Als ik niet hersteld zou zijn, dan...

Gepost op Woensdag 25 april 2018 13:00 door Daphne in Proud2Live.

Gelukkig hebben wij de weg naar herstel gevonden, maar er zijn genoeg momenten geweest waarin ook wij niet geloofden dat volledig herstel mogelijk was. Het is een gevecht dat je niet in één keer wint en ook wij zijn soms teruggevallen. Vaak genoeg hebben we gedacht dat dit misschien wel het hoogst haalbare was, dat dit ons leven zou zijn. We hadden andere keuzes kunnen maken, minder hulp kunnen krijgen of minder mogelijkheden kunnen hebben.

Hoe had onze toekomst er dan uitgezien? In deze blog vertellen we hoe wij denken dat een toekomst mét eetstoornis er voor ons uit had gezien.

ander leven

Het leven van Daphne...

Wat zou mijn leven nu en in de toekomst er totaal anders uitzien met een eetstoornis. Er bekruipt mij een beetje een benauwd gevoel, omdat ik meteen denk aan alles wat ik zou missen. De spontaniteit zoals ik die nu ken, zou ik niet in mijn dagelijks leven terugvinden. Ik zou er zelfs heel bang van kunnen worden. Plotselinge veranderingen in mijn dag of in mijn week zou ik proberen te vermijden, uit angst om de controle over mijn eetpatroon te verliezen. Omdat ik deze sociale situaties zou proberen te omzeilen, zeg ik afspraken en uitjes meestal af en onderneem ik veel minder. Niet alleen omdat ik dat lastig vind, ook omdat ik merk dat de chaos van mijn eetstoornis bijna al mijn tijd in beslag neemt. 

Ik ben overal het blije meisje waar niet zo goed hoogte van te krijgen is. Er is zoveel met mij aan de hand, dat ik het gevoel heb geen ruimte te hebben voor diepere contacten. Omdat ik mijn eigen gedachtes en gevoelens nog altijd moeilijk snap, blijf ik altijd vaag en loopt ondertussen alles veel te hoog op in mijn hoofd. Het contact met mijn ouders en familie zou nog steeds bestaan uit de zorgen die ze hebben om mij en het lukt mij nog steeds niet om makkelijke en open over alles te communiceren. De vakanties zouden enkel een nieuwe omgeving zijn waar ik mijn problemen mee naar toe kan nemen. Eten, en niet eten, zou ik nog steeds hoofdzakelijk inzetten als middel om met mijn emoties om te gaan. 

daphne

De toekomst zou voor mij bestaan uit het opnieuw zoeken van hulp. Omdat ik na al die jaren echt weet hoe veel dat mij op kan leveren. Wel zou ik het misschien moeilijker vinden om die stap te zetten. Ik heb dit traject immers al eens doorlopen, wat gaan ze mij nog leren wat ik niet al weet? Tegelijkertijd weet ik dat mijn omgeving mij zou steunen en aan zal sporen om toch voor herstel te blijven gaan. Dat het leven er voor mij op dit moment zo uitziet, sluit niet uit dat het niet beter kan worden, hoe lang daar ook voor nodig is. Ik had als lid van Proud, net zoals vroeger, weer regelmatig de site bezocht. Op zoek naar hulp, hoop en herkenning. Dat betekent wel dat de rest van mijn leven weer even stopgezet moet worden. Ik was nooit meer aan een hbo-cursus begonnen en ook op het gebied van werk had ik niet verder gezocht, simpelweg omdat ik daar de energie, motivatie en zelfvertrouwen niet voor had gehad. 

Ik denk dat ik geen vaste relatie zou hebben gehad als ik nog een eetstoornis had gehad. Dat is natuurlijk moeilijk om te zeggen, maar ik denk niet dat het een stabiele relatie zou zijn die stand zou houden. In de tijd dat ik midden in mijn eetstoornis zat was ik erg ver verwijderd van mijzelf en van mijn gevoel. Als je daar zelf al niet dichtbij mag komen, is het bijna onmogelijk om iemand anders daar wel deel van uit te laten maken. Ik zou dat heel lastig vinden om dat op een gezonde manier te kunnen. 

