Als ik weer normaal ga eten...

Gepost op Zondag 7 januari 2018 13:00 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Je lijdt aan een eetstoornis en eet in tijden niet meer normaal. Je bent constant bezig met te weinig eten in de hoop nog nét wat meer af te vallen en je durft wellicht bepaalde producten helemaal niet meer te eten. Je let op caloriëen, vetten en gewichten. Er gaat geen dag voorbij dat je niet aan eten, afvallen en gewicht denkt. Om je heen zie je mensen normaal eten. Wat zou jij graag gewoon weer gaan eten. Wat zou het fijn zijn als je morgen weer normaal zou kunnen eten, alsof er nooit iets gebeurd is. Eten zonder zorgen, zonder tweestrijd in je hoofd, zonder caloriëen te tellen of je schuldig te voelen. Dat zou je zo graag doen. Toch maakt het je ook angstig, want wat als je morgen weer normaal gaat eten...? Wat dan?

Je hebt je al regelmatig voorgenomen nu écht te stoppen met al dat gerommel met eten. Je wil wel herstellen van die eetstoornis, maar het lukt je maar niet. Je blijft uitstellen naar morgen. Morgen ga je aankomen, niet vandaag. Je hebt toch een paar keer op het punt gestaan de boel helemaal om te gooien. Je ging er écht voor. Van de ene op de andere dag ging je weer redelijk normaal eten. Nu zou je écht gaan herstellen! ...toch voelde dat heel slecht. Het weer normaal gaan eten leverde zoveel moeilijke en ingewikkelde emoties op. In deze blog deel ik 10 van die gevoelens en gedachtes die kunnen komen kijken bij het weer normaal gaan eten. Ik hoop dat ik de meeste van die gedachtes ook hierdoor in een wat gezonder en realistischer perspectief voor je kan plaatsen.

"Als ik weer normaal ga eten dan..."

normaal eten eetstoornis anorexia angst meisje

♥ ...denkt iedereen dat het wel meeviel
Als ik weer normaal ga eten denkt iedereen dat het wel meeviel met mijn eetstoornis. Hoe kan je immers van de ene op de andere dag weer normaal gaan eten, dat past toch niet bij een eetstoornis? Mensen zullen me niet meer serieus nemen.

Ik begrijp je gedachte, maar het zal ook niet van de ene op de andere dag weer normaal gaan. Misschien ben je daar nu heel overtuigd van, dat je dat wel gaat lukken, maar geloof me, die 1000den gedachtes zijn niet van de ene op de andere dag uit je hoofd. Je angsten en obsessies verdwijnen niet in een nachtje als sneeuw voor de zon. Dat zou heel fijn zijn, maar zo werkt het helaas niet. Ga het maar aan, ga maar weer normaal eten. Je zult merken dat het eten misschien redelijk lukt, maar dat er veel meer bij komt kijken. Een eetstoornis zit hem niet zozeer in hetgeen wat je exact eet, maar veel meer in wat er allemaal in je hoofd omgaat. Niemand zal tenslotte denken dat het wel meeviel. Iedereen weet hoe zwaar jouw eetstoornis is. De enige die wellicht bang is dat het wel meeviel, ben jijzelf. Houd hierin jezelf niet voor de gek. Neem jezelf serieus. Je weet beter.... 

♥ ...ziet niemand me meer
Als je weer normaal gaat eten ziet niemand me straks meer. Dan val ik niet meer op en is alles weer gewoon. Mensen zien me niet meer staan en contacten zullen verwateren.

Nee, zo zwart/wit is het niet. Als je weer normaal gaat eten zullen mensen in eerste instantie blij voor je zijn. Blij dat je heel langzaam die nare ziekte achter je laat en beter voor jezelf durft te gaan zorgen. Mensen zullen meer van JOU gaan zien in plaats van van de ziekte. Mensen zullen jou beter leren kennen en meer in contact staan met jou. Relaties kunnen zich weer meer verdiepen en contact wordt weer meer evenwichtig. JIJ wordt zichtbaar in plaats van enkel die eetstoornis. Mensen zullen JOU juist meer gaan zien. De vraag is: Durf jij dat aan... én ga jij dat aan?

♥ ...was mijn eetstoornis niet ernstig
Als ik nu weer normaal ga eten was mijn eetstoornis niet ernstig, anders zou ik, zoals je soms op televisie ziet, huilend boven iedere maaltijd moeten hangen. Ik zou geen eten durven eten en alles heel traag, hapje voor hapje opeten. 

