Ik voel me nog een meisje

Gepost op Vrijdag 18 november 2016 10:00 door Laura in Beautyblog.

"Als ik 21 ben, ben ik echt volwassen en dus een vrouw." Inmiddels ben ik de 21 allang gepasseerd en voel ik me nog steeds een meisje. Als puber had ik echt het beeld dat ik op mijn 21e echt een vrouw zou zijn omdat dat als volwassen leeftijd wordt gezien en omdat het nog zo ver weg leek. Ik ben een stuk volwassener geworden als ik mezelf vergelijk met toen ik 16 jaar was, maar als ik in de spiegel kijk, zie ik nog steeds hetzelfde meisje in plaats van een volwassen vrouw. Dit heeft denk ik voor een groot deel te maken met mijn uiterlijk. Ik heb er altijd al jong uitgezien en dit is niet veranderd naarmate ik ouder werd.

Als kind had ik er nooit zo'n last van, maar naarmate ik ouder werd, besefte ik steeds meer dat ik er jonger uitzag dan ik daadwerkelijk was. Op de middelbare school werd dit een puntje van onzekerheid. Ondanks dat ik mij goed ontwikkelde, had ik een jonger uiterlijk dan veel leeftijdsgenootjes. Wanneer mijn leeftijd ter sprake kwam werd al snel gereageerd met woorden als: 'zo, ik had je veel jonger geschat' of 'je ziet er veel jonger uit' of 'zo oud al? Je lijkt jonger dan mijn zusje'.

meisje

Het feit dat ik was blijven zitten op de basisschool hielp niet mee. Daardoor was ik een jaar ouder dan mijn meeste klasgenootjes maar dit was qua uiterlijk in ieder geval niet te merken. Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik mij moest bewijzen omdat ik voelde dat ik niet altijd direct serieus genomen werd omdat ik er jong uit zag. Dit begon overigens al op jonge leeftijd toen ik met mijn zus en haar vriendinnen mee wilde spelen maar ik eigenlijk nog iets te klein was daarvoor. Ik deed enorm m'n best om het niveau aan te kunnen terwijl sommige dingen echt nog te hoog gegrepen waren. In dit geval was het leeftijdsverschil en de ontwikkeling die hierbij hoort wel de oorzaak. Ik wilde zo graag en probeerde constant te bewijzen dat ik wel groot en oud genoeg was.

Ik ben volwassen, maar wordt gezien als meisje
Inmiddels ben ik 27 jaar en ben ik op een leeftijd gekomen waarop het kopen van een huis en het krijgen van kinderen als 'normaal' gezien wordt. Ik ben allang geen tienermoeder meer als ik nu een kind krijg en dit is misschien wel de perfecte leeftijd om een gezin te stichten. Ik ben volwassen en zo voel ik mij ook. Ik zorg voor mijzelf, ben al een aantal jaar aan het werk, ik heb een studie afgerond en ben zelfs al stiefmoeder. Toch voelt het niet altijd zo en voel ik mij soms nog steeds dat jonge meisje van vroeger. Ik ben niet bang voor verantwoordelijkheid en zelf de eindjes aan elkaar moeten knopen. In dat opzicht heb ik het kind wel achter mij gelaten, maar toch denk ik ergens ook wel dat dit nooit helemaal weggaat en dat dat er ook bij hoort. Dat iedereen nog wel een kind in zich heeft op de een of andere manier.

Ik weet dat ik er jonger uit zie en dat ik niet de enige ben die dit opmerkt. Ook door mijn omgeving wordt dit opgemerkt en vaak zorgt dit niet voor problemen en is het ook niet vervelend, maar in sommige gevallen wel. Toen ik net afgestudeerd was, was ik 23 jaar. Ik keek enorm uit naar het werkende leven en tegelijkertijd was ik ook wel benieuwd waar ik terecht zou komen. Ik was bang dat mensen mij op basis van mijn jonge uiterlijk misschien niet serieus zouden nemen en allerlei eigenschappen zouden toeschrijven aan mijn uiterlijk, die hoorde bij 'jong zijn' en niet bij wie ik daadwerkelijk was.

