Eetbuien met droog brood

Gepost op Donderdag 27 september 2018 19:00 door Daphne in Proud2B-eat.

Er zaten zeker eetbuien tussen die fungeerde als een soort kerstavonden. Vol lekkernijen waarbij ik helemaal uitpakte, niets was te gek! Dit gold zeker niet voor alle eetbuien die ik had. Lang niet altijd dacht ik er zo over na en sloeg ik flink in bij de supermarkt. Vaak overviel het mij ook gewoon en dat resulteerde in een eetbui met alle overgebleven producten die ik in huis had. Geen extase van smaak, geen bijzondere verboden voeding waar ik mij eindelijk aan mocht vergrijpen, maar gewoon eten uit de voorraadkast. Eten dat lang niet altijd klaar was voor consumptie...

Ik moet eten. Ik moet nu eten! Ik had echt het gevoel dat ik niet meer kon stoppen, niet mócht stoppen. Ik had wel een pak koekjes gehaald, een reep chocola, een pot speculoos en kaasbroodjes, maar dat was nu allemaal op. Ik voelde mij nog hetzelfde als voordat ik begon met eten, misschien iets voller, maar verder vooral leeg. Door het eten was ik eigenlijk alleen maar onrustiger geworden en die onrust leidde vaak tot complete paniek. Paniek waar ik alleen maar mee om leek te kunnen gaan als ik door mocht eten.

Na de producten die ik zelf lekker vond of er speciaal voor gehaald had, was ik zelden voldaan. Ik was nooit gevuld, nooit klaar, de eetbuien leken oneindig te duren. Het ging na drie happen eigenlijk al niet meer om de smaak, het ging om de handeling en het wegeten van wat er op dat moment weg moest. Hoe ik het deed moest ik zelf weten, áls ik het maar deed. 

Eetbuien kunnen in allerlei soorten voorkomen. Hoe dat eruit ziet kan per persoon verschillen en daar zitten nooit bepaalde producten aan vast. Een eetbui bestaat lang niet altijd uit de lekkerste en meest luxe producten, die normaal misschien verboden terrein zijn. Die drang om te eten, om welke reden dan ook, kan zo sterk zijn dat het er ook voor kan zorgen dat je een eetbui hebt met de dagelijkse producten die je op dat moment in huis hebt.

Zelf merkte ik dat de soorten eetbuien heel erg uiteen konden lopen. Soms plande ik alles van te voren en haalde ik allerlei dingen in huis die ik alleen mocht eten voor de eetbui, met als grote opluchting dat het er toch weer uit kon. Een andere keer kon ik totaal overspoeld worden door die drang om te eten en kon een simpele boterham leidden tot het eten van alles wat ik in huis had. Daar zaten geen spannende producten bij, gewoon eten om het eten. Dit resulteerde erin dat ik aan de droge of bevroren boterhammen begon, daarna overging op de crackers, de ongekookte bloemkool opging en ook de rauwe aardappelen voor de helft weg waren. Net zo lang tot alles op was. Ik vond het niet eens lekker, het was niet eens bijzonder, ik moest gewoon blijven eten.

Zeker deze eetbuien zorgden voor een gevoel van falen. Wat was ik zwak zeg, er zat totaal geen rem meer op! Het was niet eens lekker of bijzonder geweest en al het normale voedsel voor de komende dagen is nu op. Zelfs de normale producten waren niet veilig, de dingen die juist niet eng horen te zijn en waar ik nog enigszins houvast aan had. Ik kan niet gewoon stoppen met eten of nooit meer brood kopen, maar veilige producten zijn blijkbaar ook niet langer veilig. Als dit al niet lukt, wat geeft mij dan nog hoop? Wat kan ik in huis hebben wat waar ik wel normaal mee om kan blijven gaan? 

Elke eetbui is vervelend. Het kan allemaal even vies voelen en het dient denk ik bijna altijd een heel ander doel dan je lichaam voeden. Niemand heeft als doel om al het eten op te eten, niemand wordt daar gelukkig was. Straf jezelf daar niet voor en weet dat er geen goede of foute eetbuien bestaan. Het gaat om wat erachter zit en het vervelende is dat je jezelf daar niet altijd in kunt sturen.

Volg een eetlijst en bereid het voor. 

Zelf vond ik het erg lastig om gewoon wat boterhammen klaar te maken als ik honger had. Vaak was honger ook een trigger om veel te veel te gaan eten. Ik had er geen afspraken over gemaakt, dus alles mocht voor mijn gevoel. Dat zorgde er soms voor dat het brood al snel op was en dat ik dan maar besloot dat ik ook gewoon mijn avondeten vast op had gegeten. Daar van te voren over nadenken en zelfs klaarleggen kan houvast bieden. De avond van te voren of ‘s ochtends na het ontbijt, als ik geen honger meer had, maakte ik op basis van een eetlijst mijn lunch alvast klaar. Zo hoefde ik er op het moment zelf niet meer over na te denken en hielp het mij om mij eraan te houden.

