Afvallen en laxeren wil God niet

Gepost op Vrijdag 10 januari 2014 19:10 door Anoniem in God en eetstoornissen.

Een eetstoornis en God, kan dat samen? Ik dacht vaak van niet. In de Bijbel staat dat je lichaam een tempel is en dat je die goed moet verzorgen. Nou dat deed en doe ik niet bepaald. Ik verwaarloosde mijn lichaam door niet te eten, veel te braken en te laxeren. Mijn gewicht werd lager en lager, zo laag dat ik opgenomen moest worden in het ziekenhuis en aan de sondevoeding moest. Toen ik in het ziekenhuis lag dacht ik helemaal niet dat ik er slecht aan toe was. Ik dacht dat het allemaal wel mee viel en dat het veel erger kon.

verleden veranderen

Van die twee jaar rond mijn ziekenhuisopname kan ik me niet veel meer herinneren. Maar ik weet wel dat ik vaak huilend in bed lag en bad tot God. Ik vroeg Hem of Hij me wilde helpen. Vaak bad ik ook of ik nog meer af mocht vallen omdat ik mijn gewicht niet kon accepteren. Toch voelde dat niet altijd goed. Want zoals ik net al zei je lichaam is een tempel waar je goed voor moet zorgen. God houd van jou en mij zoals je bent. Of je nu dik bent of dun of gewoon een gezond gewicht hebt. God heeft geen oordeel over je uiterlijk. Hij heeft jou geschapen en je bent mooi. Misschien ben je niet tevreden over je gewicht wat God je heeft gegeven. Misschien wil je dunner zijn. Daar kan je alles aan doen. Afvallen, laxeren braken. Maar dat wil God niet. Hij wil graag dat je gelukkig bent.

Mijn eetstoornis is al op de basisschool begonnen. Ik viel meestal buiten de boot op school. Thuis zat ik vaak alleen op mijn kamer te lezen. En tijdens het eten werd ik wel eens van tafel gestuurd omdat mijn ouders boos op mij waren. Op een gegeven moment ging ik dat als kick ervaren want dan hoefde ik niet te eten. En dat voelde goed. Soms at ik 's middags bij mijn oma een zakje chips maar als ik dat gegeten had dan at ik 's avonds niet. En zo ging het langzaam aan slechter. Tijdens mijn voortgezet onderwijs was ik redelijk stabiel, ik at weinig en viel iets af maar het was nog acceptabel en mensen zeiden er wel eens wat van maar deden er niks aan. Toen ik in de 3e zat werd ik opgenomen.

Eerst voor observatie en daarna op een afdeling waar behandeling word gegeven voor persoonlijkheids problematiek. Tijdens die opnamen was ik wel sterker geworden op persoonlijkheidsgebied, maar de laatste maanden van die opname werd mijn gewicht sluipend lager. Mijn ouders hadden dat wel door en zeiden er ook wat van bij de kliniek maar ze deden er niks aan. Toen ik na de zomervakantie aan mijn opleiding ging beginnen en lange dagen maakte ging het snel slechter.

Na een half jaar werd ik op een gesloten afdeling opgenomen en ben ik gestopt met mijn opleiding. Maar tijdens die opname was ik nog meer afgevallen. Na die opname ben ik een aantal keer verhuisd en ben ik zoals ik al eerder zei opgenomen in het ziekenhuis. Daarna ben ik begonnen met een deeltijd behandeling voor mijn eetstoornis. Ik kwam aan en mijn gewicht werd stabiel. Maar ik kon het niet accepteren.

Door mijn eetstoornis en persoonlijkheidsstoornis ben ik de afgelopen drie jaar 9 keer verhuisd. Dat is best moeilijk want je kan je nergens thuis gaan voelen. En dat brengt me weer bij God. Ik was en ben vaak boos op God, waarom liet Hij me aankomen? Waarom werd ik dikker en kan ik mijn lichaam niet accepteren? Waarom kan ik niet lang op een plek wonen, waarom moet ik altijd overal weg? Ik bad soms zelfs of ik dood mocht. Ik kon het leven niet aan, zo voelde dat. Ik vond het ook heel moeilijk om in die tijd naar de kerk te gaan. Ik wilde wel gaan omdat ik hoopte dat ik een goede preek zou horen en dat mijn problemen dan opeens over zouden zijn. Of dat ik het licht zou zien. Maar dat is tot nu toe niet gebeurd. Ik denk dat je daarvoor ook niet naar de kerk moet gaan.

