Lastige vragen bij littekens

Gepost op Maandag 17 juli 2017 10:30 door Jasmijn in Beautyblog.

De zomer is in volle gang. Dat kan een paar nadelen hebben als je de nodige littekens hebt. Je gaat misschien weer in bikini en kortere kleren zijn bij erge hitte ook wel prettig. Dat zorgt ervoor dat je littekens weer meer zichtbaar worden. Je kan littekens krijgen van ongelukken en operaties, maar ook van andere ervaringen waar je liever niet aan terugdenkt. Wanneer je opvallende littekens hebt, zal je merken dat mensen vaak erg nieuwsgierig zijn, wat soms kan leiden tot ongemakkelijke of lastige vragen...

Ik heb verschillende littekens in mijn leven gehad en opgelopen. Degenen die ik het meest storend vond, waren de verse striae strepen die van mijn knie tot mijn billen gingen. Die strepen waren blauw/paars en hebben er enkele jaren gezeten. Daarnaast heb ik ook littekens op mijn knie en enkel van eerdere operaties en vroeger had ik een duidelijk litteken naast mijn mond. Die is echter gelukkig vervaagd, want ik hoorde regelmatig dat ik daardoor de gehele dag verdrietig leek. Hieronder beschrijf ik enkele lastige vragen die je kan horen wanneer je littekens hebt.

♥ Wat zit er op je been/arm/gezicht?
Ik heb enkele jaren lang erg heftige littekens gehad van mijn striae op mijn benen. Allebei mijn bovenbenen waren helemaal blauw van de strepen. Dat trok natuurlijk ook veel bekijks. Ik kreeg dan ook regelmatig de vraag wat er nou op mijn benen zat. Op dat moment wist ik het zelf ook niet. Ik was namelijk erg jong en zelf ook geschrokken van die plotselinge verandering. Die striae is gelukkig vervaagd, maar ik heb wel nieuwe littekens gekregen op mijn knie en op mijn enkel; allebei door een operatie. Ik vind het vooral erg vervelend dat mensen eerst naar mijn knie kijken alvorens zij me aanspreken.

"Vroeger vroeg iemand weleens heel onverwacht hoe ik aan die gekke littekens op mijn arm kwam. De manier van vragen was dan niet zo fijn. Het kwam niet als oprechte interesse over, maar meer als nieuwsgierigheid en "wat heb jij nou!?". Ik had soms best eerlijk willen zijn, maar doordat de vraag al zo negatief startte lukte me dat niet. Ik verzon dan meestal maar gewoon snel een antwoord. Iets met prikkelstruiken of een kat die boos was. Vaak waren mensen hier dan snel tevreden mee.Ik houd niet van liegen, maar niet iedereen is een eerlijk antwoord verschuldigd. Dit is immers iets heel persoonlijks." ~ Paula

♥ Hoe kom je eraan?
Dit is vaak de vraag die de eerste opvolgt. Ik heb zelf nooit zoveel problemen gehad met het feit dat mensen nieuwsgierig waren. Ik vond het alleen wel vervelend wanneer het gevraagd werd op plekken waar veel mensen mee konden luisteren. Daarnaast vond ik het ook een vervelend idee dat het mensen opviel. Ik wilde helemaal niet dat mensen die strepen op mijn benen zagen of het litteken op mijn knie. 

♥ Waarom vertel je het niet?
Er zijn genoeg mensen die niet zo open zijn als ik of een reden hebben waarom zij het niet graag willen vertellen. Dat is helemaal oké. Ik zou zelf ook niet zo snel aan vreemden en vage bekenden mijn levensverhaal vertellen. Wanneer je te maken hebt gehad met zelfbeschadiging of mishandeling kan zo’n vraag veel meer losmaken dan bij mij. Ik kan mij dan ook goed voorstellen waarom je dat niet gaat vertellen.

