Een stapeltje te kleine kleding

Gepost op Donderdag 2 augustus 2018 19:00 door Daphne in Fashionblog.

Eens in de zoveel tijd ga ik door mijn kledingkast heen, om te kijken wat weg kan, niet meer mooi is of niet meer goed past. Heerlijk, die kastruimte die dan weer overblijft en die natuurlijk weer snel gevuld kan worden. Tijdens mijn eetstoornis deed ik dit ook wel eens, maar dan met een stuk minder succes. Alles haalde ik uit mijn kast en alles ging er ook weer terug in, zelfs de kleding die ik niet meer paste. Ik kon dat verleden niet los laten. Die veel te kleine broeken hielden mijn hoop in stand, de hoop dat ik weer zo dun kon worden. Stiekem was dat nog steeds mijn doel en mijn beloning daarvoor had ik alvast in de kast liggen.

Het diende uiteindelijk natuurlijk helemaal niet als beloning. Het was eerder het bewijs dat ik nog steeds gefaald had, dat mijn eetstoornis mislukt was en dat ik te dik was. Ik was immers te dik voor de broeken die ik aan wilde, dus ik was te dik. Zo zwart-wit zag ik het. Achteraf gezien heb ik mijzelf hier telkens opnieuw mee gestraft en uiteindelijk voelde ik mij alleen maar slechter.

Standaard lag er een stapeltje achter de kast met broeken, jurkjes en tops die eigenlijk niet goed meer paste. Kleding uit een tijd waarbij ik een stuk dunner was en wat ik nog steeds als mijn beste prestatie ooit zag. Jarenlang heb ik die kleding bewaard, ongedragen, omdat het als het ware mijn houvast was. Ik was in behandeling voor mijn eetstoornis en was bezig met herstellen, maar tegelijkertijd kon ik dat stukje niet loslaten. Het voelde alsof dat niet mocht, als ik dat deel weg zou doen zou het hek van de dam zijn. Als ik mijzelf niet kon blijven confronteren met die kleinere maat, zou ik geen referentie kader meer hebben en het voelde alsof mijn lichaam telkens die test moest doorstaan. In de hoop dat het meeviel en dat ik het toch zou passen, omdat ik dat stiekem nog steeds het allerliefste wilde.

Doe het weg

Heel wat maanden verder, was ik nog wat verder in mijn herstel en kreeg ik het tijdens mijn opruimwoede toch voor elkaar om alle die kleine kleding in zakken te doen. Het ging allang niet meer over mijn lichaam en de kledingmaat die ik had. Het ging over het loslaten van mijn eetstoornis en het vertrouwde gevoel dat het mij gaf. Om dat los te laten en dat ‘bewijs’ echt weg te doen is best een stap, maar het is de enige manier om je jezelf echt de ruimte te geven. De ruimte om te worden wie jij bent zonder eetstoornis en je kast te vullen met kleding die bij jouw herstelde leven horen. De kleding die daarvoor in de plaats komt, die je koopt omdat je je er goed in voelt en niet omdat je het zou moeten passen, is veel meer waard dan al die stapels te kleine kleding bij elkaar.

Door eraan vast te blijven houden, blijf je eigenlijk tegen jezelf zeggen dat jouw lichaam nu niet goed is. Dat signaal staat je herstel in de weg en je houdt vast aan het idee dat je eetstoornis tijd ‘goed’ was en je herstelde lichaam ‘fout’. Tenminste, zo heb ik het altijd gevoeld. Dat gevoel gaat natuurlijk niet één dag weg, dat heeft tijd nodig, maar het helpt niet als je vast blijft houden aan kleding die je niet meer past.

Nieuwe doelen

Het ging veel meer over het bijstellen van mijn doelen. Het ultieme doel was niet langer om een zo klein mogelijk maatje te hebben. Ik geloofde het lang niet altijd, maar ik hoopte toch zeker wel dat ik een groter en waardevoller doel had in dit leven dan een zo dun mogelijk lichaam. Het doel is om je elke dag zo fijn mogelijk te voelen en je doet jezelf te kort als dat afhangt van een bepaalde kledingmaat. Die voorwaarde is er helemaal niet.

Het een denkfout dat bepaalde maten beter of mooier zijn dan andere. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik mij eigenlijk heel ongemakkelijk voelde in kleding die net wat te strak zat en dat het mij helemaal geen zelfverzekerd gevoel gaf. Als ik een maatje groter pakte zat de kleding veel fijner en voelde ik mij er ook mooier in, iets wat in het begin totaal tegen mijn overtuiging in ging.

Jij hebt het recht om je mooi te voelen en het is totaal onbelangrijk welke maat daarbij hoort. Waar je misschien eerst kleding gebruikte als manier om je lichaam te meten of om jezelf naar beneden te halen, kan het juist een manier zijn om jezelf opnieuw te ontdekken. Om jezelf te ontdekken en een eetstoornis-vrij leven. Hoe onwennig dat in het begin ook is, daar hoort nu eenmaal een wat lievere blik bij. Een lievere blik naar jezelf toe en naar je lichaam.

Gun jezelf de tijd om daar te komen en begin met het wegdoen van te kleine maten. Jij bent veel meer dan dat en daar bedoel ik niet de omvang van je lichaam mee. Jij bent meer dan de kledingmaat die aan de binnenkant van je broek zit of die aan het kaartje hangt. Jouw enthousiasme en jouw uitstraling hebben daar helemaal niets mee te maken. Kleding is slechts een fijn en comfortabel omhulsel om jouw persoonlijkheid in te wikkelen. Die kleding bedient jou en zeker niet andersom. De kleding die nu bij jouw lichaam past en waar jij je goed en mooi in voelt, dat is de perfecte kleding.

 

Fotografie: pixabaymicaasato

 

Reacties

xdiedev - Donderdag 2 augustus 2018 20:44

Wat herkenbaar

:) - Donderdag 2 augustus 2018 20:55

Ik heb al mijn oude 'eetstoorniskleren' verbrand, dat voelde zo fijn! Een soort symbolische afsluiting van die nare periode :)

proud2bmelissa - Donderdag 2 augustus 2018 21:05

Ik betrap mezelf er ook op dat ik nog steeds wel eens een te kleine maat koop. Zonde van het geld en uiteindelijk val ik toch niet af, dus ligt het daar maar in m’n kast..

muus83 - Donderdag 2 augustus 2018 22:11

Pijnlijk herkenbare blog, ik struggle heel erg met mijn veranderde lijf en het feit dat ik nog altijd niet op mijn setpoint lijk te zitten... Aan de ene kant wil ik niet meer verder aankomen, maar aan de andere kant voel ik me weer zó sterk, mentaal én lichamelijk en dat is me ook veel waard!

Anoniem - Donderdag 2 augustus 2018 22:19

Ik heb vandaag toevallig mijn kledingkast uitgezocht.

Heb op sommige kledingsstukken letterlijk stickertjes geplakt met -XX kg. Ofwel, als ik zo veel kg afval, dan passen ze weer...

ann - Vrijdag 3 augustus 2018 00:02

Mooie blog!
@Anoniem: helpt het, die stickers? Of....

Liesjee - Vrijdag 3 augustus 2018 00:33

Ik heb ook veel kleding uit die tijd bewaard, gewoon uit gemak maar ook omdat ik hoopte er ooit weer in te passen. Ik had een tijdje geleden zoiets van 'weetjewat ik gooi het gewoon weg, het is toch niet haalbaar'. Maar toch heb ik het op zolder laten liggen. Gelukkig maar, want ik nam laatst een kijkje in de kast omdat ik op zoek was naar korte broeken (ik had er geen, want vind ik zo ongemakkelijk) en toen paste ik de meeste broeken. Sterker nog, de meesten waren te groot haha. Terwijl ik nu helemaal niet dun ben, mijn lichaam heeft gewoon wat andere verhoudingen gekregen.

jaymi - Vrijdag 3 augustus 2018 09:34

Heel herkenbaar, goede timing ook. Mijn moeder zegt de laatste tijd regelmatig dat ik mijn kledingkast weer eens uit moet zoeken. Ik stel het elke keer uit omdat ik wel weet dat er te kleine, maar ook te grote kleding in hangt. Ik wil daar dan niet mee geconfronteerd worden en weet stiekem toch wel dat ik die kleding niet weg ga doen.

D - Vrijdag 3 augustus 2018 10:01

Mijn moeder bracht al mijn kleren naar Kerk in Nood. Ik kwam thuis en al mijn kleren waren weg. Zonder mij te vragen had ze heel mijn leven van toen weggegeven, alsof het nooit bestaan had. Ze zei zonder emotie. Die kleren zijn je toch veel te klein.

MissBeta - Vrijdag 3 augustus 2018 11:23

Wat naar moet dat zijn geweest joh! Buitenstaanders begrijpen helaas niet hoe dat voor iemand met een eetstoornis is. Verdrietig dat je op zo'n manier daarmee geconfronteerd werd. Hoop dat je het voor jezelf toch nog kan afsluiten ♥

D - Vrijdag 3 augustus 2018 20:00

Dank MissBeta voor je reactie op mijn reactie. Nee, mijn moeder heeft het nooit begrepen en bleef dus dit soort voor mij pijnlijke dingen doen. Het heeft me zeer geraakt dat zoiets tussen moeder en kind kan ontstaan zonder dat het persé de bedoeling is van een moeder. Dat maakte het juist nog pijnlijker. We deden elkaar pijn, door de omstandigheden.

MissBeta - Vrijdag 3 augustus 2018 11:20

Heb laatst 7 volle zakken met niet passende kleding weggedaan naar de kringloop. Ik heb vooral de veel te kleine maatjes heel lang laten liggen 'in de hoop dat...'. Het is een onbegrijpelijke strijd, het wel/niet terug willen naar dat ondergewicht. Ik hecht helemaal niet aan kleding dus het is best vreemd dat dit 'afscheid' me zo zwaar valt. Het voelt toch als een mislukking. Maar ik heb nu wel een lekker lege kledingkast die ik kan vullen met kleding waar ik me lekker in voel, welke maat dat dan ook is :-)

Meisje89 - Vrijdag 3 augustus 2018 12:44

Ik pas ieder week een broek daar zit een heel ritueel aan zolang ik die pas kan ik enigszins tevreden zjjn maar het slaat nergens op want ik voel ne elke dag toch gigantisch dik en lelijk :(

Maria - Dinsdag 7 augustus 2018 08:44

Het is denk ik niet alleen je gewicht maar ook dat je lichaam verandert, naarmate je ouder wordt, waardoor het sowieso tijd kan worden voor andere kleding.. En je smaak kan veranderen. Heb zelf inderdaad nog een stapel broeken, waarvan sommige wel zullen passen maar andere niet. Vanwege buikklachten, waarvoor ik nu trouwens bij een osteopaat ben, draag ik jurkjes of in de zomer soms een zomerbroek. Zal de boel nog eens doorspitten als het beter is met m'n buik.

Geschreven door Daphne

Daphne werkt als redactrice en ervaringsdeskundige bij Proud2Bme en volgt daarnaast een cursus Journalistiek.

Vind je dit waardevol?


feed