Ik liep tijdens mijn opleiding stage in de psychiatrische thuiszorg en bezocht cliënten dus in de thuissituatie. Ik gaf ondersteuning bij een bepaalde hulpvraag en voerde een deel van het behandelplan uit. Ik kwam daar, als 21 jarige om volwassene die waarschijnlijk veel meer levenservaring hadden dan ik, te helpen. Ik was wel een beetje bang voor de weerstand die dit misschien zou opleveren omdat ik al jong was, maar er ook nog eens uitzag als 16 jarige. In eerste instantie leken sommige clienten wel verbaast, maar het eerste huisbezoek kreeg ik in alle gevallen eigenlijk het volledige vertrouwen. Een cliënt gaf ook aan dat ik er jong uitzag, maar dat dat beeld direct verdween op het moment dat ik begon te praten en hij zag dat ik wist waar ik het over had. Dat maakte mij voor hem volwassen. Dit is iets wat ik mee heb genomen en wat ik mij nog volledig herinner. Dit heeft mij ook een stuk zekerder gemaakt. Ik weet wel dat ik volwassen ben en mijn steentje kan bijdragen, maar door mijn jonge uiterlijk werd ik hier soms wat onzeker door. Ik heb nu ervaren dat ik dat niet alleen zelf zie en voel, maar dat anderen dit ook kunnen zien.

Je minder serieus genomen voelen
Soms heb ik nog steeds wel het gevoel dat ik iets moet compenseren omdat ik er nou eenmaal jonger uit zie dan 27. Het lijkt alsof ik mezelf dan nog meer moet bewijzen dan ik al doe en dat wat ik doe niet altijd genoeg is. Laatst sprak ik met een man over iets waar ik toevallig veel ervaring mee had en op gegeven moment zei hij: 'haha, jij komt pas net kijken'. Blijkbaar had ik niet het recht om daar iets over te zeggen omdat ik daar nog niks van wist. Toen uiteindelijk voor hem duidelijk werd dat ik toch niet zo jong was en zelf al behoorlijk wat heb meegemaakt, schrok hij wel een beetje.

meisje

Het is soms vervelend om te merken dat je moet compenseren voor dingen waar je niks aan kan doen, maar het is nou eenmaal zo. Gelukkig ben ik hierin niet de enige en zien veel van mijn vriendinnen er ook jonger uit dan dat ze zijn. Tegelijkertijd vind ik ook van mijzelf dat ik niet zo moet zeuren. Er is altijd wel wat namelijk. De ene ziet er jonger uit en de andere ouder en dat is ook niet altijd fijn. Als ik de 40 gepasseerd ben, ben ik waarschijnlijk blij dat ik er dan waarschijnlijk nog steeds jonger uit zie.

Eh... mevrouw?
Ik ga inmiddels steeds meer wennen aan het feit dat er ook mensen zijn die me op het eerste gezicht wel als volwassene zien en benaderen. Laatst vroeg iemand aan mij of ik een gezin had. Deze vraag had ik nooit eerder gekregen en ik was ook enorm verrast. Verder voelde het voorheen een beetje onwennig als kinderen 'mevrouw' tegen me zeiden en inmiddels ben ik daar wel aan gewend. In de ogen van een kind ben je al snel groot en volwassen en als kind had ik mezelf nu ook 'mevrouw' genoemd.

Verder heb ik dit ook niet alleen bij mijzelf, dat ik mezelf soms nog een meisje vind als ik in de spiegel kijk of foto's terug zie. Dit heb ik ook bij sommige mensen uit mijn omgeving en mensen die ik jonger schat maar soms ook helemaal niet ken. Veel van mijn vriendinnen zien er ook nog jong uit en zal ik net als mijzelf eerder als meisje beschrijven dan als vrouw. Dit heeft ook te maken met het beeld dat ik daarvan heb denk ik. Het gekke is, dat 'meisje' in dit geval niet hetzelfde betekent als 'kind zijn'. Ik zie mijzelf en mijn vriendinnen niet meer als kind, maar als jong volwassene. Meisje en volwassene zijn, kunnen in mijn beeldvorming blijkbaar naast elkaar bestaan. Het feit dat velen van hen inmiddels het werkende leven in zijn gegaan, een langdurige relatie hebben, op zichzelf wonen en zichzelf onderhouden helpt hier wel bij.

