Mijn eetstoornis versus mijn God 3

Gepost op Zondag 6 november 2016 19:00 door Gerlieke in God en eetstoornissen.

THE BATTLE IS ON! Een heftige strijd, wie gaat het winnen, het is een strijd die al een tijd bezig is en waar maar geen einde aan lijkt te komen. Waarom blijft de slechte kant zo lang aan? Waarom is de battle al niet gewoon gewonnen door God. Misschien wel omdat je zonder dat je het door hebt eigenlijk de verkeerde kant aan staat te moedigen, je je daar op focust en daarop let. Misschien heeft God al lang gewonnen, maar heb je het gewoon nog niet gezien.

Hierbij een vervolg op de vorige vs.-blogs. Want zoals in de titels al aangegeven is het een strijd, een battle een wedstrijd die gewonnen moet worden. Maar door wie laten we hem winnen, of misschien beter, door wie zouden we willen dat hij word gewonnen?

Mijn eetstoornis vs. Mijn God 3

Een eetstoornis heeft toch alleen maar voordelen?

Je bent dun,
- en daarmee natuurlijk gelijk geaccepteerd door iedereen.
Je hebt controle,
- want de hele dag obsessief aan eten denken is natuurlijk hartstikke verlichtend in je hoofd.
Je krijgt het idee dat je iets kan,
- jezelf uithongeren is natuurlijk een talent wat iedereen zou willen kunnen.
Je hoeft je emoties niet te voelen
- de hele dag depressieve en destructieve gedachtes in je hoofd zijn veel fijner dan wanneer je je echt gelukkig en blij voelt,...

Voordelen, ja dat wil hij je laten geloven. Als je naar de dikgedrukte zinnen hierboven kijkt zal je eetstoornis je gelijk aanwakkeren om door te gaan. Het is net een lot uit de loterij, daar wil je best een eetstoornis voor hebben en hem (als je hem al hebt) voor aan houden.

Maar,.. kijk eens verder, de zinnen er onder, de zinnen die er daadwerkelijk toe doen. Is dat wat je wilt? Wil je je elke dag mislukt, on-gewaardeerd en ellendig voelen? Is dat waar je hart werkelijk naar verlangt? Als dit ja is, dan hoop ik dat je snel iemand mag vinden, of dat iemand jou mag vinden om je hier bij te helpen, om er samen achter te komen dat een leven met eetstoornis geen fijn leven is. Want ik denk dat ik voor iedereen mag spreken dat een leven met eetstoornis geen fijn leven is. Oké, aan het begin geeft het een schijn-vreugde, dan kloppen de dikgedrukte woorden, geeft het je hoop en voel je je echt fijn. Tot het besef er is, dat je weet dat je een eetstoornis hebt, dat je weet dat je eigenlijk niet zonder kan, dat je weet dat je er eigenlijk niet zelf af kan komen, het moment dat je weet dat het te laat is om weer, gewoon in een keer, gewoon te gaan eten en te doen alsof het ‘niks' is.

Mijn eetstoornis vs. Mijn God 3

Dat moment, het moment dat het besef er is, dat is het moment dat je weet dat het een strijd is. Dat een eetstoornis niet niks is en dat er echt iets is om voor te vechten.

Vechten,... ik hoor je denken, vechten,... is dat niet alleen iets voor meiden met anorexia, van die meiden met een BMI onder de xx, zij hoeven toch alleen te vechten omdat ze het anders niet halen? Maar ik? Ik zit niet op zwaar ondergewicht, misschien een beetje, misschien wel op gezond gewicht,... en weet je, misschien zit je daar wel net iets boven.

Maar, is het dan het vechten niet waard? Ik heb zelf vorig jaar de diagnose anorexia gehad, maar weet je, zelfs al krijg je die diagnose, dan geloof je het alsnog niet, je bent namelijk nooit overtuigd van het feit dat jou geval een erg geval is. Dat ook jou geval er een is om voor te vechten. Ik ben er het hele jaar al mee bezig, had aan het begin motivatie om uit het ondergewicht te komen, maar vanaf het moment dat je daar boven zit, is het vechten misschien alleen maar groter geworden. Zijn de gedachtes alleen maar heftiger geworden omdat je niet meer voldoet aan het plaatje ‘'erg genoeg zijn om voor te vechten''.

Op dat moment voelt alles wat je doet namelijk alleen maar als fout. Dat broodje wat je op hebt is met je eetstoornisgedachten namelijk helemaal niet vechten,.. dat is toegeven aan het verkeerde, dat is falen!
Zoals je hoort heb ik er zelf nog elke dag problemen mee, is mijn eetstoornis nog altijd aanwezig, schreeuwt hij elke dag nog in mijn hoofd. Want ja, mijn gewicht is niet meer cruciaal, dus waar kan ik eigenlijk voor vechten? Vecht ik om dikker te worden dan ik zijn wil? Heet dit vechten? Is dat een doel waar ik gemotiveerd voor kan worden?

Als ik naar mezelf kijk: Nee dan is dit niet iets wat me motiveert. Maar als ik naar God kijk dan weet ik dat ik wel degelijk het vechten waard ben. Vaak hoor je in de kerk, of daarbuiten, mensen zeggen: God heeft jou gewild zoal je bent, je bent mooi zoals je bent en er zijn al zoveel anderen. Naar mijn idee altijd zo'n dooddoener. Ja ik weet zelf ook wel dat er genoeg anderen zijn, maar dat betekent toch niet dat ik niet zo kan/wil zijn zoals hun?

Nu hoorde ik in een dienst pas een zin die me wel aan sprak: God heeft jou gemaakt zoals je bent, en weet je, als Hij het anders had gewild, dan had Hij dat gedaan! Je bent echt geen toeval, jij bent niet plots hetgeen geworden dat je bent, jij bent niet zomaar ‘iets' jij bent uniek en God heeft jou gewild zoals je bent!

Kunnen wij hier zelf dan ook gelijk vol van mening van zijn? Nee misschien niet, zelfacceptatie is niet iets dat gemakkelijk is, hier gaat soms een hele tijd over heen. Maar weet dat de dingen die bij je passen een functie hebben. Ook negatieve dingen die je meegemaakt hebt, hebben je gemaakt zoals je nu de dag bent, ze hebben je gevormd tot de persoon die je nu bent.

Mijn eetstoornis vs. Mijn God 3

Misschien heeft het stuk hierboven je aan het denken gezet, zie je in dat je wel degelijk iemand bent om voor te vechten. Zie je in dat ook wanneer je toestand in jouw ogen misschien niet cruciaal genoeg is, je wel degelijk recht hebt op genezing en herstel. Zie je in dat er een leven zonder eetstoornis is waar je wel degelijk voor moet gaan vechten. Een eetstoornis raak je niet 1-2-3 van af, daar is meer voor nodig dan alleen af en toe iets eten,.. het gaat om je hoofd, verlichting, toerusting en bevrijding van dingen waar je eetstoornis je het liefst aan laat binden.

Laat God jouw ketens losmaken, leg de kettingen in zijn handen en vertrouw er op dat het goed komt! Ik vind dit lastig,... maar ik wil er voor gaan! Wil jij met mij de strijd aan gaan? Dan gaan we samen vechten!

 

Reacties

Nelle - Zondag 6 november 2016 19:19

zo herkenbaar! echt mooi

Black Tiger - Zondag 6 november 2016 19:27

Topper! heel mooi geschreven!
Je bent een mooie meid!
Heel veel sterkte, samen met God kom je er, echt waar!
God laat alles meewerken ten goede.
Het is mij ook gelukt.
Ik bid voor jex

CBtje - Zondag 6 november 2016 20:08

Bij elke stap die ik zet,
Bid ik om kracht.
Of God mij hoop wil geven
Zodat ik deze dag kan leven.
Ik bid,
Zonder woorden...