Als ik dit allemaal zo opnoem en hier rustig over nadenk, word ik mij ineens bewust van hoe gelukkig ik ben met mijn leven zoals het er nu uitziet. Heel veel mooie, fijne en voor mij essentiële dingen had ik mét eetstoornis niet gehad.

Het leven van Lotte...

Als ik niet hersteld zou zijn van mijn eetstoornis zou ik nu nog erg ongelukkig zijn. Eten, eetbuien en wegen zouden nog steeds mijn stemming negatief beïnvloeden, elke dag weer. Ik zou me constant onrustig voelen en alleen maar kunnen denken aan eten en niet eten. Voor echt genieten van het leven, zou geen ruimte zijn in mijn hoofd.

Als ik nu nog een eetstoornis zou hebben, zou studeren of werken niet goed lukken. Het oppakken van mijn studie zou ik telkens met een zwaar gevoel voor me uitschuiven en misschien zou ik het zelfs wel helemaal opgeven. Ik zou me afvragen hoe ik ooit nog een baan zou moeten vinden. Ik zou in ieder geval niet bij Proud hebben gewerkt nu.

lotte

Een relatie en een toekomst met mijn vriend zou er voor mij misschien niet ingezeten hebben als ik nog diep in mijn eetstoornis zat. Sociale gelegenheden zou ik nog steeds heel moeilijk vinden. Ik zou het gevoel hebben ‘altijd leuk te moeten zijn’ en constant mijn grenzen overgaan om het iedereen naar de zin te maken. Dat zou veel energie vreten en me helemaal niet gelukkig maken.

Als ik me inbeeld hoe het zou zijn om nu nog een eetstoornis te hebben krijg ik een ontzettend naar gevoel. Het verdriet, de eenzaamheid, de gevoelens van hopeloosheid: Daar wil ik voor geen goud meer naar terug. Een eetstoornis brengt niets dan ongeluk. Ik ben gelukkig genezen, het was het gevecht dubbel en dwars waard.

Het leven van Scarlet...

Als ik zo'n tien jaar geleden niet hersteld was van mijn eetstoornis had Proud2Bme niet bestaan. Dan had ik waarschijnlijk nu veel moeite gehad om te werken en had ik geen vriendin en eigen huis gehad. Samen met het herstel van mijn eetstoornis kwamen namelijk ook de stappen vooruit het leven in. Daten, een studie volgen en een baan zoeken ging samen met mijn herstel. Ik had die zaken nooit allemaal zo stevig kunnen oppakken als ik nog vol in een eetstoornis zat.

scarlet

Ik had samen met mijn vriendin nooit Ik Vrouw van Jou kunnen oprichten en twee banen naast elkaar kunnen volhouden. Liefde geven en ontvangen was nauwelijks een optie geweest en van genieten tijdens vakanties op Curaçao was dan geen sprake geweest. Ik had geen mensen kunnen helpen en zou door weinig mensen als volwaardige, volwassen vrouw worden gezien. Ik zou me constant minderwaardig en eenzaam voelen. Mijn wereld zou na jaren nog steeds draaien om eten, gewicht, controle en bewegen. Tenslotte zou ik niet hebben kunnen ervaren hoe sterk ik ben en dat een eetstoornis wel degelijk te overwinnen is.

Het leven van Irene...

Wanneer je me vraagt hoe mijn leven eruit zou zien als ik nu nog een eetstoornis had vind ik het lastig om voor te stellen. Ik denk eigenlijk als eerste aan de lichamelijke gevolgen van mijn eetstoornis, dat is namelijk iets waar ik me altijd erg druk om heb gemaakt. Hoe zouden mijn tanden eruit gezien hebben? Zou ik veel pijn hebben gehad aan mijn borst? Zullen die geïrriteerde slokdarm en dat ruisje op m'n hartfilmpje al uitgegroeid zijn tot iets ergers? Zou roller derby nog gaan? Zou ik er nog plezier aan beleven? Of heb ik mijn lichaam uitgeput en raak ik keer op keer gefrustreerd door de hoge eisen die ik stel en onmogelijk kan behalen?