Natuurlijk niet! De ernst van jouw eetstoornis wordt toch niet bepaalt door hoe jij de omslag maakt naar herstellen. De ernst van jouw eetstoornis zit hem toch niet in hoe snel je eet, of je wel of niet huilt en of je kan genieten van eten of niet? Ik kan me helemaal voorstellen dat het heerlijk kan zijn om eindelijk weer normaal te eten, om producten te kunnen eten waar je tijden naar verlangd hebt. Het is niet verkeerd om hiervan te genieten en het heeft ook niets te maken met de ernst van je eetstoornis. Dat wat er allemaal in je hoofd omgaat, dat is waar de ernst van de eetstoornis zit. En zelfs al zou je morgen weer volkomen normaal kunnen eten, dan zegt dat niets over hoe ernstig jouw eetstoornis de afgelopen tijd was!

♥ ...verdien ik geen hulp meer
Als ik weer normaal ga eten verdien ik ook geen hulp meer. Mijn eetstoornis is dan immers niet meer écht aanwezig en er is geen reden meer voor echte zorg. Ik moet het vanaf dan weer alleen doen en dat durf ik helemaal niet, daar ben ik nog helemaal niet klaar voor.

Nee, dat klopt natuurlijk niet. Als jij weer normaal gaat eten, begint het échte gevecht pas. Juist dan zal je het zwaar krijgen omdat dan de emoties en gevoelens die je tijden hebt onderdrukt middels die eetstoornis naar de oppervlakte. Dan start het harde werken in therapie. Juist nu kan je alle hulp en steun gebruiken. Niet alleen om te werken aan de achterliggende problematiek, maar ook om alle angsten en nare gevoelens de baas te blijven die komen kijken bij het weer normaal gaan eten en wellicht aankomen in gewicht. 

♥ ...zal ik nooit gered worden door iemand
Als ik weer normaal ga eten, verspeel ik al mijn kansen om door iemand gered te worden. Ik heb het zo hard nodig dat iemand me redt, dat iemand me opraapt en beschermt. Als ik weer normaal eet en mijn lichaam weer sterker wordt, is er geen reden meer op mij te redden. 

Niemand kan jou redden, buitenom jijzelf. Ik begrijp de wens om gered te worden, om weer even klein te kunnen zijn zoals een kind en beschermd te worden, maar de wens is niet reëel. Je bent geen kind meer en niemand kan jouw leven werkelijk redden. Een professional kan vanuit zijn functie ingrijpen en je laten opnemen in het ziekenhuis en daar sondevoeding geven, maar uiteindelijk moet je weer naar huis en zelf weer gaan eten. Uiteindelijk moet jij jezelf redden en vechten voor je toekomst. Hoe eerder je dat doet, hoe eerder je weer gelukkig bent en hoe kleiner de wens zal zijn om gered te worden.  

♥ ...word ik weer normaal
Als ik weer normaal ga eten word ik weer normaal. Nu ben ik nog een beetje bijzonder en anders dan de rest, maar als ik straks weer normaal eet en een normaal gewicht heb, behoor ik tot de grijse massa en ben ik niet bijzonder meer. 

Een eetstoornis maakt jou niet bijzonder. Er lijden zo verschrikkelijk veel mensen in de wereld met een eetstoornis. Dat is geen uniek iets, geen bijzondere prestatie. Jouw persoonlijkheid maakt jou bijzonder. Dat wat jij bijdraagt in het leven van de mensen om je heen maakt jouw bijzonder. Niemand zal op jouw begrafenis zeggen: Ze was zo bijzonder, want ze had een eetstoornis. Mensen zullen je herinneren om wie je was en om wat je deed in dit leven. Juist door die eetstoornis los te laten, zal je jouw persoonlijkheid en capaciteiten kunnen ontwikkelen

normaal eten eetstoornis anorexia angst meisje

♥ ...ben ik weer terug bij af
Als ik weer normaal ga eten, ben ik weer terug bij af. Al mijn problemen die ik had voor mijn eetstoornis zullen weer terug zijn en ik zal mezelf weer net zo vreselijk voelen.

Nee, dat hoeft helemaal niet. Die eetstoornis heeft veel kostbare tijd van je leven gekost, maar je hebt er heus ook dingen door geleerd. Je bent meer over jezelf gaan nadenken en over je gevoelens en problemen. Je bent je meer bewust van jouw copingmechanismen en hebt gewerkt aan het uiten van je gevoelens. De mensen om je heen weten dat jouw leven niet enkel over rozen gaat en zijn er om je te steunen. Juist door weer normaal te gaan eten, kan je je leven omgooien. Kan je andere manieren van coping en omgaan met nare gevoelens aanleren en kan je aan je problemen werken en pijn en verdriet verwerken. Door niet normaal te gaan eten blijf je juist hangen in de problemen en kom je niet verder.

♥ ...ben ik weer volledig verantwoordelijk
Als ik weer normaal ga eten, ben ik weer volledig verantwoordelijk voor mijn leven en toekomst. Ik ben dan aansprakelijk voor alle fouten die ik maak en moet aan allerlei verwachtingen voldoen. 