Zorg dat het een goede hoeveelheid is en weet dat dit zeker niet saai hoeft te zijn. Je kan hierin variëren en ook je lievelingsbeleg of een lekker extraatje vast bij inplannen. Verwen jezelf vooral! Tegen lunchtijd aan wist ik wat ik ging eten, had ik er zin in en zorgde het ervoor dat ik niet doorsloeg, want mijn tussendoortje voor later op de middag had ik ook al klaargelegd. Een eetlijst volgen en dat elke dag voorbereiden kan helpen om die structuur weer terug te vinden en vooral dat vertrouwen van jezelf terug te winnen.

Eet met anderen

Dat stukje vertrouwen terugwinnen vond ik misschien wel het moeilijkste. Ik vertrouwde mijzelf niet eens meer met brood of groenten. Crackers waren ook niet meer veilig en zoiets als ‘veilig beleg’ bestond al helemaal niet meer. Het was gewoon een zooitje en ik kon mijzelf niet vertrouwen, met welk voedsel dan ook. Met anderen eten heeft hierin echt geholpen. Met iemand anders erbij word je vaak toch meer gedwongen om ‘normaal’ te doen en je ziet dat die ander dat in ieder geval zonder moeite lijkt te doen. Dat stimuleerde mij heel erg om gewoon mee te doen. De afleiding zorgde ervoor dat niet alle aandacht op het eten en mijn gedachten kwamen te liggen en na een tijdje hadden we allebei onze lunch op. Ik kon het, dat had ik namelijk net aan mijzelf bewezen.

Het hielp niet alleen met het volgen van mijn eetlijst en het aanhouden van de eetmomenten, maar ook met het voorkomen van eetbuien en de dag weer oppakken als het toch was misgegaan. Zeker als de andere persoon ervan afweet, kan het echt helpen om iemand te hebben om op terug te vallen. Iemand die even checkt hoe het gaat nadat jullie gegeten hebben of die met jou een blokje loop erna om te voorkomen dat je alsnog naar de supermarkt rent. Gewoon om die ruimte te laten ontstaan voor alle onrust die misschien naar boven kan komen na het eten. Niet om het vervolgens weer weg te eten, maar om het er gewoon te laten zijn en juist dan te ervaren dat het ook weer weg kan gaan.

Zoek hulp

Een eetbui, in welke vorm dan ook, gaat eigenlijk niet over het eten zelf. Natuurlijk kon dat lekkere pak koekjes soms de doorslag geven, maar het feit dat ik ook echt doorsloeg had met iets heel anders te maken. De onrust na die koekjes kwamen niet vanuit de koekjes zelf, dat kwam vanuit mij. Dezelfde onrust die mij ook tot de andere eetbuien dreef. De oorzaak was precies hetzelfde, het had soms gewoon te maken met de omstandigheden en mogelijkheden die binnen handbereik waren. 

Het is niet altijd makkelijk om erachter te komen wat maakt dat je eetbuien hebt, maar het is in de meeste gevallen enkel een symptoom. Om de eetbuien echt aan te kunnen pakken is het belangrijk om te weten waar het vandaan komt. Dat zal met een eetbui met 'normale', dagelijkse producten niet anders zijn. De producten die je kiest of die je voor handen hebt zijn slechts een middel. De oorzaak is vaak hetzelfde, want het leidt tot hetzelfde eetgestoorde gedrag. Wat wil je wegeten? Wat heeft jouw eetbui voor functie? 

Vraag om hulp en geef aan waar jij tegenaan loopt. Met de juiste begeleiding kun je hier vanaf komen en belangrijker nog, erachter komen waar je eigenlijk echt behoefte aan hebt. De schaamte kan groot zijn, maar weet dat je niet de enige bent en dat het een ziekte is. Een ziekte waar jij niet om gevraagd hebt, maar waar jij wel tegen kunt vechten. Tijdens mijn eetstoornis was het ondenkbaar dat ik nu een volle koelkast en voorraadkast zou kunnen hebben, waar ik mijzelf op een fijne en gezonde manier mee kon voeden. Ik ben daar echt geen uitzondering in. Dat is ook voor jou weggelegd. 

Hoe ga jij om met deze eetbuien?

Fotografie: daria-shevtsova

 

Gerelateerde blogposts

05
JUL
11
26
JUL
10
16
JUN
18
 

Reacties

Anoniem88 - Donderdag 27 september 2018 19:16

Wat een goede blog !!

Ik weet nog dat ik in het verleden een beetje allergosch werd voor proud2be door een oud medewerker. Zij vertelde namelijk in een docu en in een liveblog meerdere keren dat een eetbui niet ging om een pak koekjes en wat extra's maar alleen om grote hoeveelheden, anders was het geen eetbui. Dit heeft mij zo hard getriggerd en ik dacht 'zie je wel, ookal eet ik emoties weg ik stel me ontzettend aan'. Wat voor mij (ik ga niet in detail over producten of hoeveelheden) voelde als een eetbui was in 1 klap ' je bent de grootste aanstelster dke er is'. Waardoor ik gewoon zelf nooit aan de bel heb getrokken, want ook de hulpverlening zei : je hebt geen ondergewicht dus het valt vast mee'.


Deze blog geeft zoveel inzicht. Aan alle mensen die dit lezen. Wanneer je denkt dat jij niet gezond kmgaat met eten. Emoties wegeet, uitschakelt door niet te eten of op waf voor manier dan ook het moeilijk vind. Maak dit bespreekbaar. Je hoeft het niet alleen te doen !

Fleur - Donderdag 27 september 2018 20:05

“De schaamte kan groot zijn maat weet dat je niet de enige bent en dat het een ziekte is.” Ik geloof dit niet. Oftewel, ik kán niet geloven dat het hebben van eetbuien een ziekte is. Zelf worstel ik er al drie jaar mee, en nog steeds denk ik dat elke eetbui die ik heb, mijn eigen keuze is. Ja, ik kan mijn eetbuien gewoonweg niet tegenhouden. Maar betekent dat gelijk dat het een ziekte is? Zo lastig.. Ik ben de laatste tijd wel heel erg aan het denken om hulp te zoeken, maar de bovenstaande gedachten houden me hier enorm in tegen. Want waarom zou ik hulp mogen krijgen? Voor eetbuien? Ik schaam me ervoor en ik weet hier echt niet mee om te gaan. Nee, ik voel/ben niet ziek. Ik heb geen controle, thats all.
Heeft iemand misschien tips om met deze gedachten om te gaan? Please let me know.. Ik ben een beetje radeloos op dit moment.

Laura - Donderdag 27 september 2018 20:49

Hoi Fleur,
Ik stond enkele maanden geleden op hetzelfde breekpunt als jou. Twijfels,schaamte en angst voor wat op me af zou komen als de eetbuien me werden afgenomen. Wat mij hielp was het krijgen van bevestiging/steun van iemand bij wie therapie geholpen had. Het gaf me steun en bracht het 'nee niet doen' stemmetje op de achtergrond. Zoek deze op!

D - Donderdag 27 september 2018 22:04

Ik vind het ook geen ziekte maar een verslaving en net als bij iedere verslaving, kun je er uiteindelijk wel goed ziek van worden en zelfs (eerder) aan doodgaan. Ik vind het een copingsmechanisme, je handelt uit gevoel. Ik vind het ook zeker geen ziekte.

L - Vrijdag 28 september 2018 00:28

Fleur, stel dat je heel hard op je arm valt en je hebt er veel last van. Je denkt dat het niet gebroken is, maar je weet het niet zeker en je blijft er maar last van houden... Dan ga je toch ook even langs de huisarts? Of die arm nu gebroken is of niet, de arts heeft er verstand van en kan met je meedenken. Zo is het ook met je eetbuien. Of het een ziekte is of niet, je hebt er veel last van, en een hulpverlener kijkt graag met je mee. Kun je daarna altijd nog bekijken wat je met het advies van die hulpverlener doet Ik gun je dat je de stap durft te nemen!

Jildou - Vrijdag 28 september 2018 08:50

Lees het boek Brain over Binge, dat gaat over hoe je de controle kunt terugpakken. Het heeft mij zo goed als van mijn eetbuien afgeholpen en ik denk dat het jou ook zeker kan helpen!

mijnblogeva - Donderdag 27 september 2018 22:17

Ik vind de beste blog online. Ik herken me er ontzettend in. Helaas heb ik geen idee hoe ik het moet stoppen. Alles triggert en ik lijk op zulke momenten een onbestuurbare snaai robot. Een eetschema werkt misschien een ochtend en daarna gaat alles mis. Inderdaad bevroren, droog of zelfs uit de prullenbak, niets is dan meer gek. Ik heb geen idee meer

Ingrid - Vrijdag 28 september 2018 05:19

Vol en toch leeg, vooral dat...… Voor hulp zoeken heb ik al heel lang geen energie meer. Na 30 jaar leven met een eetstoornis anorexia met eetbuien..... waar ik ontzettend veel pogingen te genezen heb gedaan, opnames, groepsbehandelingen, therapieën, gesprekken, medicijnen, emdr. Maar steeds als ik er door heen zit wens ik dat ik er van af was. Dat het niet om die lekkere broodjes, chips, koekjes, en ijsjes gaat weet ik al heel lang maar ja.... het is en blijft vechten elke dag. Hier blogs lezen geeft me toch een fijn gevoel xxx

Laura - Vrijdag 28 september 2018 10:23

Inderdaad, vertrouwen, herkenning en begrip geven vaak de aanleiding om hulp te gaan zoeken.

rose - Vrijdag 28 september 2018 12:53

heel iets anders hoor, maar hoe om te gaan met GEEN eetlust? ik doe mijn best om wat aan te komen en goed te eten, maar ik heb gewoon geen trek en zeker niet om dan nog extra te eten

sorry als het ongepast is hoor, om hier te vragen - mijn excuses als ik iemand kwets, maar ik wil het toch graag vragen

Iks - Vrijdag 28 september 2018 13:56

Best langsgaan bij je huisarts. Dit kan liggen aan hormonale problemen of tekort in voedingsstoffen.

Geschreven door Daphne

Daphne werkt als redactrice en ervaringsdeskundige bij Proud2Bme en volgt daarnaast een cursus Journalistiek.

Vind je dit waardevol?


feed