Bovenaan staat dat mijn leven er heel anders uit had gezien. Ik had namelijk niet bij Proud2Bme gewerkt. Ik had mijn studie waarschijnlijk niet afgemaakt, gezien ik die pas weer oppakte op het moment dat het wat beter ging. Misschien had ik mezelf keer op keer naar het zoveelste 'stomme bijbaantje' gesleept tot het niet meer ging. Ik durf met zekerheid te zeggen dat ik mezelf dan zou laten opnemen. Als ik er ondanks dat alles echt nu nog in zou zitten, zou ik ten einde raad geweest zijn en met elk verstreken jaar gedacht hebben dat het nooit meer goed zou komen. Het was immers al zo lang zo.

irene

Misschien zou ik m'n huis wel niet meer kunnen betalen, omdat ik niet genoeg geld verdiende en alles verder opging aan eetbuien. Misschien zou ik weer bij m'n vader moeten wonen. Ik kan goed met mijn vader opschieten, maar mijn eetstoornis kon hij nooit begrijpen. Misschien zou ik dan bij m'n moeder gaan wonen... Aan de andere kant van het land? Nee, zo ver weg van huis. Bovendien zou ik mijn ouders hier niet nog langer mee lastig willen vallen. Als het even kon had ik dit als een heel groot geheim gehouden, maar waarom lukt werk zoeken dan niet? Waarom was mijn studie dan niet gelukt? Ik zou uitgekomen zijn in een web van leugens en me doodongelukkig en eenzaam voelen. Het maakt me droevig als ik er aan denk.

Waarschijnlijk zou ik wel hulp blijven zoeken, wat moest ik anders? Ergens genoot ik namelijk ook wel van die hulp. Dat was het enige lichtpuntje in donkere tijden, maar ik zou ook zien hoe iedereen uit vorige therapiegroepen verder was gegaan met hun leven. Mensen komen en mensen gaan, maar ik zou me nergens kunnen binden. Nee, een toekomst met een eetstoornis kan en wil ik me niet voorstellen. Natuurlijk ga ik nu uit van het ergste geval en zou de eetstoornis ook in een minder heftige vorm aanwezig kunnen blijven, maar ik weet zeker dat het me niet gelukkig zou maken. Een eetstoornis komt in alle vormen en maten en elk soort dient serieus genomen te worden. Elk soort maakt je ongelukkig. Elk soort mag iets aan gedaan worden. Elk soort mag je hulp voor vragen.

Ik zou de schijn hooggehouden hebben en altijd met de grootste lach rondlopen. Ik zou 100 x meer facebookberichtjes plaatsen om te laten zien hoe goed het met me gaat, maar ik zou tevens degene zijn die eerder weg gaat bij een verjaardag, omdat ze stiekem thuis een eetbui wilde hebben. Ik zou niet lekker kunnen dansen, omdat ik dan te bewust zou worden van mijn lichaam. Ik zou niet op reis kunnen gaan, omdat je je eetstoornis altijd meeneemt. Ik zou niet mezelf kunnen zijn, omdat de eetstoornis alles overwoekerd. Maar ik zal er elke dag, met ups en downs, alles aan doen om deze eetstoornis te overwinnen. Al val ik nog 100 keer terug, elke dag zonder eetstoornis is er weer eentje en elke dag met een eetstoornis is er één teveel.

En jij? Hoe ziet jouw leven er over 5 jaar uit?

 

Reacties

Roos - Woensdag 25 april 2018 13:44

mooie blog ♥

anoniem - Woensdag 25 april 2018 15:09

Vriend baby en rust in mijn hoofd dat is mijn doel

Dianne1312 - Woensdag 25 april 2018 15:15

Dan heb ik hopelijk een hele lieve en leuke vriend waar ik mee samen woon. Ik ben dan de leuke tante die ik altijd voor ogen had willen te zijn voor m’n nichtjes

G. - Woensdag 25 april 2018 16:31

Wat een fijne Blog: Thanks!

Over 5 jaar hoop ik nog meer in het hier en nu te leven & keuzes te maken waar ik mij goed bij en door voel.

