Ik kreeg de diagnose Borderline

Gepost op Zaterdag 3 december 2016 19:00 door Anika Rooke in Proud2Live.

Zo'n vijftien jaar geleden maakte ik de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Ik liet me opnemen in een kliniek voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Ik was 18, had net mijn vwo-diploma behaald en zag het leven niet meer zitten. Terwijl mijn klasgenoten genoten van een extra lange zomervakantie, zat ik in de laatste fase van een acute deeltijdbehandeling in Ermelo. De psychiater daar stelde zonder twijfel de diagnose ‘borderline' vast. Hoewel ik niet graag gelabeld word, was ik blij. Eindelijk was daar het bewijs dat ik geen aansteller was, maar dat mijn vele klachten toegeschreven werden aan een persoonlijkheidsstoornis.

Puzzelstukjes vielen hierdoor op hun plek; de hevige depressies, het destructieve gedrag, de extreme boosheid, de vele stemmingswisselingen en het constante gevoel van leegte waren allemaal symptomen. Ik was een goede leerling en haalde vaak hoge cijfers op school. Daar haalde ik erkenning uit. Mijn perfectionisme en angst om te falen zaten me echter altijd in de weg. Daarom leerde ik veel en besteedde veel tijd aan mijn huiswerk. Ik doorliep de havo succesvol en besloot door te stromen naar 5 vwo. Het rommelde toen al een tijdje.

meisje borderline

Het omslagpunt vormde mijn laatste schooljaar. Ik kon mijn façade niet langer meer ophouden, raakte de weg kwijt en mijn wekelijkse gesprekken met de zelfstandige therapeute waren niet meer afdoende. Zo kwam ik via de huisarts in de wereld van de geestelijke hulpverlening. De crisisdienst werd mijn uitvalsbasis en ik kreeg Prozac en andere medicijnen voorgeschreven. Er werden uitgebreide psychische onderzoeken gedaan, terwijl ik mijn toevlucht zocht in automutilatie.

Ik heb op school in die tijd veel lessen gemist, maar met behulp van een aantal toegewijde leraren die zich over mij ontfermden, kon ik toch deelnemen aan de examens. De avond voor de uitslag of ik wel of niet geslaagd was, liep ik overstuur weg en het kostte mijn ouders alle moeite om me weer naar huis te laten terugkeren. De volgende dag kreeg ik te horen dat ik geslaagd was, maar echt blij was ik niet. In een waas sloot ik mijn middelbare school periode af om vervolgens in Ermelo de acute deeltijdbehandeling te volgen. De behoefte om uit het leven te stappen groeide met de dag. Terwijl ze bij de crisisdienst ruim de tijd namen en in de vakantieperiode onderbezet waren, duurde het veel te lang voordat er over werd gegaan tot een actief behandelplan. Wilde ik mijn leven redden, moest ik zelf ingrijpen.

Als de dagen zich somber voortslepen en elke ademhaling een last is, kun je niet verder. Ondanks al mijn klachten realiseerde ik me dat het nu erop of eronder was. Ik moest een keuze maken. Gelukkig had ik van de crisisdienst namen van klinieken gekregen, die een optie zouden kunnen zijn voor in de toekomst. Ik besloot zelf contact te leggen met een kliniek in Amersfoort, gespecialiseerd in persoonlijkheidsstoornissen. Wonderlijk genoeg had ik meteen beet. Ik kon mezelf aanmelden. Als ik via de crisisdienst of de huisarts een verwijzing regelde zou de intake snel opgestart kunnen worden.

meisje borderline

Mijn vrijwillige opname in de kliniek heeft mijn leven gered. Ik heb dertien maanden keihard gevochten en ben er als een ander mens uitgekomen. Steviger, en met een nieuwe basis. Natuurlijk waren er na mijn opname nog genoeg hordes te nemen, maar de belangrijkste stap was gezet: Ik wilde leven! En hoewel ik me nog regelmatig verschrikkelijk rot kan voelen, heb ik nooit meer zo diep gezeten als in die bewuste zomer van 2001. Die totale wanhoop van toen, de ontreddering en de ongekende angst dat het nooit meer beter zou worden...

