Genezen van je eetstoornis: Hoe is dat?

Gepost op Zondag 15 april 2012 16:33 door Nouska in Proud2Live.

genezen

Mijn eetstoornis is jarenlang een deel van mij geweest. De ene periode was het een groter deel van mij dan de andere, maar het is vanaf mijn 13e niet meer weggeweest tot twee jaar geleden. En nog steeds is het een stukje van mij. Maar nu wel een stuk uit mijn verleden en niet iets van het heden. Mijn eetstoornis heeft beïnvloed wie ik ben geworden en bijgedragen aan wie ik ben vandaag de dag. Vergeten zal ik het nooit, maar het speelt geen rol meer in mijn leven. 

Ik heb er jaren over gedaan om de eetstoornis weer uit mijn leven te krijgen. Het was niet in één keer raak met de behandeling en terugvallen hoorde óók bij mij bij het genezingsproces. De angst om de eetstoornis los te laten en te zijn wie ik zou zijn zonder die rotziekte heeft ook bij mij een enorm grote rol gespeeld. Ik heb getwijfeld of ik er wel vanaf wilde, of ik het wel kon en heb me vastgeklampt aan de angst om los te laten.

Toen ik hem eenmaal los ging laten, brak de dijk door, zoals ik al beschreef in ''Gevoeligheid en een eetstoornis''. Wat ik onderdrukt had viel niet mee en daar had ik zeker nog wel de nodige therapie bij nodig. Juist ook na dat ik aangekomen was. Ik heb zoveel over mijzelf kunnen leren door middel van therapie. Dingen die ik niet nu al geleerd had zonder dat ik ooit in behandeling was gegaan. Van iedere therapie heb ik wel iets opgestoken en ik ben echt in mijn hele verleden gedoken om uit te pluizen wie ik ben. 

Ik zie die leerweg zeker als verrijking. Na mijn therapie merkte ik daarin ook wel eens verschil in op met mijn leeftijdsgenootjes of vriend. Ik had mijzelf ontwikkeld en was mijzelf op een confronterende manier tegengekomen, waarna ik mezelf heb uitgeplozen. Ik had heel wat meegemaakt. Door hier over te blijven praten, uitleg te geven en ook hun onbegrip te respecteren, zijn de meeste van deze vriendschappen gebleven. Na een periode van problemen, zoals je die bij een eetstoornis hebt, kun je vrienden kwijtraken. Ik heb dit altijd erg moeilijk gevonden, maar ik denk dat je soms veel verandert ten goede, en dat ook invloed heeft op je realties. Voornamelijk positief. 

Na therapie voelde ik mij een totaal ander mens. Niet alleen mijn omgeving moest er aan wennen, maar vooral ik zelf moest er aan wennen. Ik had nieuwe gedachtepatronen aangeleerd, een gezond lijf en een positiever zelfbeeld. Daardoor kwam ik in andere situaties terecht en kwam er ook meer van mijn eigen ik tevoorschijn, omdat ik dat toe durfde te laten. 

Als ik nu zeg dat ik genezen ben van mijn eetstoornis, krijg ik vaak vragen. Hoe heb je dat gedaan? Ben je ook opgenomen geweest? Wat was je laagste gewicht? Heb je er dan nu helemaal geen last meer van? 

Rare vragen, al zeg ik het zelf. Behalve de laatste vraag dan. Als ik zeg dat ik er vanaf ben, zetten mensen daar eigenlijk direct vraagtekens bij. Ze stellen vragen over hoe ernstig het was en denken dat te meten aan of je opgenomen bent geweest of aan het gewicht dat je had. Terwijl dat los staat van hoe ernstig het is geweest. Want ook in de periodes dat ik niet opgenomen was of dat ik geen ondergewicht had, was mijn eetstoornis 'a pain in the ass'.

genezen

Het lijkt alsof je er niet vanaf kunt komen als het ernstig is geweest. Natuurlijk wel! Ik ben zelf het bewijs dat je van een jarenlange eestoornis af kunt komen. De vragen die mensen stellen beantwoord ik dan ook niet altijd. Ik leg uit dat ik een tijd in behandeling ben geweest, dat het geen gemakkelijke weg is, maar dat het nu heel goed met me gaat!

