Beter niet doen bij je kind

Gepost op Zondag 11 oktober 2015 19:00 door Sandra in Artikelen voor ouders.

Het ouderschap is op zichzelf al een hele klus, maar als je kind kampt met een eetstoornis en/of andere problemen dan is het veelal nog een heel stuk moeilijker. Er is geen handleiding waarin staat hoe je met je kinderen om moet gaan en hoe je ze het beste op kunt voeden. Ook zit ieder kind anders in elkaar waardoor voor het ene kind een bepaalde opvoeding beter kan werken dan voor een ander. Toch zijn er bepaalde keuzes die veel ouders maken, die voor het kind niet altijd zulke goede gevolgen hebben.

De meeste ouders maken deze keuzes met goede intenties. Als je als ouder zelf uit een instabiel gezin komt, dan doe je er later zelf veelal alles aan om te voorkomen dat je kind in een zelfde soort situatie belandt en wil je voor je kind een hele andere toekomst dan voor jezelf. Je intentie kan dan ook altijd liefde zijn, maar de actie en/of het gevolg van de actie pakt niet voor ieder kind goed uit. Hoe goed het ook bedoeld is, de volgende dingen kun je dan ook beter vermijden in de opvoeding, zeker als je kind kampt met een eetstoornis.


Bron

Je kind verantwoordelijk maken voor jouw gevoelens
Het kan verleidelijk zijn om eens tegen je kind te zeggen dat ze je verdrietig maakt of dat je je een stuk beter zou voelen als ze eindelijk eens normaal zou eten. Toch is dit niet de manier aangezien we kinderen in het algemeen ook leren dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor onze eigen emoties, niet de kinderen. Je kind een schuldgevoel aanpraten zodat ze gaat doen wat je wil, zorgt ervoor dat ze zich op den duur gaat gedragen zoals ze denkt dat anderen dat van haar verwachten. Ze zal gaan proberen het anderen altijd naar het zin te maken uit angst dat anderen zich anders rot gaan voelen door haar. Dat is een zware last en zorgt voor ongezonde relaties waar je je kind niet mee wil opzadelen.

Je kind verantwoordelijk maken voor jouw acties
Net als met de emoties is het tevens belangrijk om te vermijden dat je je kind verantwoordelijk maakt voor jouw acties als ouder. Als ouder leer je je kind dat je, ongeacht de mogelijke ingewikkelde situatie, altijd verantwoordelijk blijft voor je eigen daden en het is dan niet juist als je ineens je kind ergens de schuld van gaat geven. Kregen jullie tijdens het eten ruzie over het aantal opscheplepels en begon je toen te schreeuwen tegen je kind? Zeg dan niet dat je schreeuwde omdat je kind niet meewerkte. Je schreeuwde omdat je gefrustreerd was, dat is jouw verantwoordelijkheid, niet dat van je kind. Als je merkt dat je jezelf niet meer onder controle hebt, neem dan even een time-out en kom later op een situatie terug, hoe moeilijk dit soms ook is.

Schreeuwen of fysiek contact maken om de aandacht van je kind te krijgen
Als je kind een eetstoornis en/of andere psychische problemen heeft, dan kan het lastig zijn om met hem of haar in contact te komen. Als je een eetstoornis hebt kun je behoorlijk in je eigen wereldje zitten en vast zitten in je eigen denkpatronen waar anderen maar moeilijk bij kunnen komen. Als ouders is dit vaak erg frustrerend en zou je je kind misschien weleens bij haar schouders willen pakken om haar wakker te kunnen schudden. Dit is echter niet de manier om contact met je kind te krijgen. Door te schreeuwen of misschien zelfs te slaan roep je enkel angst op en raak je nog meer uit contact dan je misschien al bent. Blijf op een rustige toon praten en je kind altijd met respect behandelen. Op die manier laat je ook zien dat dit de manier is waarop je communiceert, ook voor je kind.

