De intakefase

Gepost op Zondag 10 september 2017 19:00 door Sarah in Proud2Live.

Ik hoop dat het tenminste één iemand de kracht en inspiratie geeft om het gevecht aan te gaan. De komende weken zullen er een aantal blogs van mij verschijnen, waarin ik jullie meeneem in mijn herstelproces. Deze week ga ik terug naar de intakefase.

Daar zat ik dan of beter gezegd, daar zat ik weer. In de wachtkamer van Novarum en nee deze keer niet om te vertellen over mijn overwinningen tijdens de naastbetrokkenen cursus, maar in afwachting op mijn intake voor een klinische behandeling. Het gevoel van falen en schaamte was alles overheersend. Ik dacht mijn leven in control te hebben en de wereld met al zijn ups en downs aan te kunnen. Terwijl ik zat te wachten, probeerde ik te bedenken hoe het zover had kunnen komen. Binnen een kort tijdsbestek, heb ik te maken gehad met traumatische gebeurtenissen. Het zou een logische verklaring zijn geweest, maar als ik eerlijk ben, dan speelt er meer.

jonge vrouw

In de afgelopen jaren had ik mijn leven op een positieve manier in control, ik kon gezellig met collega’s Turkse pizza eten tijdens de lunch, uit eten gaan, samen met familie eten en ook tijdens kerst flipte ik niet de pan uit vanwege de spanning die voorheen torenhoog opliep. Maar ik heb tegelijkertijd de anorexia altijd in stand gehouden, vaak was ik mezelf hier niet bewust van.  Ik vond het veel zinvoller om de focus te leggen op datgene waar ik energie uit haalde. Maar een aantal heftige gebeurtenissen hebben me keihard uit die schijnveiligheid gehaald. ‘Ineens’ was mijn leven niet meer positief in control en zat ik heel diep in de anorexia.

Ik had me nog nooit zo sterk beseft, dat leven met anorexia werkelijk waar de hel is. Mijn hele denken en zijn, werd  compleet in beslag genomen en ik wist mezelf nauwelijks staande te houden. Ik functioneerde op doorzettingsvermogen en wilskracht. Twee eigenschappen waar ik ver mee kwam, maar uiteindelijk zou het op deze manier een eindig verhaal worden en dat besef beangstigde me.  In april 2017 ben ik mijn moeder in Sri Lanka verloren en een week later mijn paard. Mijn moeder heeft tot het laatste moment gevochten voor haar leven met mij in haar gedachten, bij haar is het helaas een verloren strijd geworden. Nu was het aan mij om te vechten voor het leven, maar ik zou de overwinning gaan behalen; voor mezelf en iedereen die me lief is. Ik wilde niet meer voor de helft leven, maar voluit.

Met deze motivatie zat ik met knikkende knieën in de wachtkamer van Novarum. Ik heb normaal altijd wel iets te zeggen, maar woorden schoten  te kort toen ik tegenover de psycholoog zat. Ik wilde in de kliniek worden opgenomen, niet omdat het ‘the place to be’ is, maar omdat ik me besefte dat ik te ver heen was, om de strijd poliklinisch aan te gaan. Ik moest terugdenken aan de wijze woorden van mijn huisarts ‘Meld je alvast aan, zodat de wachttijd gaat lopen’, toen ik op punt stond te gaan reizen. Dat advies had ik, eigenwijs als ik was in de wind geslagen. Nu had ik daar lichtelijk spijt van, want een wachttijd van vijf weken zou een hele kluif worden om te overbruggen.  

Het  was prettig, dat ik in die 5 weken al een aantal gesprekken had bij Novarum. Het opname voorbereidende gesprek de vrijdag vooraf aan mijn opname, vond ik daarentegen niet tof. Sterker nog, terwijl ik samen met een therapeute over de afdeling liep dacht ik alleen maar ‘runnnn’.  Maar goed, ik had waarschijnlijk een slechte eerste indruk gemaakt, wanneer ik dat zou hebben gedaan. Diezelfde dag had ik ook een gesprek met de diëtiste om een menu op te stellen. Mijn hersenen waren off working, die van de diëtiste gelukkig niet en zo kwamen we samen tot een voor mij haalbaar menu.  