Dat is te zwart/wit gedacht. Ook als je lijdt aan een eetstoornis ben je verantwoordelijk voor je eigen leven. Zeker als je later genezen bent en terugkijkt zal je kijken naar hoe jijzelf de verantwoordelijkheid hebt genomen en hebt gevochten voor herstel. Het terugkrijgen van verantwoordelijkheid voelt misschien eng, maar het zal je op termijn enkel een positiever zelfbeeld opleveren. Je zal je er sterker door voelen én je zult nu juist meer controle voelen, iets wat je hoopte te voelen middels je eetstoornis. Tenslotte hoef je het niet alleen te doen in dit leven. Je mag om hulp vragen en fouten maken hoort bij het leven. Juist door fouten te maken, zijn je overwinningen groter.

♥ ...moet ikzelf om hulp vragen
Als ik weer normaal ga eten, ziet niemand meer dat het slecht met mij gaat en moet ikzelf om hulp gaan vragen. Dat is iets waar ik heel slecht in ben en wat ik niet goed durf.

Dat is natuurlijk maar deels kloppend, want ook als je lijdt aan een eetstoornis moet jijzelf om hulp vragen en dit kunnen aannemen. Je kunt niet genezen van een eetstoornis zonder hierin ook zelf actie te ondernemen. Niemand gaat jou spontaan redden. Mensen zien misschien aan je lichaam of gedrag dat het niet goed met je gaat, maar ze zien niet wat er allemaal in je hoofd omgaat en juist daar heb je hulp voor nodig. Het zal op den duur ook veel prettiger aanvoelen om zelf direct, niet indirect via eten of je gewicht, om hulp te kunnen vragen. Het zorgt voor een krachtig en zelfstandig gevoel. Hulp vragen is iets wat je je hele leven nog zal moeten doen. Geen mens kan immers alles alleen. Dan kan je maar beter nu beginnen met dit te leren, dan het nog jaren uitstellen en hopen dat mensen spontaan komen helpen...  want ook dat stopt een keertje.

....Er zijn natuurlijk nog veel meer gedachtes, emoties en gevoelens die komen kijken bij "weer normaal gaan eten". Dit is slechts een greep eruit. Ik hoop dat ik hiermee een aantal angsten in ieder geval deels heb kunnen weerleggen. Laat gerust weten welke angsten jij hebt bij het weer normaal gaan eten. Juist door het op te schrijven en te bespreken met lotgenoten kom je erachter dat dingen soms helemaal niet kloppen óf dat je hier helemaal niet alleen in staat.

Fotografie: Maximillianmair

 

Reacties

Sabine - Zondag 7 januari 2018 13:37

Zo...... die zit. Wat fijn om te lezen.

Odette - Zondag 7 januari 2018 13:51

Fijne blog!

britneyangel - Zondag 7 januari 2018 14:12

weer een goeie blog

Kimberley Janssen - Zondag 7 januari 2018 14:53

Aaai, al die puntjes zijn zo herkenbaar.

Karie - Zondag 7 januari 2018 15:59

Zouden jullie een blog kunnen maken over PMS een werk voordat ik ongesteld wordt zoveel last van woedeaanvallen en jaloezie boos op de wereld en onrecht. ik weet niet hoe ik hier mee moet omgaan

its-like-an-avalanche - Zondag 7 januari 2018 19:23

Danku. Die was even nodig.

D - Zondag 7 januari 2018 19:51

Ik vind het behoorlijk éénzijdige gedachten die hier geschetst worden, over hoe het leven is of zou moeten zijn als je geen of wel eetstoornis hebt. Natuurlijk kan iemand je leven wel redden of echt er voor je zijn. Het is nu éénmaal zo dat het in onze maatschappij niet zo gebruikelijk is, door onze opvoeding? of 'algemeen gedachtengoed'. Het wordt bijna een gewoonte kennelijk om zo te denken of anderen op te leggen dat je te allen tijde verantwoordelijk bent voor je eigen leven en zelfstandig ed. moet zijn. In andere culturen worden mensen wel letterlijk gered en verzorgd, of wat je dan ook nodig hebt puur uit liefde of samenzijn of zoals het komt om de dag door te komen, zonder bijbedoeling, of iemand nu wel of niet 'ziek' is. Ik denk dat in die culturen eetstoornissen ook niet zoveel voorkomen. Eetstoornissen zijn een uiting van onze zieke gedachten maatschappij, veelal. Dit blog geeft mij in ieder geval een koud gevoel. Vooral in het eerste stuk wordt in mijn beleving, neerbuigend geschreven of sfeer geschetst van iemand die een eetstoornis heeft.

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed