In het ziekenhuis voelt alles veilig

Gepost op Maandag 8 januari 2018 10:00 door Britt in Proud2Live.

Soms heb je van die dagen…. Van die dagen dat het eigenlijk al niet lekker voelt als je uit je bed stapt. Na een mega optimistisch en krachtige blog van kort geleden, dan nu de andere kant van de medaille. Ik had mijn gewicht vanmorgen al gehaald. Hoppa xxx gram extra…. Voor jullie peanuts, maar voor iemand met een eetstoornis is dit enorm. Ik wist dat het aankomen op dit moment iets sneller dan gepland ging, maar hier schrok ik toch een beetje van.

Ik had al advies van de diëtiste gekregen over iets te minderen op mijn eet-aankom-lijst. Alleen vind ik dit ontzettend moeilijk omdat ik weet dat hetgeen wat er nu af mag, er straks ook weer bij moet als het aankomen stagneert en ik het dan ontzettend moeilijk ga vinden om het er weer bij te doen. Dus had ik besloten om niet te minderen en dan toch iets meer voor te lopen met de gewichtscurve. IK kan me dat wel voornemen met mijn verstand, maar behalve verstand speelt gevoel een belangrijke factor. Gevoel gevoed door de eetstoornis die ergens in mijn brein gehuisvest is. Gevoel dat vanmorgen in de spiegel echt iets anders ziet dan gisteren, die überhaupt niet snapt waar mensen zich eigenlijk zoveel zorgen om maken.

In het ziekenhuis voelt alles veilig

De eetstoornis in mij is een krachtig beest. Die trekt en duwt de hele dag aan me totdat ik toegeef. Vanmorgen na schrikreactie ook iets positiefs: Ik mocht naar huis. Braaf alles opgegeten en niet geminderd. Om 13 uur deed ik de voordeur open: MAMA MAMA MAMA kwamen twee vrolijke enthousiaste kinderen me al tegemoet. Al knuffelend werd ik ontvangen in mijn gezin. Hoewel dit super, super, super lief is, was mijn bezoek aan het thuisfront ook vermoeiend en confronterend. Ik merkte eigenlijk pas hoe ziek ik ben, terwijl ik daar rondliep. Ik knoeide een beetje melk op mijn hand bij het inschenken van een beker voor een van de kinderen. Normaal reflex zou zijn: hop vinger in de mond en weg is het weer… ik kon het niet. Ik kon dat druppeltje melk niet in mijn mond stoppen.

Ik durfde geen hapje van de heerlijke wafels die de buurvrouw gemaakt had te proeven. Ik kon zelfs niet eens er aan ruiken. De eetstoornis had gewonnen. Ik was echt ziek. Eenmaal terug in het ziekenhuis vertelde ik hierover aan de verpleegkundige. Die verzekerde mij (nogmaals) dat de ECHTE strijd pas gaat beginnen. In het ziekenhuis voelt alles veilig, heb je een bepaalde structuur waar je aan gewend bent. Gebeurt er weinig onverwachts. Thuis is dat allemaal anders. Natuurlijk kun je daar ook structuur in brengen maar met drie enthousiaste kinderen loopt de dag toch vaak iets anders dan gepland.

Deze uitstapjes naar huis werden niet voor niets oefenmomenten genoemd. Er werd me dan ook de vraag gesteld of ik het morgen nog eens wilde proberen: Ja dat wil ik. Ik wil beter worden. Ik eet volgens de lijst van de diëtiste en ik wil thuis ook weer kunnen genieten van de kinderen, mijn ontzettend hardwerkende man en van de eetmomenten samen. Eten mag geen straf worden voor de rest van mijn leven… Ik moet blijven vechten!

 

Reacties

muus83 - Maandag 8 januari 2018 12:56

Keep on fighting 💪🏻🍀😘

Cora - Maandag 8 januari 2018 14:03

Super knap dat je doorzet!! It won't be easy but it's worth it!! Die blije gezichtjes als jij thuiskomt, dat is toch alles waard?! Zet'em op! ((Knuffel))

Stellar - Maandag 8 januari 2018 14:55

wat een sterke blog weer
je denkt dan misschien wel van 'wow wat heb ik nog ver te gaan', MAAR: je staat nu wel echt stil bij de dingen en je vertelt er over (bewust dat je die drup niet op durfde te drinken) en dat is echt zo'n vooruitgang, dat vind ik dapper en dat is echt goed van je
bewustwording is zo'n belangrijke stap

Liv - Maandag 8 januari 2018 19:18

Heel herkenbaar wat je omschrijft! Ik ben momenteel ook opgenomen in het ziekenhuis en ik ga elk weekend op verlof om inderdaad 'oefenmomenten' thuis te hebben. Ik heb standaard de maandag hier nodig om weer even bij te komen. Al probeer ik thuis nog zo veel mogelijk de structuur van het ziekenhuis aan te houden, het lukt gewoon niet... Wat ik hier elke keer bij de nabespreking van het weekend steeds weer besef is dat het ook belangrijk is om stil te staan bij de dingen die wel goed gingen, het hoeft niet in een keer! Kleine stapjes zijn belangrijk en wees daar ook trots op! Het klinkt heel makkelijk maar dat is het natuurlijk niet, geloof me, dat is waar ik de grootste moeite mee heb, de tijd nemen.

Blijf in jezelf geloven, met kleine stapjes bereik je ook een groot resultaat! Wees trots op jezelf! Blijven oefenen en dan kom je er wel! Veranderingen komen niet van nu op morgen ;)

PS Dit zijn hele wijze woorden die ik zelf ook nog steeds weer opnieuw van anderen moet horen... (Zoals net van de verpleegkundige...)

Tiger - Maandag 8 januari 2018 21:54

🌻

Lost girl - Dinsdag 9 januari 2018 06:41

Dit is heel herkenbaar. Voor mij was naar huis gaan ook altijd een dubbel gevoel. Geluk maar ook angst. Lekker met mijn ouders en zusje kunnen knuffelen maar ook de angst voor de eetbuien.

/ - Woensdag 10 januari 2018 07:57

zou je je adres van het ziekenhuis kunnen geven ? zodat ik iets kan sturen om je te steunen ?

Ellen - Woensdag 10 januari 2018 11:24

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Britt1988 - Woensdag 10 januari 2018 13:35

*

Redactie Proud2Bme - Woensdag 10 januari 2018 14:23

*In verband met veiligheid staan we het vermelden van adressen niet toe.

feed