4 daagse therapie,

Nog een paar dagen en dan ga ik beginnen aan mijn 4 daagse therapie, aanstaande maandag ga ik daarmee starten, maar voordat het zo ver is, moet ik nog een aantal dingen regelen.

Kinderopvang is daar een van, de therapie bestaat uit twee “ochtenden” van 9 tot 2 uur, en twee “middagen”van half 2 tot half 7 , op die twee dagen moet ik wel opvang hebben voor mijn jongste want de bso is maar geopend tot half 7, gelukkig heb ik een goede vriend en mijn schoonzusje die dit voor mij willen oplossen.

Werk, naast deze dagen wordt het streng afgeraden om te werken of te studeren, dus ook daar moet ik voorlopig mee stoppen, nu staat mijn werk gelukkig 4kant achter mij en krijg ik volledige meewerking, dus ga ik lekker een tijd de ziektewet in, maar dat betekent wel dat ik voor een aantal maanden ( 4-6 maanden) afscheid moet nemen van mijn werk en collega’s.

Dit is best moeilijk omdat mijn werk mij toch wel een gevoel van eigenwaarde geeft, daar ben ik even gewoon Sannie en geen mama van ….. ( ondanks dat moeder zijn de belangrijkste job ter wereld is, is het zeker ook wel de meest ondankbare baan die er is, en de meest frustrerende ;-)

Dus om mijn werk opzij te moeten zetten is voor mij wel moeilijk, en ik ben dan nu ook druk bezig om alles zo goed mogelijk achter te laten, dat geeft weer stress en ik ben aan het eind van de dag dan ook helemaal gesloopt.

Alleen donderdag en zaterdag nog en dan zit het erop.

Maar wat ik nog wel het moeilijkste vindt is:

Fase 1 achterlaten, fase 1 is het begin van de therapie, hier kwam ik een keer per week een middag om mijn eetpatroon op te bouwen en om over de eetstoornis te praten en waar je tegen aan loopt daarmee.

Morgen heb ik mijn laatste bijeenkomst met de groep en je raakt toch gehecht aan een aantal meiden die er ook komen elke week.

Ik weet nu al dat het morgen voor mij een zware middag zal zijn, en dat het me veel zelfbeheersing zal kosten om niet terug te vallen.

Annemieke die hier ook een dagboek heeft gaat ook weg, haar weg naar beter worden loopt via de Ursula kliniek, maar we hebben afgesproken dat we over een jaar samen op een terrasje een moorkop met slagroom en een beker warme chocolademelk gaan eten/drinken zonder daar verder bij na te hoeven denken, ik hoop echt voor ons allebei dat dit gaat lukken.

Een spannende week dus met genoeg triggers die ervoor kunnen zorgen dat ik weer terug val, aan de andere kant, ik weet waarvoor ik het doe, ik wil graag beter worden, niet meer hoeven nadenken bij elke hap en niet meer vechten tegen mezelf en het eten.

Voor mezelf voelt het ook alsof ik nu pas echt het gevecht aan ga met mijn eetstoornis, nu komt echt de periode aan waarin ik moet gaan leren om hem los te laten en me te richten op andere dingen.

En ook al wil ik graag veranderen, ergens blijft ook het verlangen om hem bij me te houden, het is al zolang een deel van me, dat ik het ook eng vindt om Sannie te zijn zonder dit.

ik weet niet wie ik werkelijk ben, door alle andere kwalen die voortkomen uit mijn eetprobleem ben ik nu wie ik ben, maar hoe zal het zijn als ik weer meer ga voelen, de hartkloppingen weg zijn, ik meer energie heb voor dingen, mijn haar weer voller en glanzender wordt, ik makkelijker kan lopen en sporten omdat mijn gewrichten minder pijn doen, ik langer kan zitten omdat ik niet na een half uur mijn kontbotten niet meer pijn voel doen, en niet meer zo een behoefte hebben om alles onder controle te hebben.

Zal ik blij zijn met die dingen of zal me het verassen en als een lawine ondersneeuwen.

Ik weet het niet, ik kan nu niet verder kijken dan aanstaande maandag, eerst maar eens deze week doorkomen zonder kleerscheuren.

Ik neem nu alle obstakels stapje voor stapje, tree voor tree. Totdat ik er weer helemaal bovenop ben en ik kan zeggen dit kan ik achter me laten.

Ik wil jullie wel even bedanken voor jullie lieve reacties op mijn vorige stukje, ik vond het super lief en leuk dat het voor andere ook herkenbaar was.

Groetjes Sannie