11

Eetstoornis: vriend of vijand

Op een bepaald moment denk je misschien... hoe zou mijn leven er uit (kunnen) zien zonder eetstoornis. Met vervolgens het idee dat je hier nog niet aan toe bent... je leven met je eetstoornis is ook wel lekker veilig en het valt toch allemaal wel mee. Ook met een eetstoornis kun je een heel leuk leven hebben. Toch?

Op het moment dat je vriendinnen met elkaar afspreken om "gezellig" een hapje met elkaar te gaan eten en jij dit veel te moeilijk vindt. Of laat op de avond nog even een bioscoopje willen pakken, en jij te moe bent om nog een stap te zetten, komt er weer dat stemmetje... hoe zou het zijn...

Als dat stemmetje steeds vaker van zich laat horen, en jij er eigenlijk toch stiekem wel achter bent dat je leven met een eetstoornis meer nadelen heeft dan voordelen, begint het proces van veranderen. Die etentjes met vriendinnen, stapavondjes, de studie die je toch nog wel graag wilt afmaken, een relatie, en noem maar op, klinken toch wel heel aantrekkelijk.

Een eetstoornis is een goede vriend die er voor je is op moeilijke momenten, een vriend die bij je is als je je alleen en eenzaam voelt, een vriend die er is op alle momenten van de dag en nacht, of je nu wilt of niet, een vriend die je vasthoudt steeds steviger en krachtiger maar niet doorheeft dat je stikt...

Jezelf bevrijden van dat vriendje is moeilijk, de invulling die hij geeft zal moeten worden opgevuld door iets wat je vooruit helpt en je niet belemmert van het beter worden. De eerste reactie is natuurlijk "dat lukt me toch niet". De tweede misschien "Wat krijg ik er dan voor terug?" Nou, ....in het begin even helemaal niks... loslaten is onwijs moeilijk, want als het makkelijk zou zijn zouden er geen eetstoornissen bestaan. Maar na een tijdje volhouden ga je echt de eerste voordelen merken.

De dingen die je nu 's nachts wakker houden, daar slaap je straks lekker doorheen. Het feit dat je je eigen keuzes kunt maken in plaats dat de eetstoornis je leven leidt en bepaalt, geeft je een voldoening die je moet ervaren!

Je wilt af van je eetstoornis... in ieder geval vandaag wel... en je moet een keer beginnen dus waarom niet vandaag! De kracht die je hebt om vast te houden aan je eetstoornis, kun je net zo goed gebruiken om er vanaf te komen!

Motivatie is belangrijk, soms komt die motivatie vanuit jezelf... je eigen wensen en verlangens, en soms is het heel moeilijk deze gedachten vast te houden. Dan moet je soms overschakelen naar het tijdelijk doen voor anderen, tot je zelf je doelen, wensen en verlangens weer hebt gevonden.

Het allerbelangrijkste is: een eetstoornis los je niet in je eentje op, je hebt hulp nodig, of dit nu professionele hulp is of de hulp van een goede vriendin, een diëtist, of je ouders... alleen red je het niet om los te komen van dit lieve, steunende, destructieve, vriendje die uiteindelijk je grootste vijand wordt....

Bevrijd jezelf! Het kan!

door: Maureen