Als je genezen bent van een eetstoornis, en dan spreek ik vanuit mijn ervaring, betekent dat niet dat je er nooit meer over nadenkt dat je een eetstoornis hebt gehad. En het is ook niet zo dat ik nooit meer stil sta bij mijn eten of gewicht. Ik voel mij, vooral eens per maand, nog wel eens dik of lelijk. Meestal weet ik dan dat er iets aan de hand is. Soms is het zo dat ik het te druk heb, soms moet ik gewoon ongesteld worden, soms is het stress heb of heb ik niet genoeg bij mijn gevoel stil gestaan. Als ik dat dan wel weer doe, verdwijnt het dik-voelen weer en kan ik het relativeren. Een trucje waar ik achter gekomen ben in therapie. 

Heel soms doe ik nog wel eens iets geks wat eten betreft. Misschien vind ik het niet heel chill om twee dagen achter elkaar patat te eten. En wanneer ik een beetje emotioneel ben, heb ik vaak de neiging gezondere dingen te kiezen. Maar ach, ben ik daarom nog eetgestoord? Ik denk van niet. Het is niets obsessiefs, zoals dat tijdens mijn eetstoornis wel het geval was. 

Ze zeggen vaker dat er drie algemene dingen zijn die stress opleveren in het leven van mensen. Dat zijn; overlijden van dierbare, scheiding en verhuizing. Dat laatste heb ik laatste meegemaakt. Gelukkig kan ik die signalen snel herkennen en zo ging ik dus naar de supermarkt voor een pak Mars en kwam terug met een pak Balisto. Nèt even een magerdere reep, terwijl ik juist trek had in een Mars. Pas toen ik mijn boodschappentas uitruimde kwam ik er achter dat ik een keuze had gemaakt die te maken had met controle op eten. 

Niets om mij zorgen om te maken. Maar omdat ik emotioneel nogal van slag was die maand, heb ik toch wat bewuster gegeten en gezorgd dat ik voldoende variëerde. Zonder echte weerstand, bleef mijn eten dan ook stabiel en viel ik dus niet terug in oud gedrag. Er was geen probleem, ik hield mezelf alleen even een beetje extra in de gaten. 

Het voelde een beetje als mijn gebroken teen. Eens is deze gebroken geweest en wanneer ik veel sport of lang heb gewandeld, gaat deze weer pijn doen. Een signaal om even wat meer op te letten, maar verder geen reden tot paniek. Hij zal echt niet zomaar opnieuw breken. 

Verder heb ik geen last meer van mijn eetstoornis. Het is voor mij misschien wel belangrijk om regelmatig te eten, maar ik denk dat ik daarin niet verschil van iemand die het ook gewoon fijn vindt om regelmatig te eten. Ik kan juist ook soepel omgaan met eten en ben er 'sochtends niet meer mee bezig wat ik die avond zal eten en hoe laat, waar, met wie en hoeveel. Ik ben niet meer anders in mijn eetgedrag dan mensen zonder eetstoornis. Misschien ben ik vergeleken met sommige mensen juist nog wel normaler!

Daarnaast zie ik mijn verleden met mijn eetstoornis, niet als iets waarover niet meer gepraat mag worden. Het is iets wat mijn leven jaren lang heel moeilijk heeft gemaakt, maar de therapie die ik er voor heb gekregen, heeft mij juist enorm veel gebracht. Die eetstoornis was een signaal dat er iets mis was. En daaraan heb ik gewerkt. Ik heb door therapie mijn opleiding meerdere malen moeten staken en heb misschien niet de diploma gehaald die ik wilde halen, maar ik heb wel enorm in mijzelf kunnen investeren en mijzelf kunnen ontwikkelen. En aan die vaardigheden heb ik weer heel veel gehad tijdens mijn studie. 

genezen

Een eetstoornis is een nare ziekte. Maar wanneer je het gevecht aan gaat, kun je er alleen maar beter en sterker uit komen. Zo weet ik nu steeds beter waar mijn grenzen liggen, wat ik wel en niet moet doen in stressvolle of emotionele situaties. Mijn zelfreflectie is enorm gegroeid en ik hoop daarmee mezelf in de gaten te kunnen houden. En natuurlijk heb ik ook baaldagen, verdrietige momenten of boosheid die ik kwijt wil. Allemaal dingen waarbij je echt die rot eetstoornis niet nodig hebt, geloof me! Je kunt leren om te gaan met alle moeilijkheden in je leven, zodat je die vervelende eetstoornis niet meer nodig hebt. Er zijn veel manieren om dat te leren, dus grijp je kans en zoek de hulp die jij verdient!

Geloof ook voor jezelf in genezing. Ik heb zelf ook nooit gedacht dat ik zo ver zou komen. Meerdere malen heb ik gedacht dat ik er nooit meer vanaf zou komen. Vooral wanneer je meedere keren in behandeling bent geweest of je momenten hebt waarop er niet voldoende steun is. Wanneer ik hoorde dat iemand genezen was, dacht ik alleen maar; ''Leuk voor haar, maar dat zal mij nooit lukken.'' 

Toch ben ik gekomen tot het punt waarop ik nu ben. Nooit voor mogelijk gehouden, maar toch gelukt. Dus jij kunt het ook! 

 

Reacties

Tjitske - Zondag 15 april 2012 16:50

Wauw, STOER!

Ik ben het helemaal met je eens, goed geschreven!

Ellen22 - Zondag 15 april 2012 16:59

Wauw heel mooi verhaal.
En heel erg knap!

w - Zondag 15 april 2012 17:22

Wauw, wat een mooi stuk. Ik hoop dit ook ooit zo te kunnen voelen/zeggen/schrijven.. echt heel knap van je!

h0neybee - Zondag 15 april 2012 17:23

wauw, wat een prachtig en motiverend verhaal.. had ik echt even nodig!

s - Zondag 15 april 2012 17:42

mooi!keep up the good work!

Marlous - Zondag 15 april 2012 17:59

Heel mooi beschreven. Ik hoop dit ook nog eens zo te kunnen verwoorden en tot die tijd => vecht ik!!

Fayee - Zondag 15 april 2012 18:14

Mooi beschreven!! :)

S. - Zondag 15 april 2012 18:45

Heeel erg herkenbaar!

Joo17 - Zondag 15 april 2012 19:14

Wauw echt zo motiverend dit! Dit had ik echt even nodig!

JustMeXx - Zondag 15 april 2012 20:12

Prachtig beschreven! Ik ben ook zo ongeveer op het punt aanbeland waar eten niet meer de hoofdzaak is in m'n leven en dat voelt zoo goed! Ik kan eindelijk weer lachen met familie, weggaan met vrienden en veel meer genieten van het leven!
HET IS DE STRIJD WAARD , je hebt maar 1 leven, geniet ervan mensen :D

sophia-lauren - Zondag 15 april 2012 20:23

Both thumbs up 4 also pretty Proud good motivation-messenger Noushka! With also this good personal proud2Live blog, Noushka! hatsaa! thanks! Ass proud2day yesterday poste: it will get any better! En dankzij jou en dit persoonlijke schrijven, helpt me dat meer en meer te gaan geloven en op te vertrouwen! Thank You!

me x - Zondag 15 april 2012 22:36

wauww ! zo mooi ! ik heb tranen in mijn ogen ;$
x

rafiki - Maandag 16 april 2012 11:37

Mooi verhaal .. Motiverend :-)
Ik hoop ooit zelf zo'n verhaal te kunnen schrijven..

