik begrijp het niet, maar we gaan kijken naar wat jij nodig hebt'.

Mijn vriend wilde meedenken, mij bijstaan en steunen. Het werd alleen wel vrij snel duidelijk dat ik er nu echt aan moest gaan werken. Met eetstoornis had deze relatie geen toekomst. Wat was ik bang. Mijn veilige eetstoorniswereld leek uit elkaar te vallen. Ik kon ineens niet meer om mijn eetstoornis heen, het niet meer bagatelliseren.

In therapie werkte ik aan mijn eetstoornis, maar het waarmaken van wat ik daar leerde was nog altijd een uitdaging voor me. Rationeel gezien wist ik precies wat ik moest doen als ik het moeilijk had, maar uitvoeren van gezond gedrag lukte vaak niet wanneer ik alleen was.

Toen ik me realiseerde wat ik te verliezen had en eindelijk een leven zonder eetstoornis voor me zag, ben ik pas echt gaan strijden tegen de eetstoornis. Ik was al goed op weg, maar ik denk dat dit me wel over het randje geholpen heeft. Voor het eerst in mijn leven liet ik iemand echt binnen. Ik stelde me open en liet dat lelijke, pijnlijke stuk eetstoornis voor het eerst echt aan iemand zien. Toen stond ik er niet meer alleen voor, maar was 'ik' ineens 'wij'.

Herstellen heb ik niet voor mijn vriend gedaan, maar voor mezelf, voor mijn leven, mijn toekomst, voor mijn liefde. Ik ben nog elke dag blij dat ik de sprong in het diepe gewaagd heb.

♥ Hoe motiveert liefde jou om te herstellen van je eetstoornis? ♥
 
 

Reacties

Anoniem - Woensdag 14 februari 2018 10:14

Mooi geschreven!

Demi - Woensdag 14 februari 2018 10:28

Heel mooi geschreven! Ik wens je al het geluk toe met je vriend en zonder eetstoornis ♥

Irene - Woensdag 14 februari 2018 12:07

Liefde helpt mij zeker in herstel, geen "romantische" liefde, maar liefde voor zoveel andere "dingen":
Liefde voor mijn acht neefjes en nichtjes
Liefde voor mijn familie
Liefde voor mijn vrienden
Liefde voor mijn wielrenfiets en de tochtjes die ik weer wil maken
Liefde voor mijn mooie vak en wat ik daarin nog wil gaan bereiken
Kortom: liefde voor het LEVEN!

En pas sinds kort durf ik weer hardop en gemeent te zeggen: IK BEN BLIJ DAT IK LEEF!

Maria - Woensdag 14 februari 2018 18:20

Begrijpen hoeft niet; begrip tonen wel. Bij mij geeft een relatie sowieso teveel stress; is het geen gezeur over het eten, dan is het wel wat anders. Dat ik de groente verkeerd afgiet of de was verkeerd ophang.

Anne - Donderdag 15 februari 2018 07:56

Liefde is mijn grootste motivatie.
Toch moet je ook oppassen dat je het voor alles uit liefde voor jezelf doet.
Wat anders ,als je de ander kwijtraakt ?
Het kan een heel proces zijn voordat je dat leert en soms kan eeen relatie je ook helpen om te leren van jezelf te gaan houden.Zelfs ook als de relatie verkeerd gaat.
Relaties zijn de beste soort therapie het zijn spiegels.

Gastblog door Danielle

Danielle stuurde haar gastblog in naar redactie@proud2Bme.nl

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed