Stella van XXS leven met anorexia

Gepost op Woensdag 1 september 2010 14:32 door Scarlet Hemkes in Interviews.

Stella (19) heeft inmiddels de kliniek van Centrum Eetstoornissen Rintveld verlaten. Na jaren therapie, hoopt ze nu het leven te kunnen leiden van een echte student! Studeren, stappen en gezelligheid met vriendinnen. Een vriend heeft ze recent al aan de haak geslagen. Stella werd voor het programma XXS meerdere malen gefilmd en geinterviewd. Zelf nam ze ook deeltjes van haar leven op met een handycam. Afgelopen zondag was de laatste uitzending van XXS. Hoe kijkt Stella terug op haar deelname, hoe gaat het nú met haar en...voor degenen die XXS niet hebben gevolgd, wie ís Stella?

StellaProud2Bme mocht haar interviewen:

Jouw eetstoornis is ontstaan toen je op je 15de jaar met modellenwerk begon. Kun je beschrijven hoe dat gelopen is?
Ik werd zomaar een keer aangesproken op straat door iemand die vroeg of het me leuk leek om een keertje wat foto's te laten maken. Ik was altijd al lang en dun, maar vond dat zelf altijd verschrikkelijk omdat ik boven iedereen uitstak. Ik vond het natuurlijk best interessant allemaal, het leek best een glamoureus wereldje, maar het is nooit echt mijn droom geweest om model te worden ofzo. Langzamerhand kwamen er steeds meer shoots en werd het ook steeds professioneler.

Ik vond het allemaal heel leuk, het gaf ook een goed gevoel dat mensen me mooi vonden en complimenten gaven, terwijl ik dat zelf nooit zo had gezien. Alleen, hoe hoger het niveau werd, hoe meer kritiek ik ook kreeg. Ik was altijd al vrij onzeker en wilde er alles aan doen om ervoor te zorgen dat mensen me leuk zouden vinden; in mijn ogen betekende dat dat ik moest gaan afvallen. 
 
Je vertelde dat je ook in het buitenland hebt gewoond voor je modellenwerk. Woonde je daar samen met familie of een bekende?  
Nee, ik woonde daar niet samen met familie of een bekende, maar werd vanuit mijn agency wel goed begeleid. Er was altijd iemand bij me die mijn afspraken inplande, zorgde dat ik overal op tijd was en gewoon op me lette. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik aan mijn lot werd overgelaten.

Had je toen je met het modellenwerk begon bedacht dat je risico op een eetstoornis kon lopen?
Ik wist wel dat ik onzeker was op dat gebied, maar met een eetstoornis had ik nooit echt rekening gehouden. Iedereen deed toch weleens aan de lijn? Ik had natuurlijk weleens van anorexia gehoord, maar zag daar gelijk het plaatje van extreem uitgemergelde meiden bij en zo wilde ik toch echt niet worden? Oftewel, ik was me wel bewust van mijn onzekerheid, maar had eigenlijk het idee dat het vrij normaal was waar ik mee bezig was. 
 
Komen eetstoornissen veel voor in de modellenwereld? 
 
In die tijd was ik eigenlijk nog helemaal niet zo bekend met de ‘symptomen' van een eetstoornis, dus ik denk dat ik daar weinig over kan zeggen. Het is wel zo dat veel modellen redelijk obsessief bezig zijn met uiterlijk en gewicht, maar op zich is dat ook logisch, want dat is je werk. De grens tussen een eetstoornis en gewoon op je gewicht letten is af en toe moeilijk te trekken, vooral omdat niemand er natuurlijk mee te koop loopt dat ie problemen heeft op dat gebied. 
 
We zien vaak dat meiden die al een eetstoornis hebben zich inschrijven bij een modellenbureau. Wat vind jij daarvan?
Ik kan me goed voorstellen dat de modellenwereld heel aantrekkelijk en glamoureus lijkt, maar ik zou het iedereen met een eetstoornis ten zeerste afraden om die wereld in te stappen. Natuurlijk krijg je veel (positieve) aandacht en dat is hartstikke leuk, maar het is onvermijdelijk dat je ook kritiek krijgt en dan is het heel belangrijk dat je stevig in je schoenen staat! Ik wil hier niet als een of ander moedertje gaan preken, maar onderschat niet hoe heftig die kritiek soms kan zijn! Het is absoluut geen fijne wereld om in te zijn als je toch al onzeker bent over je uiterlijk en je gewicht. 
 
Je hebt op jonge leeftijd je moeder verloren. Hoe heeft dat meegespeeld in het ontstaan van je eetstoornis?
Altijd lastig om antwoord te geven op zo'n vraag, want ik vind het heel moeilijk om mijn eetstoornis op zo'n manier te analyseren. Als ik het logisch bekijk, zal het ermee te maken hebben dat ik over de plotselinge dood van mijn moeder geen controle heb gehad, terwijl ik mijn gewicht blijkbaar wel onder controle kon hebben. Ook het onderdrukken van bepaalde gevoelens van gemis zal ongetwijfeld mee hebben gespeeld. Maargoed, ik vind het nog steeds moeilijk om dat soort lijnen te trekken..het is lastig om dat bij jezelf te zien.
 

StellaZijn er nog andere factoren die hebben bijgedragen aan het ontstaan van je eetstoornis?
 
Ik denk dat mijn eigen karakter ook een behoorlijk grote rol heeft gespeeld bij het ontstaan van mijn eetstoornis. Ik ben van nature onwijs perfectionisch (didn't hear that one before ;)) en nogal een controlfreak. Ook mijn depressie heeft meegespeeld, afvallen leek daarvoor het perfecte medicijn, omdat het mijn gevoelens deels afvlakte. Wat ook wel een rol speelde is de overgang van de middelbare school naar de universiteit, van een veilige omgeving naar iets compleet nieuws, wat veel onzekerheid met zich meebracht. Verder zijn er ook nog wel wat familie-issues en nare gebeurtenissen, maar daar zal ik hier niet te veel op ingaan ;)
 
Werd er door niemand ingegrepen terwijl de eetstoornis erin sloop bij jou?
Ik heb het lange tijd goed verborgen kunnen houden voor mijn omgeving. In eerste instantie dachten mensen dat mijn gewichtsverlies kwam door mijn depressie, minder eetlust etc. Natuurlijk kreeg ik wel opmerkingen, vooral van mijn vriendinnen en leraren op school, maar ik heb heel lang ontkend dat er een probleem was.

Mensen zagen op een gegeven moment natuurlijk wel dat het helemaal niet goed ging en spraken me er ook op aan, maar wat kun je doen als iemand zelf geen hulp wil en blijft ontkennen? Uiteindelijk werd ik door een lerares min of meer gedwongen om naar de huisarts te gaan, daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor ;)
 
Je hebt meegedaan aan de documentaire XXS. Waarom wilde je daar graag aan meedoen?
In mijn omgeving kom ik nog steeds veel onbegrip tegen en zo'n tv-programma leek me een goede manier om de ergste vooroordelen voor een deel weg te nemen. Bovendien wil ik graag laten zien dat het niet alleen draait om extreem dun zijn, calorieen tellen, afvallen etc., maar dat er een veel diepere betekenis achter zo'n eetstoornis zit. Maar mijn belangrijkste reden is dat ik wilde laten zien datje zelf verantwoordelijk bent voor herstel.

Stella

Je kunt er vanaf komen, maar dan moet je wel de beschikbare hulp durven aannemen! Sommige mensen klagen alleen over de hulpverlening, maar uiteindelijk moet je het toch écht zelf doen helaas. Niemand gaat je beter maken, je bent zelf de enige die dat kan. Het is zo makkelijk om slachtoffer te spelen en af te geven op de hulpverlening, maar het is volgens mij belangrijk dat je zélf de verantwoordelijkheid durft te nemen. Voor een eetstoornis kies je niet, maar je kunt er wel voor kiezen om er alles aan te doen om beter te worden. 
 
Hoe heb je het ervaren? Ben je achteraf blij dat je hebt meegedaan?
Ik vond het heel leuk om mee te doen, zou het zo nog een keer doen. Sowieso is het natuurlijk interessant om te zien wat er allemaal komt kijken bij het maken van zo'n tv-serie. Aan de andere kant was het ook weleens moeilijk, omdat ik natuurlijk superkritisch op mezelf ben. Ik vond het heel lastig om op de beelden te zien dat ik was aangekomen, want dat is natuurlijk gewoon zichtbaar. Aan de andere kant probeer ik het zoveel mogelijk te relativeren, maar ik kan niet ontkennen dat ik af en toe walgde van mijn eigen lichaam op tv. Verder vind ik het af en toe jammer dat ik dingen niet op een andere manier heb uitgelegd, want voor mijn gevoel had het allemaal een stuk duidelijker gekund. Perfectionsme he? ;)

Vind je dat XXS over het geheel gezien een goed beeld geeft van wat anorexia is?
Ik vind het heel positief dat ze mensen in verschillende situaties en verschillende fases van de eetstoornis hebben gevolgd. Ik denk ook dat het goed is dat ze dit over een langere periode hebben gedaan, omdat dat een veel completer beeld geeft dan 1 enkel interview. Toch denk ik dat sommige dingen wat beter uitgewerkt hadden kunnen worden en dat op sommige dingen wat meer doorgevraagd had kunnen worden. Het was wel duidelijk dat ze voor ieder van ons een bepaalde ‘rol' in gedachten hadden: ‘de moeder', ‘de jongen', ‘de vrolijke studente' en dat ze van die ‘rolverdeling' eigenlijk niet afweken.

Alles was niet in het plaatje paste werd niet uitgezonden, dat vond ik weleens jammer. Aan de andere kant begrijp ik ook wel weer dat ze het zo doen, want het maakt het voor veel mensen misschien makkelijker te begrijpen, maar je mist hierdoor wel een heel deel van de complexiteit van de ziekte; van die ‘2 stemmen' die bij een eetstoornis komen kijken, wat het juist zo moeilijk te begrijpen maakt. 
 
StellaJe vond het jammer dat je in de laatste uitzending wel heel erg ‘happy-de-pappy' wordt neergezet. Hoe had je het graag anders willen zien?
Ik denk dat het realistischer was geweest als ze ook hadden laten zien in wat voor tweestrijd ik nog steeds zit. Natuuuurlijk doe ik leuke dingen met vriendinnen en ga ik lekker stappen, maar die eetstoornis is nog altijd 24/7 bij mij. In de laatste uitzending wordt daar nauwelijk op ingegaan en word ik een beetje neergezet als ‘genezen'...was het maar zo makkelijk!
 
Hoe gaat het nu in werkelijkheid met je?
Nouja, zoals ik hierboven als schreef is het nog steeds een dagelijkse strijd. Ik ben niet extreem teruggevallen, maar het gaat wel met ups en downs. De ene dag kan ik heel rationeel denken dat ik beter wil worden, de andere dag is de angst om aan te komen weer zó groot dat het allemaal niet gaat. Maar goed, ik denk dat je over het algemeen wel kunt zeggen dat het goed gaat en dat het me lukt om mezelf overeind te houden. 
 
Je vertelde ons dat je nog steeds wel last hebt van depri gevoelens. Heb je nu een andere manier gevonden om hiermee te dealen dan minder gaan eten?
Het is ontzettend cliché, I know, maar PRATEN helpt! Af en toe is het nog steeds heel lastig om ermee om te gaan en grijp ik nog steeds terug op het eten, maar ik ben me er wel heel bewust van dat ik het doe, dat lijkt me stap 1. Ik zou willen dat ik hier de gouden tip kon geven om met al die gevoelens om te gaan, maar die heb ik helaas ook nog altijd niet gevonden ;)
 
Je hebt je studie inmiddels weer opgepakt. Is dat lastig in combinatie met je eetstoornis?
Eigenlijk heeft mijn studie een heel positieve invloed op mijn eetstoornis. Het geeft me een dagritme en vormt tegelijkertijd een groot deel van de motivatie waarvoor ik wil blijven vechten. Ik vind mijn studie heel leuk en als ik het wil blijven volhouden, kan ik toch echt niet te veel aan mijn eetstoornis toegeven.
 
Hoe ervaart je vriend het dat je een eetstoornis hebt?
Ik heb mijn vriend eigenlijk pas leren kennen toen ik uit de kliniek kwam, dus hij kent mij alleen maar als de Stella ‘op weg naar genezing' en niet als de Stella die steeds zieker wordt, ik denk dat dat een groot verschil maakt. Hij is erg geinteresseerd in wat er in mij omgaat, hoewel hij het natuurlijk nooit helemaal zal begrijpen. Maar goed, zelfs al begrijpt hij het niet, hij is er wel voor me als ik het moeilijk heb en daar ben ik hem heel erg dankbaar voor.
 
Je vertelde ons dat je niet verwacht ooit nog eens zó'n diepe terugval te krijgen. Waarom denk je dat?
Tja, zeg nooit nooit, maar ik zou me nu niet kunnen voorstellen dat ik ooit nog eens zo ver zal afglijden. Sowieso zou ik het mijn omgeving, vooral mijn vriend, niet willen aandoen. Ik weet hoe ontzettend machteloos je je als omstander kunt voelen, dat gevoel wil ik nooit meer iemand bezorgen. Daarnaast wil ik het ook zelf gewoon niet meer.

Ik ben me er zo van bewust wat je allemaal míst met een eetstoornis! Bovendien koester ik niet meer de illusie dat ik me beter zal gaan voelen als ik 2 of 5 of zelf 10 kilo afval..ik heb het nu 2 keer geprobeerd en ben me alleen maar slechter gaan voelen. Hoewel het nog steeds verleidelijk is om in die val te trappen, denk ik dat ik nu genoeg ervaring heb om het op tijd te stoppen.

stellaWatvoor ‘handvaten' of dingen heb je geleerd om een terugval tegen te gaan?
Voor mij is het vooral belangrijk geweest om de situaties te leren herkennen waarin er risico is op een terugval(letje). Het teruggrijpen op niet-eten is bij mij op een gegeven moment zo'n vanzelfsprekende oplossing geworden voor alles waar ik niet mee kon of wilde dealen: stress op school, frustraties, machteloosheid, jaloezie, familietroubles. Ik probeer daar nu op een andere manier mee om te gaan, met name door er over te praten en écht te werken aan een oplossing, in plaats van terug te grijpen op die eetstoornis. Praktisch gezien helpt het mij ook om met andere mensen te zijn en samen te eten.

Eigenlijk zou ik dat op de momenten dat de eetstoornis trekt natuurlijk juist níet willen, maar ik weet nu dat het echt beter voor me is. Ik probeer me niet meer af te sluiten voor iedereen, want dat is bij mij hét signaal dat het niet goed gaat. Ook een belangrijk punt voor mij: NIET meer thuis op de weegschaal staan!! 
 
Welke dingen zijn er (terug) in je leven gekomen nu de eetstoornis een minder grote plaats inneemt?
In de eerste plaats natuurlijk: de LIEFDE ! De afgelopen jaren stond ik absoluut niet open voor een relatie, was ik veel te veel met mezelf en die eetstoornis bezig, maar nu ben ik weer in staat om liefde te geven en te ontvangen (oeh, wat klinkt dat erg).

Ik kan weer écht genieten van dingen, terwijl ik die gevoelens nauwelijk nog kende. Je leeft gewoon veel intenser zonder eetstoornis, niet meer in een schijnwereld die je zelf gecreeerd hebt. Helaas horen daar af en toe ook problemen bij, maar daar moet iedereen mee dealen en niet-eten is daar geen oplossing voor. 
 
Wat zijn je wensen en/of dromen voor de toekomst?
Eerst mijn studie afmaken, nog jarenlang heel verliefd zijn met mijn vriend, zoveel mogelijk reizen, op een gegeven moment settelen, een mooie baan vinden, misschien wel in het buitenland wonen, kindjes krijgen enzovoort, het standaardverhaal eigenlijk. En een puppy. ;)
 
Heb je nog contact met de andere deelnemers van XXS?
Ja, met Fleur spreek ik regelmatig af en Mike spreek ik ook regelmatig. Ik heb dankzij XXS vier heel bijzondere en moedige mensen leren kennen.
 
Hebben jullie ook dingen van elkaar kunnen leren?
Ik weet niet of mensen dingen van mij hebben kunnen leren, maar ik probeer mezelf juist niet te veel te vergelijken met anderen, vooral niet met de deelnemers die misschien nog wat dieper in de eetstoornis zitten.  
 
Stella xxsWat is volgens jou de beste hulpverlening?
Pfoe, dat is een lastige. Ik denk dat goede hulpverlening tegelijkertijd gericht is op het eetpatroon/ aankomen en op de onderliggende problematiek. Zolang je de onderliggende problemen niet aanpakt, blijft een eetstoornis bestaan en doe je eigenlijk alleen aan symptoombestrijding.

Aan de andere kant is het ook belangrijk om te werken aan een normaal eetpatroon en lichaamsgewicht, want als dat achterblijft is er altijd nog een ‘uitweg' om om te gaan met problemen. Bij Rintveld heb ik goede ervaringen, maar ik denk dat er heel veel goede hulpverlening is in Nederland, je moet de hulp alleen durven aanpakken!
 

Wat wil je de meiden en jongens op Proud2Bme nog meegeven?
Nu moet ik zeker met een lekkere oneliner aankomen? ;) Nee, ik zou alleen willen zeggen: Dúrf de verantwoordelijkheid te nemen.. je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk. Het lijkt een ontzettend lange weg, misschien wel een oneindige weg, maar je kúnt echt een heel eind komen! Ik begrijp dat het heel erg moeilijk is om dat aan te nemen van iemand anders, daarom zou ik zeggen, probeer het!

En be proud natuurlijk! :)

 

Reacties

LotteS - Woensdag 1 september 2010 14:32

Wauw Stella, goed intervieuw zeg!!
Ik vind het heel duidelijk, en ik vind dat jij inderdaad in XXS hebt laten zien dat het meer draait om onderliggende problematiek!

Ik ben blij om dit intervieuw te lezen, t geeft me hoop!!

ashanti - Woensdag 1 september 2010 15:18

ik vind je echt een super stoere meid!

amy - Woensdag 1 september 2010 15:22

hoe kan zij model geweest zijn? ik vind haar helemaal niet knap :S

Elise - Woensdag 1 september 2010 15:29

Lotte, wat een goed intervieuw! Je bent echt mijn voorbeeld, ik vind je echt mooi (nee, niet denken dat ik nu verliefd ben hoor! ), maar je bent gewoon mooi. Lang, bruin haar, mooi gezicht...

Blijf positief hoor en ik hoop dat je het gaat overwinnen (maar dat gaat jou wel lukken)!

joosje - Woensdag 1 september 2010 16:03

Stella, wat een mooi intervieuw
en wat een prachtige meid ben jij zeg!!! echt waar!
Ik hoop dat je echt door blijft vechten en zoveel mogelijk geniet van alles, je vriend, de leuke dingen die je met je vriendinnen doet, van de reizen die je wilt gaan maken etc. etc.

M. - Woensdag 1 september 2010 16:05

Amy, je bent je er van bewust dat Stella hier ook meeleest en dat dat een behoorlijk harde en totaal niet ter zake doende reactie is?

Mooi interview. Dit geeft inderdaad een genuanceerder beeld dan XXS.

Mirjam - Woensdag 1 september 2010 16:21

@ amy. Waarom zeg je zoiets? Ben je jaloers ofzo? Ik vind je opmerking iig nergens op slaan.

@ Stella. Wat een goed interview.. Je bent echt super! Een hele mooie, slimme en vooral ook grappige meid! (:
Ik hoop dat je er ooit helemaal vanaf zult komen. Je verdient het 100%!

Scarlet - Woensdag 1 september 2010 16:27

Beste Soof, je beide ongepaste reacties zijn verwijderd, mocht je willen vertellen wat er aan de hand is dan kun je mij mailen op info@proud2bme.nl.

curedeva - Woensdag 1 september 2010 17:16

Ik vind het heel knap van je dat je zo voor je es uit durft te komen en dat je eerlijk bent enzo, op tv en hier in het interview. Ik bewonder je stiekem wel hihi hoe je met je probs/es om gaat, je bent wel een soort rolmodel voor me ;)

Isa - Woensdag 1 september 2010 17:16

Stella je was top in xxs, ik vind je echt prachtig en nog steeds heel dun. Laat die amy maar lekker lullen, ze heeft vast niet zo'n knap koppie als jij! Liefs!

Marieke - Woensdag 1 september 2010 17:30

Hoi Stella, leuk om even iets tegen je te kunnen zeggen! Ik heb je gevolgd via XXS.. wat ben je een ontzettende leuke meid en wat deed je het goed! Echt! Tof dat je hebt meegedaan en ook nu een interview voor proud schrijft. Ik denk dat je voor anderen iemand bent die veel hoop geeft en vertrouwen op eigen kracht. Tegelijkertijd heb je zo mooi laten zien hoe hard strijden het is. Meid, ik wens je echt ontzettend veel goeds! Geniet lekker van het verliefd-zijn en wees goed voor jezelf.

Liefs,
Marieke

Spike - Woensdag 1 september 2010 17:57

Je bent een mooi persoon van binnen en van buiten. Alle geluk gewenst de komende tijd.

sophia-lauren - Woensdag 1 september 2010 18:04

Stella je bent een echte Bella in and outside! And be Proud, want dat mag, moet haast zelf van mij, en ik vind je dapper, knap en absoluut spreek je van heel veel waarheden, zelf verantwoordelijkheid nemen, is vaak heel eng en moeilijk maar het maakt je juist des te dapperder als je het toch doet durft en aangaat! Dat maakt jou en al de anderen die het doen en durven ook dez te mooier en Bijzonderder en uniek , puur in zijn wie ze zijn! Of op weg zijn te gaan worden, op weg naar zichzelf!

Charlotte - Woensdag 1 september 2010 18:32

Stella, ik zie je echt als een voorbeeld.
Door jou zie ik in dat ik cht beter wil worden, en dat dat kan, dat k dat kan.
Het is jou ook gelukt en dat geeft me moed.
Heel erg bedankt voor je deelname aan xxs. Dat is echt heel dapper van je geweest.
Je bent een mooie meid met veel kracht!

x x x

anoniem - Woensdag 1 september 2010 18:35

Heey Stella!
Echt knap hoe je ermee omgaat!
Heb er veel bewondering voor!
Je bent goed zoals je bent en bovendien
ben je een heel mooi meisje!

XXX

P.S. Amy: Wat ben jij voor een gestoord kind, wie zegt er nou zoiets?! Iedereen is mooi zoals ie is!

Rosie - Woensdag 1 september 2010 18:42

wauw, wat een verhaal. Hier kan je trots op zijn, en dan bedoel ik niet over alles wat er is gebeurd en verkeerd is gegaan, maar over hoe je hier nu op terug kijkt. Was dat maar zo bij mij. Deze vakatnie heb ik in het ziekenhuis gelegen ivm een overdosis medicijnen en ng is mijn situati eniet kritiek genoeg om verdere hulp te krijgen, vraag me af of ik er ooit zo op terug kan kijken als jij nu kunt. Ik ben echt stil van je verhaal. Onwijs knap van je!
Liefs, rosie

lil - Woensdag 1 september 2010 18:52

vond het fijn dat er iemand in XXS zat die net als ik 19, bijna 20 was en student ;)
wat ik wel vond (en ik was blij verrast dat jij dit zelf nu ook aangaf in je interview) is dat jullie nogal als karakaturen zijn neergezet: sandra als moeder, mike als jongen, lotte als jonge aandachtvragende (niet onaardig tegenover haar bedoeld..) anorect, fleur als chronische zorgzame rustige, maar ook 'afgeschreven' patient (hetgeen ik vrij akelig vond) en jij als vrolijke student. vond het programma heel eerlijk gezegd niet echt vernieuwend of verduidelijkend voor buitenstanders. *wel respect voor jullie vijf dat jullie hebben meegedaan hoor!*
ik vond daarom ook dat vooral je vrolijke studenten-kant in beeld is gebracht.. en dat is jammer want je lijkt me een heel leuke meid met veel meer kanten dan alleen dat happy'e.. anders had je ook nooit last van een eetstoornis gekregen denk ik..
een heel vaag bericht is dit geworden.. maar ik wil je in ieder geval heel veel succes met alles wensen! en hou je taai he! en probeer niet te veel naar dat akelige stemmetje/gedachte s ochtends te luisteren.. ooit gaat het weg-dat hou ik mezelf ook altijd voor!
dankjewel voor het interview!

Sharon - Woensdag 1 september 2010 19:00

Lieve Stella,

Wat een moedig intervieuw.
Wat fijn om te merken dat het steeds een beetje beter gaat.
Zet hem op meid.

Sterkte

Sindy - Donderdag 2 september 2010 00:41

@Amy. Wat een rotopmerking, zeg. En nee, voor model hoef je niet mooi te zijn. Ik heb modellen gezien met een neus als pinokkio, een watervoorhoofd...dus jouw opmerking getuigt al van zeer weinig kennis. En ja, Stella is een prachtige meid,dus Stella laat die Amy lekker in haar sop gaarkoken

elisax - Donderdag 2 september 2010 08:11

Stella! Je bent echt mijn voorbeeld! Zo wil ik er over een jaar ook bij zitten (zonder roken dan)
En nog veel succes verder! You go girl!

xx

Maartje - Donderdag 2 september 2010 14:49

Wat een goed interview, heel leuk om te lezen hoe je de deelname aan XXS zelf ervaren hebt Stella. Ik heb echt bewondering voor je, voor je herstelproces en je nuchterheid. Vooral je woorden over de eigen verantwoordelijkheid vind ik treffend. You rock girl!

Marieke - Donderdag 2 september 2010 14:50

Hoi Stella,

Alweer een heel duidelijk en mooi verhaal van jou! Ik vind het ontzettend knap en goed wat jij hebt laten zien in xxs. Jij hebt het echt vooral over de achterliggende problematiek gehad en volgens mij heb je echt ontzettend veel inzicht in je eetstoornis. Waar de programma makers het soms toch over uiterlijk proberen te laten gaan, heb jij dat heel mooi tegengesproken en laten zien dat het daar eigenlijk niet om gaat maar een symptoom is. De laatste aflevering was me al opgevallen dat jij tegen Yvonne inging als ze je als 'genezen' wilde neerzetten. Nu klink ik misschien wat negatief over het programma, maar ik vond het al veel beter dan de programma's die er tot nu toe zijn over eetstoornissen. Jammer dat het dan toch nog zo op uiterlijk gericht is (alleen de namen al: xxs en xxl), maar ik vind dat jij echt een ongelofelijk goed verhaal hebt neergezet!

Heel veel sterkte verder!

Groetjes Marieke

ThisIsMyDream - Zaterdag 4 september 2010 14:06

Hey Stella,

Ik herken me echt heel erg in jou verhaal! Mijn eetstoornis is dan (gelukkig) nooit zo heftig geweest, maar andere dingen wel. Helemaal mee eens dat je ZELF de verantwoordelijkheid moet nemen etc. en vooral durfen! Volgens mij ben je goed op weg en weet je precies wat je wilt en ga je er ook op af! Je komt in ieder geval heel krachtig over wat heel fijn is om te zien.
Wat betreft die gouden tip: je zei het zelf: praten! Contact zoeken, niet meer alleen met de issues rond lopen, zo kom je alleen maar weer in het isolement terecht! Dat heb ik iig geleerd in mijn therapie.

Je bent een mooie meid en ik wens je alle goeds toe!

xx ThisIsMyDream

Knorretje - Dinsdag 7 september 2010 17:48

Mooi interview en ik denk dat je bewust en onbewust een heleboel meiden hebt geholpen.

Sterkte en veel succes met je verdere genezingsproces. Dapper dat je zo je verhaal hebt durven doen! Petje af!

Liefs,

Joy - Zondag 3 oktober 2010 12:05

Ik heb alle afleveringen gezien.
En vind het een super goed programma!
Je bent een echt een hele mooi meid, en vind het super van je, dat je zo je verhaal hebt durven doen.

x

Patricia - Vrijdag 29 oktober 2010 21:27

Hallo Stella,
vorige week zag ik je bij Camera Studio en dacht ik waar ken ik deze vrouw toch van. Van XXS dus..... en wilde ik iets tegen je zeggen wat ik niet deed want er stonden veel mensen bij en omheen en wat doe je dan.... is het dan vervelend of juist fijn ?
Maar nu dus mijn kans.
Ik wens je heel veel kracht tegen een lastige eetstoornis en alles daaromheen. De hoogte punten en de tegenslagen, de onzekerheden en de liefde. Vooral de liefde voor jezelf. Want als ik naar de foto's van jou kijk zie ik iemand waar je niet niet van kunt houden! Ik stuur je heel veel liefde.

Mike - Zondag 31 oktober 2010 15:14

Heeeeeey Stellla:D

mooi verwoord interview.
ik wilde even voor jou antwoord geven op de vraag:Hebben jullie ook dingen van elkaar kunnen leren?

nou je heb me zeker een hoop geleerd, zeker omdat jij zegmaar in het behandeltraject paar stappen op me voorliep :) en dus super veel begrip voor de dingen had en tips heb gegeven bij de dingen waar ik tegenaan liep, dus nogmaal hartstikke bedank voor alles,

dikke Kus
\
Mike

sophia-lauren - Maandag 8 november 2010 18:24

Hoe gaat het nu met je Stella?
Hoop alles een beetje 'op de rit!'
Take Care, denk nog vaak aan de dappere vrouwtjes en Mike en Yvonn, hoe zou het nu met ze gaan? (goed he? dat ze die televisier prijs heeft gewonnen!)
Zet m op Stella beauty - Bella!
Let your Ugss talk for funny moments with girl-friends! die kun je ook wel gebruiken denk ik soms, leuke gezellige funny moments!

feed