En God schiep

Gepost op Donderdag 12 november 2009 17:34 door Scarlet Hemkes in God en eetstoornissen.

Als opgroeiend meisje had ik vaak conflicten met mijn vader. Hij was het niet eens met de keuzes die ik maakte in mijn leven. Bovendien gebruikte ik - naar zijn gevoel - mijn talenten te weinig. Ik op mijn beurt keurde zijn manier van opvoeden af. Mijn vader was te beschermend en controlerend, niet in staat om te luisteren, laat staan om te begrijpen. Zo luidde mijn (harde) oordeel.

door Sofie van Gelder

We stonden regelmatig als kemphanen tegenover elkaar. Omwille van onze koppige natuur wilden we allebei het laatste woord. Mijn moeder probeerde iedere keer opnieuw om ons te verzoenen. Zij was onze bemiddelaar en lijmde na elke verhitte discussie de brokken.

Op een dag stopte ze me een tekstje toe met als titel: "En God schiep vader". In dit verhaal vertelt de (naamloze) auteur welke kenmerken God aan vaders meegaf bij de schepping. Groot, met enorme handen, zonder schoot, maar met brede schouders, een krachtige stem en ogen die alles zien. Als laatste element plaatste God enkele tranen in de ogen van vaders, zodat ze in staat waren om net zo veel liefde te geven als een moeder... 

Ik vond het een prachtig verhaal, maar kon het niet rijmen met de persoon van mijn eigen vader. Ik voelde me nog altijd even onbegrepen door hem. Het stukje tekst bewaarde ik echter.

Nu, vele jaren later, bij het herlezen ervan, merk ik hoe het beeld van mijn vader door de jaren heen veranderd is. Ik ben veel milder geworden in mijn oordeel. Mijn vader is niet langer te beschermend, maar zorgzaam. Niet controlerend, maar bezorgd en bekommerd. Zoals elke vader wil hij het beste voor zijn kinderen. Al moest hij in het verleden hiervoor af en toe wel eens zijn stem verheffen...

Zo is het ook met God, vader van alle gelovigen. Hij heeft ons allemaal het leven en een lichaam geschonken. Hij vraagt aan ons om dit lichaam te onderhouden en om in ons leven de juiste keuzes te maken. Zoals elke goede vader laat hij zijn kinderen los. Hij vraagt ons de verantwoordelijkheid te nemen over ons leven en ons lichaam. Maar hij blijft tegelijkertijd ook waakzaam aanwezig, voor het geval wij zijn hulp of raad nodig hebben.

Mensen met anorexia (of een ander eetprobleem) verwaarlozen hun eigen lichaam. Ze kunnen er niet trots op zijn, omdat ze het verafschuwen. Ze zien zichzelf door de ogen van hun eetprobleem. Dit is geen zonde, het is een ziekte. Een ziekte die mensen vervreemdt van het lichaam dat God hun geschonken heeft.

God verwerpt deze mensen niet, ook al keurt hij de keuzes die ze maken niet goed. Hij laat hen ook niet in de steek. (Ook al lijkt dit soms wel zo als je je op de bodem van een diepe put bevindt.) Wie zich verlaten en eenzaam voelt, ziet alleen de eenzaamheid en de ellende waarin men zich bevindt.

Naarmate mensen meer en meer in die eenzaamheid vervallen, zien en voelen ze niet langer dat God steeds aanwezig blijft. Ze willen het soms niet meer zien, omdat ze zich te moedeloos en te onbegrepen voelen. Terwijl God zijn hand naar hen uitsteekt of via lieve mensen naar hen toekomt, wijzen ze zijn komst af. Ook dit is geen zonde. Het afwijzen van God heeft veeleer te maken met de eigen beleving van de werkelijkheid. (Door alle pijn en verdriet zie je God niet meer. Je wijst Hem niet bewust af.)

Maar God geeft zich niet gewonnen... Als een goede vader neemt Hij mensen met een eetprobleem op zijn brede schouders en ondersteunt hen. Hij lost het probleem niet op, maar reikt hen richtingaanwijzers aan, die hen op de juiste weg moeten zetten. Een weg van aanvaarding van zichzelf en het opnieuw respecteren van het eigen lichaam. God hoopt dat mensen die met een eetprobleem worstelen, de wegwijzers zullen herkennen en erkennen en er gebruik van zullen maken.

Hij wil dat zijn beschermelingen leren uit de fouten die ze tijdens hun leven maken. Zodat ze opgewassen zijn tegen de moeilijkheden die hen misschien nog te wachten staan en ze hun weg als gesterkte gelovigen kunnen verder zetten. Op die manier doen ze als kinderen van God hun Vader eer aan, zodat Hij opnieuw trots op hen kan zijn.