Redactie Proud2Bme - Maandag 30 april 2018 10:52

You go! ♥

Fiona - Woensdag 25 april 2018 17:10

Ik herinner me nog dat dit een oefening was die ik kreeg tijdens mijn opname toen ik een eetstoornis had: stel je je leven binnen vijf jaar voor - met en zonder eetstoornis. Dat was voor mij erg motiverend. En wow, wat ben ik blij dat ik ondertussen effectief vijf jaar verder ben en zo gelukkig en vrij kan leven!

Mooie blog! En ook stuk voor stuk mooie foto's.

marleen - Woensdag 25 april 2018 22:48

voor mij werkte die oefening juist demotiverend. Want 5 jaar later had ik niet bereikt wat ik wilde bereiken, ook al deed ik er alles voor. En nog eens 5 jaar later weer hetzelfde... Ik struggle er al 20 jaar mee en elke keer als ik die dingen herlees uit mijn beginperiode word ik meegesleurd in schaamte, zelfverwijt, negativiteit...

Redactie Proud2Bme - Maandag 30 april 2018 10:52

Wauw!! ♥ ♥

Fam - Woensdag 25 april 2018 17:13

Wat een prachtig blog! Over 5 jaar zou ik graag 100% hersteld zijn en spontaan leuke dingen kunnen ondernemen zonder er bij na te denken!

Fam - Woensdag 25 april 2018 17:14

Wat een prachtig blog! Over 5 jaar zou ik graag 100% hersteld zijn en spontaan leuke dingen kunnen ondernemen zonder er bij na te denken!

Redactie Proud2Bme - Maandag 30 april 2018 10:51

Dank je! & zet 'm op ♥

P - Woensdag 25 april 2018 17:17

Leuke blog :). Ik hoop ontzettend dat ik over 5 jaar hersteld ben, weet wie ik ben, aan mijn studie zit, op kamers woon en vrij kan eten

P - Woensdag 25 april 2018 17:17

Leuke blog :). Ik hoop ontzettend dat ik over 5 jaar hersteld ben, weet wie ik ben, aan mijn studie zit, op kamers woon en vrij kan eten

britneyangel - Woensdag 25 april 2018 18:34

ik hoop over 5 jaar dat ik van me paniekaanvallen af ben en meer zelfvertrouwen heb

Loes - Woensdag 25 april 2018 18:36

Mooi artikel!!
Zouden jullie iets kunnen schrijven over 'Wanneer je een terugval wilt'..
Zo raar, maar ik wil weer ziek zijn.. eigenlijk ook helemaal niet..
Maar ik mis het zo! En ik haat het ook zo!

xchanel - Donderdag 26 april 2018 09:25

Herkenbaar, dit heb ik lange tijd ook gehad. Echter, nu ik genezen ben merk ik dat het toen vooral ging om angst dat ik niet aan de verwachtingen kon voldoen die komen kijken bij een gezond persoon. Ga eens na wat erachter zit bij jou, waarom wil je ziek zijn, wat voegt het voor jou toe? Als je dat duidelijk hebt kun je kijken of je jezelf dat waar je zo'n behoefte aan hebt op een gezonde manier kunt geven. Heb je knuffels nodig? Vraag ze. Ben je bang dat je niet aan bepaalde verantwoordelijkheden kunt voldoen? Communiceer! Het kan zo helpen om je kwetsbaar en daardoor menselijk op te stellen. Pas toen ik hiermee begon te oefenen en vooral ook om me heen keek, viel me op dat zoveel mensen dat moeten doen, ook mensen van wie je verwacht dat ze perfect alles kunnen volhouden/

G. - Donderdag 26 april 2018 12:02

Goede tip van je!

En.. ik herken het ook, van "vroeger", dat ik haast wenste weer in een afgekaderde omgeving was, in een ziekenhuis. Dat je er voor je gezorgd wordt.

Maar, nu - nu ik meer beter ben :) nu wil ik dat helemaaal niet meer. Geloof me: dat gevoel kan je ook krijgen starchild, loes, en iedereen die zich daar in herkent. Je wilt juist op eigen benen staan, eigen keuzen en oprechte vrijheden voelen. Wat wel is, is dat andere (vrienden, familie) jou kunnen en mogen helpen. Idd bijv. door te communiceren wat je voelt, wat er in je omgaat.

