32

Nijnemans van Fimoklei

Sinds begin februari heb ik een moeilijke beslissing genomen. Ik heb alle haatgevoelens ten opzichte van mezelf opzij gezet en juist voor mezelf gekozen. Mijn prestaties zijn in mijn ogen altijd belangrijker geweest dan mijn eigen zielige persoontje. Daarom was de keuze om mijn opleiding opzij te schuiven en het herstel van mijn eetstoornis op de voorgrond te plaatsen een moeilijke stap.

Ik probeerde continu te zoeken naar wat ik kon doen om me gelukkig te maken en me te ontspannen. Maar jezelf verplichten dingen te doen die je leuk vindt, maakt niet dat je het dan ook echt leuk vindt. Ik voelde me continu verloren en nutteloos, een profiteur en een luilak. Waarom zou ik niet zoals iedereen mijn verplichtingen moeten nakomen, zo erg was het toch niet met mij gesteld? Gelukkig steunden de mensen in mijn omgeving mijn beslissing en vertelden ze me keer op keer dat het een goede beslissing was, ze waren zelfs opgelucht dat ik zelf heb kunnen inzien dat ik het niet meer aankon. Toegeven dat het leven zoals het is te zwaar is, dat houdt niet in dat je zwak bent, maar juist sterk staat en de verandering durft aan te gaan.

Ik sprak regelmatig af met vrienden en deed elke dag een wandeling, meestal was het hoogtepunt van de dag naar de supermarkt wandelen om boodschappen. Ik kocht graag snoeperijen voor mijn vriend om hem te verrassen en hem wat te verwennen. Maar vanbinnen voelde het zo leeg en was het gewoon alsof ik elke dag wachtte tot de dag weer voorbij was. Ik telde de uren die reeds voorbij waren en hoe laat ik terug in mijn bed kon gaan kruipen.

Op een bepaalde dag was ik weer door het centrum aan het wandelen en besloot ik een knutselwinkel binnen te wandelen, op zoek naar een tijdsbesteding. Toen wist ik het: ik zou mijn eigen juwelen gaan maken. Ik had altijd al een voorliefde voor miniatuurspulletjes en namaak- eten. Zo vond ik cupcake-hangertjes en food jewelry echt fantastisch. Nu kon ik het eindelijk voor mezelf maken. Boven mijn eigen verwachtingen in beviel het me eigenlijk wel, tijden het knutselen en het precisiewerk kon ik niet nadenken of piekeren. Er werd eindelijk iets gedaan met al die tijd dat toch ietwat nuttig voelde. Uiteraard ging/ga ik regelmatig naar de psycholoog en diëtiste, maar tussen die uren door had ik eindelijk iets waar ik met mijn handen echt bezig kon zijn en even niet met mijn hoofd.

Zo kwam ik op het idee om mijn eigen Proud2Bme-armband te maken en een nijnemansje aan een hanger. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn armband niet altijd durf te dragen omdat ik bang ben dat mensen het herkennen. Maar regelmatig doe ik het toch hoor!

Nijnemans (zie foto boven, 1 cm grootte)  draag ik met trots, het is alsof ik me een beetje sterker voel door hem bij me te hebben. Ik ben ook best wel trots op hoe ik hem gemaakt heb. Het heeft me 2 uur gekost, ik was nog maar net aan het leren werken met fimoklei. Intussen heb ik al veel meer dingen gemaakt, maar ik vind nijnemans nog steeds super.

Ik vind het figuurtje nijnemans zo schattig en een fantastische mascotte. Daarom heb ik meerdere nijnemansen gemaakt. Ik besloot er een stuk of 15 te maken tegelijk, en hoop dat ik andere meisjes dezelfde steun kan geven hiermee zoals mijn hangertje dat voor mij doet. Ik heb op Proud2beme verschillende leuke meiden leren kennen en een aantal ervan willen alvast ook een nijnemans, dat geeft me echt voldoening, dat ik toch iets kan delen.

Op de foto's kan je zien hoe ik de hangertjes heb gemaakt. Ik gebruik voor al mijn juwelen fimoklei, dat kan je kopen in verschillende kleuren.

Met roze maakte ik platte lijfjes en ovale neusjes voor de nijnemansjes. Vervolgens vormde ik met groene fimo een kopje met oortjes. De kopjes duwde ik voorzichtig tegen de lijfjes en dan het neusje op de juiste plaats zoals op de foto.

Vervolgens kreeg elk beestje 4 kleine bolletjes groen; 3 zichtbare pootjes en 1 staartje. Onder elk neusje legde ik een smal lijntje roze.

Op het lijfje kwamen kleine bolletjes wit, die worden best redelijk goed aangedrukt. In de winkel kan je van die wiebelende oogjes kopen, die zijn voor net boven het neusje. Door het lijfje stak ik een ijzeren pinnetje met een haakje, om het als hanger tekunnen gebruiken.

Vervolg ging het geheel de oven in en nadien heb ik ze vernist. Dit is het resultaat:

Intussen maak ik nog veel andere juwelen, voornamelijk voor mezelf. Toch krijg ik steeds meer bestellingen binnen! Het werken aan mezelf is zeker nog lang niet voorbij, er zijn nog veel momenten dat ik van mezelf vind dat ik nutteloos, lui, egoïstisch en nog een hele hoop andere onware negatieve zaken ben. Maar het werken met fimo maakt de dagen vechten toch iets lichter, het leidt me af van al die draaikolken door mijn hoofd. Ik denk dan ook stelselmatig door mijn therapie te blijven volgen en er vol voor te gaan dat ik er ooit wel zal komen. Ik blijf vechten,ik moet het uiteindelijk zelf doen maar heb mijn vriend, mijn familie en verschillende vrienden om me heen die alles in het werk stellen om me te helpen. Daar ben ik hem enorm dankbaar voor.

Ik heb mijn eigen facebookpagina met werkjes die ik heb gemaakt. Neem gerust eens een kijkje op
www.facebook.com/nelesfimo. Als je interesse hebt in een nijnemanshanger dan kan je steeds op die pagina een privéberichtje sturen.

Hier volgen nog een aantal foto's van fimojuweeltjes die ik heb gemaakt:

Door: Nele