Sas - Maandag 16 april 2012 11:49

Ik ben nog niet bezig met proberen van mijn es af te komen, maar probeer er nu 'mee te leven'. Maar wauw wat goed geschreven en ook direct een eye-opener, het kan dus wél.. Heel hoopgevend, dankjewel!

t... - Maandag 16 april 2012 13:18

Wow, echt een supermooi en heel bemoedigend stuk, dank je wel Nouska!:)

Sann* - Maandag 16 april 2012 20:20

Wauw, wat een mooi verhaal . Bemoedigend en motiverend! Heel knap dat het je is gelukt! Ik hoop dat ik hetzelfde kan zeggen over een tijd!

Sterre - Maandag 16 april 2012 21:47

Weet je wat het bij mij is? Ik wil er heeeel graag van af, maar straks als ik dan "dikker" ben denken mensen dat ik hartstikke veel eet enzo. en dat wil ik niet! #iemand?

Cylu - Dinsdag 17 april 2012 07:45

Wauw, wat een mooi verhaal! Heel motiverend :)

Estrium - Dinsdag 17 april 2012 15:13

Erg herkenbaar! En mooi omschreven! Een ES is een nare ziekte, die niemand wil hebben, maar tegelijkertijd leert deze ziekte je wel heel veel! en is het vooral ook een duidelijk signaal naar jezelf toe!
Ik hoop dat dit stuk anderen motiveert en de kracht geeft om door te vechten!! Want inderdaad, je kunt van een ES af komen, hoe onmogelijk de gedachte ook lijkt! Houdt moed en heb vertrouwen!!

Lisa - Dinsdag 17 april 2012 22:26

Wauw, mooi verhaal. Ik ben nu in behandeling voor mijn eetstoornis en vind het zo moeilijk... Ik ben bang dat ik er niet meer vanaf kom... Maar als ik dit lees denk ik wel van: misschien dat het mij ook kan lukken, dat het niet meer mijn leven zal beheersen. Misschien is het er dan nog wel, maar kan ik er mee omgaan.

Cioccolata - Woensdag 18 april 2012 21:46

Bedankt voor het mooie, motiverende verhaal. Wat fijn dat je er zo positief naar kunt kijken nu, dat lijkt me ook een heel mooi doel voor mezelf!

Lotte - Donderdag 10 mei 2012 17:17

Wat een ontzettend goed stuk, ik heb ook jaren last gehad van een eetstoornis maar nu ook genezen. Ik herken veel dingen in je verhaal! Een ontzettend goede instelling en ga zo door!

Margreth - Zondag 13 mei 2012 12:54

Ontroerend en hoopgevend voor velen die twijfelen of herstel wel mogelijk is.

Ik zou heel graag nog iets willen weten. Als je op je 13-de al een eetstoornis krijgt, waar kun je dan terecht voor behandeling?

? - Dinsdag 7 januari 2014 03:08

Zo herkenbaar de vraag: was het ernstig. Ik kreeg deze vorig jaar nog van een cardioloog. Vond het zo'n rare vraag. Ik denk dat die man echt dacht gezond gewicht eetstoornis huh??

Ik vind het mooi geschreven. Ik geloof echt wel dat je er helemaal vanaf kunt komen. Ik denk alleen niet dat het mij lukt, denk dat ik altijd een stukje hou maar daar heb ik vrede mee zolang het mij niet erg belemmert

Aniek - Donderdag 11 september 2014 09:25

Wat een mooi verhaal, en zo herkenbaar!! Voor mij zal mijn eetstoornis ook altijd een deel van mijn leven zijn. Elke keer als ik me dik voel of minder ga eten weet ik dat er iets anders aan de hand is. Eerst erg vervelend, ik was zo bang om terug te vallen! Maar nu zie ik het als een cadeautje. een moment om even stil te staan bij mijn gevoel, en een momentje om te beseffen hoever ik ben gekomen en de eetstoornis te bewijzen dat ik echt zonder m kan!

Mooi verhaal!! En fijn te zien dat ik niet de enige ben die het zo ervaart!!

koortje - Zaterdag 25 juli 2015 08:23

hartstikke motiverend en hoopgevend xx

Geschreven door Nouska

Nouska is redactrice en ervaringsdeskundige voor Proud2Bme. Ze blogt regelmatig en je kan haar vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed