4

Heftig

Ook ik heb de documentaire gezien afgelopen woensdag van Vel over Probleem 2 en wauw die was ook weer heftig, net als de eerste. 

Om te zien dat die meiden met dezelfde strijd bezig zijn als ik, vindt ik moeilijk om te zien, ik begrijp ze, ik weet wat ze voelen en wat ze doormaken, maar tegelijk zie ik de angst en de onmacht in de ogen van de ouders, en ook de vermoeidheid, steeds maar weer die strijd tegen de eetstoornis, je eigen kind, de buitenwereld en tegen de therapeuten/instellingen.

Als ouder heb je nu eenmaal “zorgen” , en er wordt wel gezegd, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen……

Ook ik heb mijn zorgen voor mijn kindjes, en die hebben geen eetstoornis, dus ik snap heel goed beide kanten van het verhaal die aan een eetstoornis zit, het verhaal van de persoon zelf en van de omgeving.

Wat mij zowel in de eerste aflevering als in de 2^de tegenstond is dat het alleen maar over anorexia gaat, terwijl er nog zoveel meer is wat onder het kopje eetstoornissen valt.

Ik snap dat dit een vervolg was en dat daarom wederom de focus lag op deze meiden die dan ook allemaal anorexia hebben.

Maar ik ben ergens toch wel blij dat ik de kans krijg om via het programma waar ik aan meewerk te kunnen laten zien dat eetstoornissen niet alleen maar voorkomt bij jonge meiden en dat het alleen maar bestaat uit anorexia.

Het zien van de documentaire heeft me wel weer doen beseffen dat ik ziek ben, dat dit niet iets is wat ik verzin om aandacht te krijgen, maar dat dit echt een ziekte is., dat sommige reacties en handelingen en gedachtes bij de ziekte horen, en dat dit niet Sannie is, maar mijn eetstoornis.

En ik hoop dat er veel meer dames/heren daardoor de stap durven nemen naar de hulpverlening en de kracht kunnen vinden om ook tegen deze ziekte te vechten.

Zondag gaan de kinderen en ik naar de Efteling en worden daar gefilmd door de filmploeg van Skyhigh TV. Het leuke is dat we toestemming gekregen hebben van de Efteling en dus gratis naar binnen mogen, we een dame krijgen die de hele dag met ons meegaat zodat we ook niet in de rij hoeven te wachten en gelijk bij een attractie naar binnen kunnen en krijgen we een golfkarretje ter beschikking . Dus dat is echt heel fijn, ook voor mij, zo kan ik toch met de kinderen wat leuks doen zonder dat je urenlang in de rij staat ( en daarbij je meeste energie al weer verliest) en zo langer door kan gaan, dat als ik moe begin te worden ik niet hele stukken hoef te lopen, enz.

Ik heb er super zin in, alleen kijk ik op tegen het eten, ik neem voor de zekerheid mijn eigen boterhammetjes mee want ik weet echt niet wat ze voor eten hebben in de efteling.

Zo kan ik dan kiezen voor iets veiligs bv mijn eigen boterhammen en hoef ik niet een stress moment te hebben en ( in mijn ogen) “onveilig”eten te eten.

Mocht je toevallig die dag ook gaan, spreek me gerust aan, dit kan ook buiten de camera om, ik zou het super vinden om wat meer contact te hebben met andere meiden/dames/heren.

Met mij gaat het redelijk op dit moment, het middag eten gaat goed, alleen de ochtendmaaltijd en de avondmaaltijd blijven moeilijk.

Ik heb al vanaf mijn ik denk 9^de of zo niet ontbeten dus ik sta echt soms met braakneigingen mijn brood te eten in de ochtend.

Vaak neem ik dan een Brinta wake up, dat gaat dan net wat makkelijker.

De avondmaaltijd gaat steeds slechter, op therapie gaat het goed, maar thuis ga ik steeds minder opscheppen, dat komt denk ik ook doordat de kinderen mij plagen aan tafel.

Ze bedoelen het goed, maar het zorgt voor mij wel voor extra stress, en dat heeft zijn weerslag op mijn eten.

Ik ontwikkel steeds meer controle handelingen rondom het eten, zo kan ik er erg slecht tegen dat alles over mijn hele bord verspreid ligt en probeer alles bij elkaar te houden, dat gaat goed als we iets eten wat een “prutje” is maar doperwten of sla is voor mij echt een crime, dat gaat alle kanten op en daar wordt ik heel gestrest van. Ik “orden” ook ongemerkt de borden van de kinderen tijdens het eten, wat er weer voor zorgt dat ik op mijn vingers getikt wordt door de kinderen en die er dan weer smakelijk om lachen en grapjes maken.

Ik wil daar morgen met hun over gaan praten.

Ook de drang naar laxeren is nog steeds groot, ik vindt het moeilijk om te eten en al dat eten naar binnen te moeten eten (sommige maaltijden is voor mij echt moeten) en wetende dat je dit in je moet houden en er niets aan mag doen om het versnelt kwijt te raken.

Dat alleen zorgt voor stress en spanning, wat weer zorgt voor laxeerdrang.

Maar ik besef ook hierbij dat mijn eetstoornis, mijn “ziekte” dit veroorzaakt en dat zolang ik vecht ik een kans heb om beter te worden.

Ik wens jullie een fijn weekend toe allemaal en voor diegene die het nodig hebben een dikke knuffel.