Helaas zijn persoonlijkheidsstoornissen niet altijd volledig te genezen. Er is geen pilletje of ander wondermiddel dat de stoornis teniet doet. Jarenlange therapie in combinatie met medicatie is voor mij en veel lotgenoten de te bewandelen weg naar beterschap. En dan nog. Uiteindelijk moet je er zelf iets van maken en je leven zo inrichten dat je het minst gehinderd wordt. Voor mij betekende dat een lange zoektocht. Toch bekruipt me de laatste tijd het gevoel dat het de goede kant op gaat. Ik merk het vooral aan de rust in mijn hoofd. Een zalig gevoel, trouwens. Ik ben ervan overtuigd dat ik er wel kom. Ik geef niet op.

Fotografie door Haley
Tevens verschenen in Mijn Geheim

 

Reacties

Bo_xxx - Zaterdag 3 december 2016 19:25

Super mooi geschreven... kippenvel!

A - Zaterdag 3 december 2016 20:48

Stoer van je! Knap gedaan. Veel succes nog!

Ludwin - Zondag 4 december 2016 04:24

Achter elk wolkje schijnt de zon. Mooi geschreven.

Ingrid - Zondag 4 december 2016 13:10

Wat een krachtig persoon ben je, gevochten voor jezelf en te leven terwijl je er eigenlijk uit wilde stappen. Inderdaad kippenvel en herkenning. Dank je wekl! En jij veel geluk in je leven met fijne momenten waarvan je kunt genieten!!!!! X

Anika - Maandag 5 december 2016 12:51

Dank jullie wel voor jullie mooie, inspirerende en oprechte reacties. Dat raakt me. Heel erg bedankt. Volgende week mijn tweede blog! Liefs!

Chantal - Maandag 5 december 2016 23:23

Mooi verwoord. En heel herkenbaar. Heb zelf ook in Amersfoort en een kliniek gezeten boor persoonlijkheidsstoornissen. Heeft ook echt mijn leven veranderd. maar ben er nog niet. Helaas zijn persoonlijkheidsstoornissen complex en niet ff te genezen maar er mee leren leven is zeker mogelijk.

Ben benieuwd naar je 2de blog.

Liefs Chantal

anoniem - Woensdag 7 december 2016 12:44

De Zwaluw... wat een kut tijd heb ik daar gehad. Fijn dat er ook mensen zijn die er wel baat bij hebben gehad. Voor mij werkte het niet.
De contracten en het straf-beloon systeem maakten dat ik me nog slechter ging voelen. Ook vond ik het lastig dat ik de Socio groep toestemming moest vragen om bv na een therapie dag ff naar buiten te gaan. Of sluimerdiensten waar ik totaal geen veilig gevoel bij had ( dus had ik geen aanspreek punt)
Ik had helemaal geen goeie band met die groep want zij kenden elkaar al heel lang en nieuwelingen werden niet echt geaccepteerd. Er was zelfs onderscheid tussen de Oude en Nieuwe garde ( zo noemden ze dat) er was zoveel spanning. Ik kwam daar nog gekker vandaan dan ik er al naartoe ging. Het gaat nu trouwens goed met me :)

Wat maakte dat jij er veel aan gehad hebt Anika?

Anika - Woensdag 7 december 2016 21:39

Hoi Anoniem,

Wat fijn om te horen dat nu goed met je gaat. De Zwaluw is niet voor iedereen een goede plek geweest, dat hoor ik vaker.

Het is ruim zestien jaar geleden dat ik daar werd opgenomen. Toentertijd was ik zo bezig met overleven dat ik alle regels voor lief nam. Nu, zoveel jaar later, heb ik wel degelijk mijn twijfels over hun systeem, regels en afstandelijke manier van behandelen. Ik heb daar echt overleefd en pas in latere therapie├źn was ik in staat om dingen daadwerkelijk te veranderen.

Na al mijn therapie├źn heb ik nu ook veel meer vergelijkingsmateriaal. Toen was ik blij dat ik ergens terecht kon en in leven bleef. Niet alles was voor mij even zinvol, maar ik probeerde uit elk gesprek iets te halen en werkte keihard aan mezelf. Na de eerste lastige maanden wat betreft wennen voelde ik me daarna wel thuis op de Zwaluw en heb ik er ook leuke herinneringen aan. Ik heb wel heel veel mensen zien komen en gaan. Niet iedereen kon tegen de strenge regels en beleidsafspraken. Ik had er toen weinig moeite mee. Nu zou ik waarschijnlijk veel sneller in het verzet komen.

Wanneer was jij opgenomen?

feed