Naar de kerk ga je om God te ontmoeten en Hem te eren. Te zingen en te luisteren. En als je niet in de stemming bent om naar de kerk te gaan, luister dan gospel muziek of andere muziek, sommige teksten kunnen heel erg steunen. Het lied van Gerald Troost 'Een parel' heeft mijn heel erg gesteund en soms kan ik huilend naar dat lied luisteren. Want daarin staat zo mooi gezongen dat God van je houd en je heeft gemaakt. En dat Hij een doel heeft met je leven. Misschien zie je dat doel nog niet, ik niet nog tenminste.

meisje

Maar Hij heeft een reden waarom jij leeft. En Hij houdt van jou. In de Bijbel staat ook dat God de last in je leven nooit te zwaar maakt om te dragen. Dat neemt niet weg dat je het niet verschrikkelijk moeilijk kan hebben en dat het leven niet meer ziet zitten. Daarom heb ik ook een gedicht geschreven een aantal jaar geleden dat ik graag met je wil delen. Het steunt mij heel erg. En onthoud heel goed: God houd van jou zoals je bent. Met al je moeilijkheden en problemen.

Willen is kunnen

Golven rollen af en aan
En als je goed kijkt zie je daar een mensje staan
Ze probeert de duin op te komen
Maar de top lijkt alleen bereikt te kunnen worden in onwerkelijke dromen
De duin is zo hoog en het zand loopt zo zwaar
De dingen die ze wil aanpakken lijken in praktijk één angstig gevaar
Bijna elke zondag hoort ze in de kerk van een God die van haar weet
En al haar zorgen en angsten niet vergeet
Ze wil graag vechten, bidden en naar Hem toe
Maar ze is dat eindeloze vechten moe
Ze bid om kracht en hulp
Maar als ze haar angst aan wil pakken kruipt ze in haar schulp
Ze vraagt zich af: waarom zou God dit willen,
Ziet Hij dan niet dat ik het niet meer kan tillen?
Soms lijkt haar gebed één grote klacht
Maar ze weet God heeft alle macht
Hij heeft gezegd: Je last zal nooit te zwaar zijn, Ik zal je altijd dragen
Ook al zijn er in je leven zoveel vragen!
God zegt tegen jou: geef je lasten aan mij
Dan geef ik aan jou
Mijn geliefde zoon van wie Ik zo veel hou!
Het mensje bij de zee gaat de strijd aan
De duin op door het mulle zand
Maar God heeft haar bij de hand
Alles wat ze wil kan ze aan
Wat ze weet: ik hoef nooit alleen te gaan!

Bron foto's

 

Reacties

J. - Vrijdag 10 januari 2014 19:33

Mooi beschreven. Wat heb jij al veel meegemaakt. Maar jij komt er wel! Want voor God is niets onmogelijk :) Ik hoop dat je jezelf ooit echt door Zijn ogen leert zien! Het (dag)boekje 'Leven met God en een eetstornis' heeft mij ooit erg geholpen toen ik nog anorexia had. Mss heb jij er ook wat aan. Je lijkt t verstandelijk allemaal goed te weten alleen je gevoel wil nog niet echt mee. Dat komt vast vanzelf, bij de een in grote stappen, bij de ander in kleine stapjes. Ik geloof dat negatieve gedachten over jezelf niet van God komen en je daar weerstand tegen mag bieden want het zijn leugens. Je bent mooi zoals je bent. Een parel in Gods hand! Be blessed. En geef niet op. :)