Bij elke stap die ik zet,
Bid ik om kracht.
Of God bij me wil zijn
In deze diepe pijn.
Ik bid,
Zonder woorden...

Bij elke stap die ik zet,
Bid ik om kracht.
Of God mij Zijn macht wil tonen.
En weer in me wil wonen.
Ik bid,
Zonder woorden...

Bij elke stap die ik zet,
Bid ik om kracht.
Of God wil wegnemen de duisternis
Die elke minuut aanwezig is.
Ik bid,
Zonder woorden...

Bij elke stap die ik zet,
Bid ik om kracht.
Of ik uitzicht mag krijgen
In plaats van zoveel te moeten zwijgen.
Ik bid,
Zonder woorden...

Sjampie - Zondag 6 november 2016 20:27

Wat fijn dat ook geloven aanwezig mag en kan zijn op Proud2bme! Bedankt!
Geloven in God maakt een eetstoornis soms zoveel ingewikkelder. Zoals in de blog staat, God heeft jou gemaakt zoals je bent, en weet je, als Hij het anders had gewild, dan had Hij dat gedaan! Je bent echt geen toeval, jij bent niet plots hetgeen geworden dat je bent, jij bent niet zomaar ‘iets' jij bent uniek en God heeft jou gewild zoals je bent!
Dat is soms júist een enorm strijdpunt, waarop je dus weet dat je niet mag opgeven en door moet vechten, waarop je weet hoe fout het is, hoe verdrietig en boos God op de zonde is (maar genade heeft voor de zondaar), en dat je dan zo kan vechten in deze dingen!
Maar er zijn ook momenten waarop het makkelijker is, want je mag het overleggen in Gods handen, iets wat mij een enkel keertje lukt, rust en moed geeft om verder te gaan met God.

Mirjam - Zondag 6 november 2016 20:56

Mooi geschreven weer meis 😘😘
Blijf er zelf ook echt elke dag heel hard in geloven he!
Dat verdien je!

Elise - Zondag 6 november 2016 22:59

God is goed! Hij verandert niet.
Ondanks alle worstelingen en moeite.
God zegt: wie moe en belast is, kom tot Mij. En Ik zal je rust geven.

*MAAN* - Maandag 7 november 2016 07:53

Heel mooi blog

cynthia - Maandag 7 november 2016 14:54

prachtig!

Sterretje - Woensdag 9 november 2016 17:45

Wow wat mooi geschreven weer! Ik herken het heel erg! Heb zelf echt jaren gedaan over wat ik noem 'de laatste stap'. En dat is zo ingewikkeld, dat het met een gezond gewicht niet over is. Mooi dat je zegt hoe God je bedoelt heeft; om gezond en gelukkig te zijn. Ik weet ook echt dat Hij je wil helpen vechten tegen die gedachtes en ik hoop dat je dat ook echt mag ervaren. Succes! xx

Gerlieke - Woensdag 9 november 2016 18:30

Wat zijn jullie allemaal lief! En ja ik weet echt dat God bij me (ons) is.... maar dat maakt het nog niet altijd makkelijker om de keuze voor Hem zelf te maken! De andere kant is er natuurlijk ook nog altijd!

larisse - Zaterdag 12 november 2016 02:14

God heeft mij echt geholpen om mijn eetstoornis te overwinnen. Echt! De knop ging om en ik kon weer leven met mezelf en die ik echt ben accepteren!! God houd van jouw. En deze weg heb je nodig om sterk te worden door Hem.

Gerlieke - Zondag 13 november 2016 23:08

Ja , door Hem , zijn wij powerchicks!!!
en zonder Hem gaat het ook niet lukken ben ik bang, we hebben Hem wel nodig om er uit te komen!

feed