Ergens vind ik het ook heel mooi om de verschillen tussen mensen te zien. Er zijn heel wat mensen van 27 die er een stuk ouder uit zien dan ik en zo zijn er ook heel veel die er net als ik wat jonger uitzien. Daar is niets mis mee en laat alleen maar zien hoe divers de wereld is waar we in leven. Ik heb me er inmiddels wel bij neergelegd, ondanks dat het soms lastig is. Gelukkig zijn er heel wat manieren om er ook wat ouder uit te zien en kun je met kleding, je kapsel en make-up maar ook met de manier waarop je jezelf presenteert heel ver komen.

Fotografie: Daniel M Viero 

Hoe zit dit bij jou? Zie jij er jonger of juist ouder uit dan dat je daadwerkelijk bent?

 

Reacties

Ronja - Vrijdag 18 november 2016 10:44

Ik zie er ook heel veel jonger uit dan ik ben. Voel me ook zo. Voel me ook niet thuis tussen volwassen mensen.

Christel - Vrijdag 18 november 2016 11:18

Héél herkenbaar. Zo vermoeiend om steeds het gevoel te hebben je te moeten bewijzen en dat soms ook écht moeten omdat mensen je niet serieus nemen.
Ik ben 28 en heb zelf, echt helemaal in mijn eentje, een appartement gekocht. Nou, de vooroordelen en denigrerende opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg van met name de mannelijke makelaars.. Ook op mijn werk denken nieuwe senior medewerkers vaak dat ik een stagiaire ben. Rationeel gezien weet ik dat dit meer over deze mensen zegt dan over mij, maar gevoelsmatig blijft het wel een dingetje.

-x- - Vrijdag 18 november 2016 11:29

Wow, heel herkenbaar! Ik ben ook 27 en zie er jonger uit! Krijg ook altijd opmerkingen als; zou oud ja? Had je jonger gegeven, je ziet er jonger uit. Etc. Vooral frustrerend als ik sigaretten wil kopen of een flesje wijn. Ergens zit het kind ook in mij, maar vind het fijn om zelf verantwoordelijk te zijn. Maar ook dit maakt me onzeker. En dan met mn es, die helpt ook niet echt om er volwassener uit te zien

Nadine - Vrijdag 18 november 2016 11:29

Ik voel me veel ouder dan zestien. Echt veel ouder. Dat is ook niet echt leuk. Pas was ik in de bibliotheek en er rende een jongetje van vier door mijn gangpad, werd er gevraagd of ik wat beter op mijn zoontje wilde letten😇

Sabine - Vrijdag 18 november 2016 11:36

Herkenbaar dit. Sowieso zie ik er jonger uit, maar ik voel me ook echt jonger. Veel mensen in mijn omgeving zijn ook al bezig met trouwen en kinderen, terwijl ik überhaupt nog nooit een serieuze relatie heb gehad... Heb er ook niet zoveel behoefte aan, maar toch voelt het wel een beetje raar soms. Verbaas me soms ook echt hoe volwassen leeftijdsgenootjes van me overkomen.

Eva - Vrijdag 18 november 2016 11:37

Ja ik wordt ook altijd jonger geschat.. ik ben 23, net afgestudeerd en leg ook huisbezoeken af. Ik probeer altijd een zekere indruk te maken (ook om ouder over te komen), maar van binnen voel ik me stikonzeker. Wat ook niet meehelpt is dat ik klein en tenger ben. Ik heb me er ook bij neergelegd.. als ik 40 ben, vind ik het niet zo erg meer denk ik

Nerveus - Vrijdag 18 november 2016 11:43

Ik ben 20 jaar en word soms nog 14 jaar geschat. Ook heel irritant in sommige situaties. Vooral met dingen waarbij ik serieus genomen wil worden, zoals sollicitaties voor een stageplaats of bijbaan, een afspraak bij de bank of het ziekenhuis, ben ik altijd bang dat zij mij als een veertienjarige zien. Heel mooi hoe je dit in je blog omschrijft, precies waar je het over hebt, heb ik ook last van. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijzelf overal extra moet bewijzen en laten zien, vanwege mijn jonge uiterlijk. Ik ben ook maar 1m55 en heb een vrij jong gezicht, dan heb je dat al snel... Maar ik denk dat als ik straks 40 ben en er nog uitzie als 30, ik het helemaal niet meer erg vind om jonger geschat te worden.

meisje14 - Vrijdag 18 november 2016 11:50

Ik voel me ook niet echt volwassen, omdat ik sinds mijn zeventiende tot en met nu (21) ben opgenomen en dus geen normale tienerjaren heb gehad. Veel gemist. etc.

Heidi - Vrijdag 18 november 2016 12:52

Oh, zeer herkenbaar. Ik ben 24 en wordt regelmatig nog jonger dan vijftien geschat. Meestal lach ik er vooral hard om, maar af en toe is het irritant. Mijn patiënten moet ik ervan overtuigen dat ik niet de stagiaire ben, maar degene die de leiding heeft. Toen ik pas een huis kocht, heb ik ook behoorlijk rare blikken gehad. Mensen die je niet serieus nemen ken ik ook, niet zo fijn, vooral als dat wat hoger geplaatste mensen zijn waar je wel mee moet samen werken. Maar ach, over twintig jaar ben ik er vast blij mee en wanneer mensen de moeite nemen je te leren kennen schatten ze je wel op waarde.

Dorijn - Vrijdag 18 november 2016 13:12

Hahaha heel herkenbaar ben 22 maar moet mij nog altijd overal legitimeren.
Als ik mensen van de basisschool tegen kom zeggen ze altijd huh je bent nog precies het zelfde als toen, zelfs als.ik hun niet herken. Hoeveel make up ik.ook draag mensem schatten mij niet ouder dan 18.
Wel fijn om te merken ondanks ik er jonger uit zie mensen mij steeds serieuser nemen en ook denken hey ze weet waar ze het over heeft.
Hoop dat als ik 40 ben ik er nog steeds uit zie als iemand van hoog uit 30 haahah

Maria - Vrijdag 18 november 2016 14:02

Vind het weleens lastig, voel me niet serieus genomen als mensen denken dat ik nog op kamers woon, terwijl ik in de overgang zit. Of dat ik tegen iemand zei dat de woning waar ik - tijdelijk - woon eigenlijk jongerenwoningen zijn, kreeg ik zo'n opmerking van;: ja, maar je bent toch ook jong?' Niet echt leuk als je bijna de dubbele maximumleeftijd hebt voor deze woning. Zo krijg ik ook vrijwel nooit de vraag of ik kinderen heb of een kinderwens heb.
Denk dat het eens tijd wordt voor een make-upje. Ben m'n kleding wel wat aan het 'vervrouwelijken'.

Anne 93 - Vrijdag 18 november 2016 15:14

Ja heeel herkenbaar, moey me echt over al legitimeren en dan krijg je van die opmerkingen van "zo jij ziet er nog lekker Jong uit" ja uh maar k ben ecbt 23 hoor ;)

Misschien komt het ook doordat k best klein ben met mn 1,58 cm :)

M - Vrijdag 18 november 2016 17:56

Bij mij is het juist precies andersom, ik ben 16 en word vaak ouder geschat. Laatst dacht iemand dat ik 27 was, haha. Vooral toen ik klein was vond ik het vervelend. Mensen keken me vaak raar aan als ik nog langs de deuren ging met Sint-Maarten en als ik mijn knuffel ergens mee naartoe nam. Nu vind ik het wel grappig als mensen me ouder schatten, zelf zie ik het namelijk totaal niet.

Carolien - Zaterdag 19 november 2016 09:19

Ik herken het gevoel ook. Ik ben 22 jaar en wordt ook altijd jonger geschat.
Ik vind dit eigenlijk helemaal niet leuk. Maar helaas komt dat jonge uiterlijk vooral voort vanuit de eetstoornis...

Sheila - Zaterdag 19 november 2016 11:39

Bij mij is het precies andersom: Ik ben 16, maar wordt vaak rond de 20 geschat. Mensen vinden me veel volwassener overkomen, al ben ik eigenlijk bang om volwassen te worden.

Anoniempje - Zaterdag 19 november 2016 18:54

Ik zie er honger uit, maar ik voel me ook jonger.
Ik ben 25 maar ben vergeleken met alle klasgenoten van vroeger en familie om mij heen helemaal anders.
heb nog geen kindje, nog geen huis, en weet nog niet wie ik ben en wat ik wil in het leven.
Ik krijg er vaak reactie op, soms spottend en soms ervaar ik ook die druk.

Anoniempje - Zaterdag 19 november 2016 18:55

autocorrectie : JONGER .

Anoniem - Zaterdag 19 november 2016 20:22

Ik zie er ook jonger uit en ik voel me ook jonger, ik vind het daarom altijd moeilijk om te zeggen hoe oud ik ben.

Xen - Zaterdag 19 november 2016 20:36

Ik ben 27 en wordt ook jonger geschat. Vooral in het verleden heb ik er veel moeite mee gehad. Het niet serieus worden genomen vind ik erg vervelend. Ik voel mij namelijk wel gewoon 27, maar wordt niet altijd zo behandeld. Ik ben iemand die zich dan snel onzeker gaat voelen en me maar jonger ga gedragen om aan hun verwachtingspatroon te voldoen. Eigenlijk niet oke want dan ben ik niet mijzelf. Inmiddels kan ik er wel steeds beter mee omgaan en probeer ik het positieve van in te zien .

X - Zaterdag 19 november 2016 21:00

Heel herkenbaar dit! Ik ben 25, bijna 26 en men schat mij altijd 20. Ik moet altijd als enige mijn legitimatie laten zien in groepen terwijl ik vaak gewoon de oudste ben van het gezelschap. Dat kan mij wel frustreren. Ik merk ook dat mijn woorden niet altijd even serieus genomen worden door mijn jonge gezicht. Ik ben ook niet heel groot en slank gebouwd, ik denk dat dat ook zeker mee speelt! Aan de andere kant vind ik het niet zo erg, ik woon dan wel samen maar aan trouwen, kinderen en dat soort ongein moet ik nog lang niet denken. Voorlopig ben ik zelfs nog aan het studeren en geniet ik van mijn bijbaantje. Age is just a number! Over een aantal jaar zal ik er nog steeds jonger uit zien en ik denk dat ik er dan eeeerg blij mee ben ;).

Lost girl - Zaterdag 19 november 2016 22:21

Helaas het tegenovergestelde, ik zou graag wat jonger worden geschat. Toen ik 12 was dachten mensen dat mijn zusje mijn dochtertje was. Ik baal er echt van. Ook omdat ik weet dat mensen me jonger schatten naarmate ik slanker word. Meer kilo's, meer jaren lijkt het wel.
Het is ook vervelend omdat ik me nog zo klein voel maar nooit bewust zo klein ben geweest als dat ik me voel. Elk jaar weer dat nare ouder worden. Weer een jaar verder weg van mijn gevoelelswereld. Kon ik maar weer zes zijn. Zonder borsten, heupen, ongesteldheid en alles wat bij een volwassen vrouwenlichaam hoort. Zou graag met jullie willen ruilen en een wat kleiner en jonger lichaam willen hebben.

Geschreven door Laura

Laura werkte als redactrice voor Proud2Bme. Er komen met enige regelmaat nog blogs van haar online.

Vind je dit waardevol?


feed