We kwamen namelijk tot de conclusie dat ik iedere locatie al had gezien en ook Oud-Zuid aan mijn lijstje kon toevoegen. Wie wil dat nou niet, een aantal weken in het chique Oud-Zuid slapen? Met de nodige humor erbij, ging ik iets beter gehumeurd de deur uit. De steun van mijn familie en vrienden, maakte dat ik deze weken zo goed en kwaad als het ging ben doorgekomen...   

‘Ik wil voelen dat ik leef, al mijn dagen lang.
Ik wil voelen dat ik leef, in de wetenschap dat ik goed genoeg was.

Ik wil sterk en vrij kunnen zijn,
en de dag uit de nacht zien komen’

Volgende keer, zal ik jullie vertellen over de eerste weken in het ‘Kuuroord’ zoals ik de kliniek regelmatig gekscherend benoem...

 

Reacties

britneyangel - Zondag 10 september 2017 19:21

heftig zeg wat je meegemaakt hebt maar heel veel succes,en je kunt dit!

Anne-Maria - Zondag 10 september 2017 19:57

Meid, wat dapper, eindeloos dapper. Ik kan niet zeggen hoeveel respect ik voor je heb, hier vanaf mijn bankje, doodsbang zitten zijnd en enkel niet willend. Jij bent gegaan en dat heeft ongetwijfeld heel veel gekost, maar je deed het. Ik ben trots op je.

Liesje - Zondag 10 september 2017 20:03

Ik kijk al uit naar je volgende blog!

Stephanie - Zondag 10 september 2017 20:10

Je verhaal is ondanks alle onzekerheid die je tegemoet gaat en die je hebt gehad krachtig..
Je gaat het aan, je hebt de stap gezet..iets waar je jezelf al zo voor mag waarderen.
De vijf weken zijn zo lastig geweest, de tijd die je tegemoet gaat gaat ook zwaar zijn dat weet ik zeker..
Je bent het waard om deze stap te zetten jezelf dit te mogen laten ervaren, hoe zwaar, eng het ook is..
Veel kracht toegewenst.

Rosa - Zondag 10 september 2017 20:17

Ik word binnenkort ook opgenomen bij Novarum heel veel sterkte en kracht gewenst en ben benieuwd naar je ervaring.

Saartje (Saarki) - Zondag 10 september 2017 21:49

Heel veel sterkte gewenst!

Ik ga je blog zeker proberen volgen ... ik zit namelijk zelf ook met een opname-of-niet-dilemma (zij het een ietwat 'ander' dan het jouwe).

Ik bewonder je kracht en inzicht. NEEN, een (her)opname is geen stap achterwaarts of een teken van zwakte. Het is daarentegen een enorme overwinning op je eetstoornis die je liever ziek en ongelukkig wilt houden. Maar door deze dappere keuze, heb JIJ even de controle van haar overgenomen.

Liefs

Anoniem - Zondag 10 september 2017 21:51

Ik ga je blogs bijhouden! Je schrijft heel leuk, ben benieuwd!

Justme - Maandag 11 september 2017 09:08

Heel erg veel sterkte en succes met alles. Ik vind het heel dapper van je dat je de strijd aangaat. Ik ga je blogs volgen.

Je schoonzus - Maandag 11 september 2017 12:43

😘

Anoniem - Woensdag 27 september 2017 11:05

Ik ben erg blij met je blog en erg benieuwd over 12 dagen welgeteld word ik ook klinisch opgenomen bij novarum.
Ik vind het ontzettend spannend nu de datum nadert! En vooral precies het voorbereidend gesprek, maar goed we gaan er voor!
Ik ben benieuwd hoe jouw weg gaat verlopen, en wie weet ontmoeten we elkaar wel.

Gastblog door Sarah

Sarah stuurde haar gastblog in naar redactie@proud2Bme.nl

Hulpinstantie

cijfer
6.6
29 stemmen

Novarum

Gespecialiseerde eetstoornis instantie

Jacob Obrechtstraat 92
1071 KR Amsterdam Nederland

020 - 590 47 10

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?