 

Reacties

Notmyself - Maandag 26 juli 2010 18:01

tranen in mijn ogen...
mag ik dit kopieeren??

daantje - Zaterdag 28 augustus 2010 22:40

ja je bent niet de enige met tranen in je ogen.
ik dacht echt dat god boos was op mij. omdat ik zelf ook wel weet dat ik anorexia heb en dat het fout is wat ik doe.
maar ik kan niet stoppen ik probeer het wel steeds weer op nieuw...maar toch val ik steeds weer terug door die ene stem van ana.
maar nu ik weet dat god niet boos op mij is en het mij niet kwalijk neemt dat ik anorexia heb. geeft het mij weer hoop.
ik ben zo erg van het pad geraakt in al die jaren dat ik anorexia heb... dat ik ook niet meer naar de kerk ging enzo.

echt heel erg bedankt voor je verhaal
mij helpt het in ieder geval zeker.

xxx daantje

saar - Woensdag 22 september 2010 14:28

Wat een mooie verhalen!
Ik heb zelf ook een eetstoornis en voel me altijd een beetje schuldig tegenover God. Hij heeft mij zo`n mooi leven gegeven en ik verpest het want ik eet gewoon niet! Het gaat al beter dan voorheen, maar nog steeds ben ik elke dag met eten bezig.
Heel erg bedankt dat jullie je verhaal wilden vertellen, ik heb er echt wat aan.
liefs saar

gitaar - Dinsdag 19 oktober 2010 18:54

Heel knap hoe je dit allemaal hebt verwoord.
Ik heb zelf geen eetstoornis, maar wel een
psychische aandoening waar eetproblemen bij komen kijken.
Dit geeft me heel veel steun.
Soms ben ik bang dat God boos op me is, en dat Hij me
niet meer wil omdat ik weinig bid enzo.
Maar alles wat ik wil is bij Hem horen, en Zijn liefde
ontvangen.........
Sterkte iedereen!

Carissa - Woensdag 5 januari 2011 21:48

lieve sofie
het heeft zo'n indruk op me gemaakt,
ik moet gwn huilen
het is prachtig hoe jij vertel hoe GOD je hier doorheen heeft geholpen
GOD will bless you!

amanda - Maandag 14 november 2011 14:28

zo ontzettend mooi verwoord, ik ga ook voor mijn eetprobleem vechten en proberen in te zien hoe god mij gemaakt heeft dat ik er zo mag zijn. liefs xx

nancy van loozenoord - Dinsdag 10 juli 2012 14:47

wat een ontzettend mooi stukje zeg! dit is echt zoals onze Papa jullie ziet en hoe Hij over jullie denkt! Hij houdt zoveel van jullie maar Hij verafschuwd de ziekte die jullie geschapen lichaam zo vernield! ikzelf heb er tegen aan gezeten maar zag Godzijdank op tijd waar ik mee bezig was! Wel zie ik iemand in mijn omgeving (mijn beste vriendin) er mee worstelen en dat doet mij echt heeeel veel verdriet... ik hoop dan ook dat ze op een dag mag gaan zien dat zij, net als ik, een Parel is in Zijn hand! ik bidt dat iedereen die met deze sluipmoordenaar te maken heeft, de kracht krijgt om er uit te komen! onthoud dat God ons nooit iets zou geven wat wij niet aankunnen, en daarom weet ik dat ook mijn bestie hieruit komt! Gods rijke zegen!

Musetta - Vrijdag 10 augustus 2012 10:50

Hier nog iemand met tranen in haar ogen...
Ik ben niet kerkelijk maar ik weet dat God mij weer de kans gegeven heeft om mijn diepste droom waar te maken, alsnog waar te maken... Ik doe de opleiding waarmee ik jaren geleden wegens ernstige Ziekte moest stoppen (en die ziekte had waarschijnlijk met ana / boulimia te maken). Vorig jaar ben ik op mijn 30e opnieuw toegelaten (wat hoogst uitzonderlijk is in die sector) en het gaat nu ontzettend goed. Opnieuw krijg ik de richtingwijzers aangereikt, en dit keer ben ik gezond genoeg om er gehoor aan te geven. Jaren geleden wist ik niet dat zulke sites als dit er waren (misschien was dat ook niet zo). Nu ik deze site gevonden heb, geloof ik dat ik sterk zal blijven. Eergisteren heb ik God gevraagd om de kracht te vinden om te genezen, en gisteren ontdekte ik deze site.

Musetta

feed