PluiS - Vrijdag 10 januari 2014 20:04

Schitterend om te lezen dat jij uiteindelijk toch kracht van God mag ervaren, in alles wat je hebt doorgemaakt en nog doormaakt! Houd dat vast, God zal je ook in de toekomst leiden.
Het lied van Gerald Troost heeft mij inderdaad ook heel erg geraakt toen ik diep in mijn eetstoornis zat.
Houd goede moed, want Hij heeft de wereld overwonnen!
Wees gezegend en wees zelf tot een zegen!
Xx

Larissa - Vrijdag 10 januari 2014 20:26

Heel mooi geschreven en prachtig gedicht "ik hoef nooit alleen te gaan".. Bedankt voor het delen! xxx

sterke_ik - Vrijdag 10 januari 2014 20:58

HEEL mooi!!!
Wees trots op jezelf, Gods zegen.

ik - Vrijdag 10 januari 2014 21:10

mooi!!

Denisee.. - Vrijdag 10 januari 2014 22:57

Heel mooi geschreven,
en het inspireert me heel erg,
juist omdat ik dit ook vaak gedacht heb,
ik ben zelf ook gelovig en ik kon maar niet begrijpen waarom ik mezelf dit aandoe omdat in de bijbel staat dat je je lichaam goed moet verzorgen enzo.
Liefs X

Jens - Zaterdag 11 januari 2014 12:08

ontroerend mooi verteld
sterkte verder

Raisingvoice - Zaterdag 11 januari 2014 13:14

Wow, dankjewel voor het schrijven! Ik vind het ook lastig en bid veel tot God of ik weer gelukkig mag zijn met mezelf. En Gerald Troost heeft ook op mij indruk gemaakt.

mo - Zaterdag 11 januari 2014 14:57

Het valt me op dat veel meisjes met eetstoornis gelovig zijn. Raar.

Nouja, goed dat het je steun geeft.

Amy - Zaterdag 11 januari 2014 19:53

Wauw, echt een heel mooi gedicht!

amanda - Zondag 12 januari 2014 00:09

heel heel erg mooi. Ik vind het zo mooi wat je zegt 'Ik wilde wel gaan omdat ik hoopte dat ik een goede preek zou horen en dat mijn problemen dan opeens over zouden zijn. Of dat ik het licht zou zien. Maar dat is tot nu toe niet gebeurd. Ik denk dat je daarvoor ook niet naar de kerk moet gaan.

Naar de kerk ga je om God te ontmoeten en Hem te eren. Te zingen en te luisteren. En als je niet in de stemming bent om naar de kerk te gaan, luister dan gospel muziek of andere muziek,


dat sprak me heel erg aan.

en dat gedicht super mooi echt heel goed gedaan raakt me echt. je komt er wel

liefs Amanda

framboosxx - Maandag 13 januari 2014 22:46

Mooi verhaal, goed geschreven. Sterk hoe je hiermee bent omgegaan.

Dit motiveert me, maar tegelijkertijd ook lastig om te accepteren; ''God hou van jou zoals je bent''

Dus ook van mij, en van jou..

twirler94 - Vrijdag 17 januari 2014 20:42

wauw, heel erg mooi!

twinklestar - Dinsdag 21 januari 2014 22:41

Hey,

Wat goed beschreven!
Blijf vertouwen op God jij bent als een parel in zijn hand!!

Veel sterkte en liefs

Samantha - Zaterdag 24 mei 2014 19:21

wow ik raak helemaal stil van dit verhaal zooo mooi en ik herken het zelf ben ik ook gelovig ik ben namelijk een mormoon.... jij hebt het door en jij bent de parel in gods handen geef het nooit op maak er een leuk leven van!! wees pround op jezelf ik weet dat je het leven aan kunt en ik ben blij dat dit allemaal tot je doorgedrongen is ik vertrouw op je

xxx

QQQ - Woensdag 1 oktober 2014 17:57

wouw, zooo mooi! Geen woorden voor!!
Je gedicht is ook echt super gaaf!!
Bijzonder!

Meidje25 - Vrijdag 19 december 2014 19:45

Wat mooi...
En je gedicht....echt bemoedigend!!

Elles - Woensdag 4 februari 2015 23:31

Heel mooi meis!
Herkenbaar ook. Vertrouw op God zijn beloften, ook al voel je zijn aanwezigheid soms niet!

feed