Redactie Proud2Bme - Maandag 30 april 2018 10:51

Dank! Dat gooien we in de groep :) Liefs!

starchild - Woensdag 25 april 2018 19:38

Als ik geen eetstoornis zou hebben dan was ik afgelopen 4 jaar belachelijk ver gekomen met fitness. Ik bouw kracht op, dan vind ik het opeens een goed plan om drastisch af te vallen ten koste van mijn spiermassa en spierkracht en daarna weer balen dat ik de eetstoornis heb verkozen boven het fitness.

@Loes: ziek 'willen' zijn herken ik heel erg. Gewoon weer even afvallen en misschien deze keer nóg verder. Of nog één keer die eetbui en braken. Maar dan zou ik dus weer de eetstoornis verkiezen boven fitness en andere dingen die er echt toe doen. En ik denk dat ziek 'willen' zijn ook een symptoom is van de ziekte. Of een soort heimwee naar een bekende en 'veilige' plek. Maar echt, de rust die ik soms onbewust heb, dat is zoveel meer waard dan het stiekeme gedoe van de eetstoornis.

xchanel - Donderdag 26 april 2018 09:22

Waar ik over vijf jaar hoop te staan is hier: in het hier en nu, gelukkig en vrijwel gezond en genezen van mijn eetstoornis en depressie, want dat ben ik nu eindelijk na 6 of 7 jaar behandeling, volledig van de behandeling en medicijnen af en nu op eigen kracht. Samen met mijn lieve vriend hoop ik dan een kindje te hebben, want wij hebben een enorme kinderwens die we het liefst vandaag uit lieten komen (maar we zijn nog net wat jong en willen financieel stabieler zijn), hopelijk in een mooi huisje maar in dit appartement is ook goed, een fijne baan waar ik mijn ei in kwijt kan en soms ook tegenop zie (want dat heeft iedereen) en ik hoop dat mijn sociale leven nog net zo is als nu: vol met gelegenheden, etentjes en drankjes zodat ik ook enorm kan genieten van een avondje niks, in bed met een serie erbij.

En weet je wat het mooie is? Dit klinkt niet eens zo irrealistisch in mijn oren, omdat ik voel dat als ik zo doorga en mijn vriend ook zo doorgaat, indien zij beiden niet ziek worden dit een hele haalbare situatie is.

En daar ben ik dankbaar voor.

xdiedev - Zondag 29 april 2018 19:52

Hi Scarlet, vind je het niet gek om dit stuk te schrijven met de mededeling dat je hersteld bent, terwijl je nu nog steeds aan het vechten bent? In mijn ogen komt het een beetje verwarrend over? Maar misschien ligt dat aan mij?
Je hebt het bv over genieten op Curaçao, terwijl je volgensmij aangaf daar vele moeilijke momenten gehad te hebben?

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 30 april 2018 10:51

Hi Diede,

ik denk i.d.d. dat het een beetje aan jou ligt en de manier waarop je het leest. Ik schrijf namelijk over de 10 jaar dat ik hersteld ben geweest voor mijn terugval. Ik heb toen zeker van 4 vakanties op Curacao enorm kunnen genieten etc. Ik hoop dat je verder wat hebt aan de inhoud van het artikel en de verhalen van de andere redactieleden.

Take care!

xdiedev - Maandag 30 april 2018 20:33

Oke bedankt voor je antwoord. Het kan zeer zeker aan mij persoonlijk liggen daarom dat ik het na vroeg. Alleen blijf ik het een verwarrende tekst vinden. “Je leven zou nog steeds over eten en gewicht draaien”. Maar dat doet het op dit moment ook toch? Hopelijk wel minder dan een halfjaar geleden ... Toen denk ik ongeveer je blog online kwam over je terug val. Ik weet niet, het is verwarrend dat je schrijft over je herstel terwijl je een terugval hebt / had. Maar nogmaals waarschijnlijk ligt dit aan mij

Geschreven door Daphne

Daphne werkt als redactrice en ervaringsdeskundige bij Proud2Bme en volgt daarnaast een cursus Journalistiek.

Vind je dit waardevol?


feed