"Als ik over het strand wandel, zie ik mensen naar mijn bovenbenen kijken. Het zijn blikken van schrik of nieuwsgierigheid. Mijn bovenbenen bevatten flink veel littekens. Ik schaam me er een beetje voor. Die schaamte wordt groter als ik allemaal mensen zie kijken. Ik heb spijt van die littekens, maar kan er niets meer aan veranderen. Ik zou die periode uit mijn leven het liefst volledig achter me laten, maar dat is lastig omdat het zichtbaar blijft. Mensen kijken, maar vragen niets. Soms zou ik juist willen dat iemand het gewoon vraagt. Dan kan ik, als ik dat wil, er uitleg over geven. Het zorgt voor verbinding in plaats van voor de extra afstand die nu ontstaat..." ~ Saar

♥ Klopt het dat je litteken….?
Wanneer je een opvallend of een zichtbaar litteken hebt, kan een verhaal ook zijn eigen leven leiden. Op de middelbare school ging er over mij de roddel rond dat ik mishandeld was doordat ik van die strepen had op mijn benen. Sommige klasgenoten kwamen dan ook naar mij toe om te vragen of de roddel waar was. Dat was natuurlijk niet zo, maar ik vond dat soort vragen wel erg vervelend. Ik heb mijzelf aangeleerd om me daar niet zo veel van aan te trekken, hoe moeilijk ik dat ook vond.

♥ Vind jij jezelf stoer?
Ik kreeg deze vraag regelmatig te horen. Sommige mensen oordelen veel te snel over anderen. Ik vind het daarom ook nergens op slaan dat mensen met littekens zichzelf zouden moeten verschuilen. Het maakt niet uit of jij de littekens zelf hebt veroorzaakt of dat je ze hebt door iets anders, maar ze horen nu eenmaal bij jou. Je hoeft ze daarom ook niet te verstoppen en dat maakt je geen aandachtstrekker die stoer wilt zijn.

♥ Heb je nog meer littekens?
Op de een of andere manier zijn veel mensen erg nieuwsgierig naar hoe mensen getekend zijn. Wanneer je een litteken hebt, denken ze snel dat jij er ook meerderen hebt terwijl dat niet zo hoeft te zijn. Daarnaast vind ik het vaak erg vervelend als mensen dat gaan vragen. Ik probeer daarom altijd afwijkend te reageren op dit soort vragen wanneer het van onbekenden of vage bekenden komt.

"Als iemand er iets over vraagt probeer ik er altijd eerlijk over te zijn en normaal over te doen. Voor mij staat het wel al echt ver weg, dus ik vind het dan ook niet zo erg het te benoemen. Ik ga niet m'n hele levensverhaal ophangen, maar benoem het even kort als iemand er naar vraagt en dan is het ook klaar. Ik merk dan dat ik de manier hoe ik er in sta ook overdraag op anderen, maar helaas kan je het niet voorkomen dat mensen kijken of vragen. Je kan alleen je eigen instelling veranderen...." ~ Irene

Reageren op de vragen
Ik vond al die vragen altijd knap lastig. Ik vond het daarom ook erg moeilijk om erop te reageren dus reageerde ik vaak met een vaag en ontwijkend antwoord. Als ik dan aan die situatie terugdacht, wist ik eigenlijk een veel betere en meer gevatte opmerking. Ik heb dat best vaak en dat vind ik ontzettend lastig. Het heeft mij erg geholpen om elke keer de goede reactie op te schrijven. Doordat ik dat vaker deed, merkte ik dat ik een volgende keer op zo'n zelfde moment gevatter kon reageren. Het is nog niet perfect maar heeft mij wel verder geholpen. 

Hoe je ook aan de littekens bent gekomen, vragen daarover kunnen best vaak vervelend zijn. Ik kan mij goed voorstellen dat wanneer er veel achter zit, zulke vragen nog vervelender kunnen zijn. Het is ergens natuurlijk ook best begrijpelijk dat iemand vragen stelt, nieuwsgierig is of oprecht geïnteresseerd is. Probeer er daarom vooral voor te zorgen dat je antwoordt op een manier die voor jou goed voelt. Je bent niemand iets verplicht. 

Hoe ga jij om met vragen over littekens?

 Bron: linspiration01

 

Reacties

Fayee - Maandag 17 juli 2017 11:08

Ik heb behoorlijk wat littekens door automutilatie..
Voorhees durfde ik het wel te laten zien maar het afgelopen jaar
zijn er zoveel bij gekomen dat ik ze wel moet verbergen voor m'n
omgeving.. maar vooral omdat ik me schaam en bang ben voor de
blikken en opmerkingen van anderen..
Vooral met dde hitte heb ik het er extra moeilijk mee..
Dat ik dan een opmerking krijg waarom ik zoveel kleding aan heb..
Ik vind dat erg lastig...
Een tijd terug merkte een wat op leeftijd, buurvrouw het op en
maakte de opmerking dat mensen dat toch doen voor aandacht..
Dat liet me heel erg denken aan vroeger, toen werd ik gepest en werden
er ook veel nare opmerkingen hierover gemaakt, dat ik beter moest snijden
zodat ik dood zou gaan en dat het allemaal aandacht trekkerij is.. en dat
ze me wel wilden helpen om mezelf nog meer te beschadigen..
Ik ben zo bang dat zulke opmerkingen weer terug komen.. hoewel ik nu
wel ruim 10 jaar verder ben.. spookt het nog altijd door mn hoofd..
En wordt het getriggerd bij zo'n opmerking van mn buurvrouw...
Ik ben gewoon zo bang voor de opmerkingen van anderen...
Hoewel ik vind dat ik het automutileren verdien baal ik ook ontzettend.
Mn zelfhaat wordt er alleen maar meer en meer op...

Ik vind het gewoon zo lastig omdat ik het zelf heb veroorzaakt...
Hoewel ik uit je blog kan uitmaken dat het bij jou geen automutilatie is,
zou ik zo graag willen dat ik ook kon zeggen dat het door bv een ongeluk
is gekomen... begrijp me niet verkeerd hoor!!! Want ik voel echt de struggle
met je mee.. Was het maar makkelijker..

Is er iemand die tips heeft hoe je omgaat met je littekens die je zelf hebt
veroorzaakt? Hoe ga je ermee om? En wat zeg je tegen anderen?

Fayee - Maandag 17 juli 2017 11:10

Bedankt voor je blog trouwens xxx

IV93 - Maandag 17 juli 2017 11:39

Ik heb ook flink wat littekens door automutilatie. Inmiddels is dit hoofdstuk best wat jaartjes geleden (grotendeels) afgesloten. Ik heb misschien 3x een kleine terugval gehad.
Toen ik nog automutileerde heb ik mijn wonden en littekens nooit aan de buitenwereld laten zien. Het was iets van mezelf. Straf, omgaan met emoties, etc.

Daarom durf ik nu, vrijwel zonder schaamte, ook gerust in een t-shirt en korte broeken te lopen. Ik heb nooit om aandacht geschreeuwd met zelfverwonding en ik vind ook niet dat ik om aandacht schreeuw door een t-shirt een te trekken. Ik trek tenslotte geen t-shirt aan om mijn littekens te laten zien, ik trek een t-shirt aan omdat het buiten mooi weer is en iedereen in een t-shirt loopt. Iedereen maakt fouten in zijn leven en bij sommige mensen zijn deze fouten zichtbaar. Dit is heel pijnlijk, ook voor mezelf. Maar so be it, met je fouten moet je leren leven en niemand komt ongeschonden door het leven. Ik vind daarom dat je niet je hele leven gestraft hoeft te worden en je in verhullende kleding hoeft te kleding.

Wel hou ik er rekening mee op mijn stage / werk. Vaak vraag ik daar hoe zij er tegenover staan en juist doordat ik er zo open over ben mag ik vaak gewoon een t-shirtje aan. Heel fijn! Ook ben ik voorzichtig in de buurt van kinderen. Maar gek genoeg merk ik dat kinderen er veel minder problemen mee hebben dan volwassenen. Ik heb een standaard verhaal over een agressief konijn en dan is het al snel goed.

Wat ik wel heb gedaan / aan het doen ben is sommige littekens coveren met tattoo's. Puur omdat ik in mijn diepste dal ook teksten in mijn arm heb gesneden die heel naar en pijnlijk zijn om elke dag te lezen. Een mooie tattoo is dan veel vrolijker om naar te kijken. Natuurlijk trekt het ergens ook de aandacht naar de littekens eromheen maar daar ben ik wederom heel open over wat mensen vaak niet verwachten.

Wat ik wel even wil toevoegen: Het klinkt vaak heel negatief als mensen zeggen ik automutileer om aandacht te krijgen. Ik vind dit niet negatief en geen aandachttrekkerij in de negatieve zin van het woord. Het is een schreeuw om hulp omdat iemand zo in de knoop zit dat ze niet meer weet hoe anders om hulp te vragen. Dit is heel erg en moet dus ook serieus genomen worden vind ik.

Fayee - Woensdag 19 juli 2017 10:37

Ja inderdaad, in de zomer kleed je je niet zomers omdat je de littekens wilt laten zien, maar omdat het zomer is en het gewoon warm is.. Ik vind dat wel een mooie gedachten, dankjewel!

Ik herken het wel van het werk/stage.. Ik werk met een zeer kwetsbare groep kinderen, dus daar verberg ik het wel vaak voor. Wel heb ik vorig jaar ook met een kwetsbare groep stage gelopen en toen mocht ik het van mijn begeleider gewoon laten zien, mits ik daar zelf geen problemen mee had. Dat vond ik super fijn! Ik heb nu een nieuwe stage en daar durf ik het nog niet aan te kaarten. Ik ben juist zo bang dat ik kinderen op ideeën breng en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.. For example, mijn broertje, 10 jaar terug, heeft ooit allemaal littekens op zijn arm getekend omdat ie het bij mij zag.. Ben daar zo van geschrokken destijds en nog steeds als ik eraan denk... Naar mijn idee kan je dus niet voorzichtig genoeg zijn.
Maar ik ben het heel erg met je eens, en ook fijn dat je het schrijft, dat het geen reden moet zijn om jezelf nog meer te straffen door jezelf te verhullen in kleding.
Thanks, dat vind ik erg fijn om te lezen.
Merk verder wel dat kinderen het vaak wel sneller kunnen loslaten. Ze vragen er wel om, en ik zeg dan vaak dat het door een ongeluk is gebeurt, of wat dan ook.
Vaak is dat wel voldoende en laten ze het los.

Ik heb ook trouwens een halve sleeve op één arm waar allemaal littekens onder zit.
Ze vallen naar mijn idee daardoor wel minder op. Tenzij er echt naar word gekeken, dan zie je het wel.

Anne-Maria - Woensdag 19 juli 2017 14:36

Ik doe exact dit en herken helemaal, als IV93. Met als aanvulling: als mensen ernaar vragen (dat lef heeft men vaak niet ;)), dan vertel ik dat ik een moeilijke periode heb gehad, maar dat dat stuk verleden tijd is. Ik merk ook doordat ik er gewoon losjes mee omga, vindt mijn omgeving het minder eng en spannend.

Scooter - Maandag 17 juli 2017 11:41

Ik heb er geen moeite mee wanneer mensen naar mijn littekens kijken. Op een bepaalde manier vind ik het begrijpelijk. Je blik blijft hangen bij iets dat anders is. Als ik langs iemand loop met littekens op zijn/haar arm, blijft mijn blik even hangen. Net als wanneer ik langs iemand loop met een tatoeage op zijn/haar arm. Het is natuurlijk wel heel anders wanneer er mensen stoppen en je na gaan staren.
Bij mensen die ik ken of regelmatig tegenkom wil ik vragen wel beantwoorden. Bij anderen zeg ik gewoon dat het een lang verhaal is. En ik ben nog niemand tegen gekomen die zei; 'Ik heb wel even de tijd'.

Fayee - Woensdag 19 juli 2017 10:45

Dat is wel waar wat je zegt.. het is ook wel begrijpelijk dat ernaar wordt gekeken.
Immers herken ik dat ook wel bij mezelf, dat als je iets opvalt aan een ander, je blik er toch (onbewust? uit nieuwsgierigheid) naar gaat kijken.

Denise - Maandag 17 juli 2017 11:58

Je kan ook gewoon zeggen dat het men niet aangaat als je het er niet over wilt hebben :P

Iris - Maandag 17 juli 2017 12:07

Krijg eigenlijk nooit vragen over m'n littekens. En mocht iemand ernaar vragen is het verschillend hoe ik het beantwoord. Ligt aan de persoon en de situatie.

Boda - Maandag 17 juli 2017 12:45

Ik heb ook veel littekens op mn linkerarm door automutilatie. Ik ga naar dagbesteding op een zorgboerderij waar ook veel kinderen komen. Als kinderen ernaar vragen zeg ik altijd dat ik soms zo boos ben op iemand maar dat ik dan boos word op mezelf in plaats van de ander.
Tegen volwassenen vertel ik dat ik het soms heel moeilijk heb om mn emoties te voelen en dat het zien van (mn eigen) bloed of het kapot maken van mn lichaam middels overdossisen me rustig maakt en dat ik dan niet meer helder kan nadenken.

Zeker lezen - Maandag 17 juli 2017 14:00

Ik begrijp dat littekens een hel kunnen zijn..
Ik heb mijn littekens van zelfverwonding laten opereren.
Ze hebben er een soort brandwond van gemaakt, en dan een huidtransplantaie gedaan. Als er dan vragen zijn kan ik gewoon vertellen dat ik me 3de graads verbrand had.

Fayee - Woensdag 19 juli 2017 10:38

Waar heb je dat gedaan? :o
En was dat ook duur?

Manu - Maandag 17 juli 2017 21:29

Ik heb littekens van automutilatie en littekens van jaren acne..

Met de littekens van am heb ik geen moeite meer. Hoewel ik ze liever niet had gehad, horen ze nu op de een of andere manier ook bij me; bij de strijd die ik heb geleverd om te komen waar ik nu sta. Ik heb geleerd dat het voor mezelf altijd meer opvalt dan voor een ander.. De littekens zijn goed zichtbaar, maar veel mensen letten er helemaal niet op. Het is me weleens gebeurd dat iemand me al meerdere keren gezien had en het bij de zoveelste keer pas opviel.. dat het was 'hey, heb jij aan am gedaan?' Negatieve opmerkingen heb ik er eigenlijk nooit zo over gehad.. Wel een keer een 'oh meisje toch' Als mensen ernaar vragen geef ik wel altijd eerlijk antwoord. Behalve bij kinderen.. als kinderen het vragen zeg ik altijd 'wat denk je dat het is' Dan komt er een antwoord dat aansluit bij de belevingswereld van dat kind.. Als dat niet werkt kan altijd 'ik heb een beetje ongeluk gehad' ook nog werken..

De littekens als gevolg van acne heb ik dan weer wel moeite mee.. Die verberg ik toch altijd liever..

Fayee - Woensdag 19 juli 2017 10:43

Oh.. die ''wat denk je dat het is'' om aan kinderen te vragen vind ik ene kant wel tricky, maar anderzijds wel een mooie manier! die ga ik onthouden :)
Ik heb vroeger wel heel vaak dat antwoord of die vraag gesteld aan leeftijdsgenoten. Op een gegeven moment werd ik zo gek van al die vragen iedere keer dat ik gewoon soms boos werd en dan antwoordde van.. ''wat denk je zelf?''

ik denk dat je ergens wel gelijk hebt, voor jezelf valt het vaak méér op, dan dat een ander zich eraan stoort. Dat is wel een goeie/helpende gedachte.

Take care xxxx

Meisje14 - Dinsdag 18 juli 2017 10:56

Laatst hoorde ik twee mensen tegen elkaar zeggen over mij:
"Dat dat meisje zo rond durft te lopen"
En altijd alle blikken. Het doet me pijn. Meer dan de am zelf.
Ik verberg het bijna altijd behalve als ik in een natuur gebied loop te wandelen ofz. Ik neem wel altijd een vestje mee voor als ik kinderen tegen kom.
Met lichaam zichtbaar is niet fijn maar lange broek en mouwen ook niet.
Het is moeilijk.

- - Woensdag 19 juli 2017 11:17

Wat stom is het toch dat mensen zoiets zeggen. Zoals Scooter hierboven al zei, is het op zich ook wel logisch dat mensen kijken. Mensen kijken naar alles wat 'anders' is. Het zou alleen fijn zijn als ze voor zichzelf zouden houden wat ze daarvan vinden ;)
Maar je kunt het ook positief opvatten, die zin! "Dat je zo rond durft te lopen!" Dat is lef, dat durft niet iedereen, maar jij wel. Je weet dat het vervelend gaat zijn, maar daar laat je je niet door tegenhouden. Je doet wat jij wilt, want het is jouw leven. En dat is wat mij betreft ook het allermooiste antwoord: ja, dat durf ik, want het is niet iets waar ik me voor hoef te schamen. Je hoeft er ook weer niet trots op te zijn, maar psychische problemen en de fysieke gevolgen daarvan zijn niets om je voor te schamen. Dus ja, durf dat maar! Uiteindelijk zal er dan misschien ook meer begrip komen. Je hoeft het niet te verbergen; de keuze is aan jou!

Fayee - Woensdag 19 juli 2017 11:35

Wauw.. ja heel mooi gezegd!! je kan er idd ook een positieve draai aangeven, dat het juist lef is dat je het durft te laten zien. Die ga ik onthouden :) goeie!

Dancing.with.shadows - Dinsdag 18 juli 2017 16:50

Ik heb ook littekens door zelfbeschadiging en een groot litteken op mijn borst van een hart operatie.Van beide krijg ik vragen en soms zoals bij kinderen verberg ik het toch maar wel.Maar normaal loop ik gewoon in een T-shirt en een korte broek als het heet is ik schaam me er meestal niet voor zeker niet voor mijn operatie litteken zonder was ik dood geweest.Voor bij kinderen vertel ik meestal dat ik ben gevallen ofzo en aan volwassenen de waarheid.

lunetha - Woensdag 19 juli 2017 12:52

Vorige week vroeg mijn rijinstructeur eerlijk naar hoe ik aan mijn littekens kwam, En heb hem eerlijk verteld waarvan ze waren en hij zei dat die er wel wat meer over zou willen weten omdat die het niet echt begreep, Heb hem ook uitgelegd waarom ik het deed en wat de functie ervan was voor mij. In eerste instantie vond ik het lastig, Maar aan de andere kant ook wel fijn dat die er eerlijk naar vroeg en niet zomaar ging denken die zal vast gek zijn(zoals vele doen) En hij was oprecht geinteresseerd..Ik denk dat als je er eerlijk en open over bent dat er eerder begrip kan komen dan dat als je er geheimzinnig over doet en het probeert te verbergen..

Ohsoylatte - Vrijdag 21 juli 2017 21:52

Ik heb al paar keer een reactie verzonden ovet mijn mening met geen haat of niks, waarom word het er niet opgezet

Ohsoylatte - Vrijdag 21 juli 2017 21:55

Ohh nu wel,
Mijn reactie; ik heb zelf enorm veel littekens van zeltbeschadiging en raak hier dus ook snel getriggerd door en zeker door de afbeeldimgen die hier bij staan ik vind dit op een site zoals proud eigenlijk niet kunnen dat er zo iets geplaatst word want mensen met veel en diepe littekens zoals ik worden er snel door getriggerd kus G.

ANoniem - Vrijdag 15 september 2017 18:48

Ja, ik heb dus een rond litteken op mijn knie wat een totaal andere kleur is
Dan mijn huid zelf, ik weet niet echt wat ik moet doen.. heeft iemand tips? Ik wil het heel graag accepteren en met korte broek naar school, maar dan word ik weer bang... ik zit hier heel erg mee...

Geschreven door Jasmijn

Jasmijn werkt sinds kort als redactrice en ervaringsdeskundige voor Proud2bme en studeert psychologie

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?