Uitstelgedrag van je kind negeren
Als je merkt dat je kind de neiging heeft het maken van keuzes uit te stellen of erg twijfelt bij het maken van beslissingen, laat dit dan niet onopgemerkt voorbij gaan. Probeer samen met je kind te kijken wat haar in de weg staat een keuze te maken voor bijvoorbeeld een behandeling. Voorkom dat je de keuze voor je kind gaat maken maar probeer de opties open te leggen en je kind door moeilijke dingen heen te helpen. Hierdoor zorg je ervoor dat je kind minder stress zal ervaren en uiteindelijk belangrijke zaken minder zal gaan uitstellen.


Bron

Alles onder controle willen houden
Als ouder wil je natuurlijk het beste voor je kind. Je wil ze zoveel mogelijk sparen en voorkomen dat ze teleurgesteld worden of gekwetst raken. Sommige ouders krijgen hierdoor de neiging alles in het leven van hun kind te organiseren en te controleren. Hierdoor wordt het leven van het kind heel klein en blijft er weinig ruimte over voor ontwikkeling en persoonlijke groei. Een kind heeft het nodig om zelf dingen te gaan onderzoeken zodat het uiteindelijk successen kan ervaren. De keerzijde is uiteraard ook dat een kind een keer zal falen en verdriet zal hebben. Als ouder kun je dit echter nooit helemaal voorkomen. Kinderen die altijd maar beschermd worden zullen op den duur weinig zelfvertrouwen krijgen en erg passief worden als het gaat om het nemen van beslissingen. Zij zijn immers gewend dat hun leven erg klein is en dat alles voor hen geregeld en gecontroleerd wordt. Doe als ouder af en toe een stapje terug, je kind leert daar alleen maar van.

Liefde kopen
Iedereen kan genieten van lekker eten, plezier, leuke dingen doen en mooie spullen maar vermijd dat je enkel je liefde voor je kind laat zien door dingen voor hen te kopen. Je kind moet leren dat hij of zij geliefd wordt voor wie hij of zij is en dat er geen spullen nodig zijn om een leegte op te vullen waar eigenlijk liefde zou moeten zitten.

Het welzijn van je kinderen ten koste van alles laten gaan
Als je als ouder vroeger zelf hebt ervaren hoe het is om op te groeien in een instabiele thuissituatie, kun je de neiging krijgen om dit te gaan compenseren in jouw gezin. Je wil vermijden dat jouw kind zich ooit ongelukkig zal voelen zoals jij dat vroeger hebt gedaan. Dit komt voort uit liefde voor je kind en is in principe alleen maar goed. Het probleem is echter dat sommige ouders om deze reden absoluut willen vermijden dat er binnen hun gezin emoties als boosheid of verdriet voorkomen. Er is weinig ruimte voor conflicten of imperfecties uit angst dat het kind hier last van zou krijgen. De realiteit is dat dit ook hoort bij een normaal gezin. Juist het vermijden van dergelijke situaties en emoties is erg ongezond. Ook dit hoort binnen een normaal gezinsleven.

Niet goed voor jezelf zorgen
Veel ouders vinden hun kind belangrijker dan zichzelf. In veel gevallen lijkt dit bijna normaal te zijn maar als je je als ouder teveel opoffert, zul je hier uiteindelijk aan onderdoor gaan. Je zult gestresst raken en minder weerbaar worden wat uiteindelijk niemand ten goede komt binnen het gezin. Laat je kind zien dat hij of zij belangrijk is maar laat ook zien hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen. Zo leert je kind ook dat zij dat ook moet doen. Je bent er altijd voor je kinderen en als ouder is dat ook je taak, maar je mag ook grenzen stellen.


Bron

Heb jij nog aanvullingen op deze punten?

 

Reacties

sabine - Zondag 11 oktober 2015 19:15

Geef echte warmte en liefde.Een kind vol proppen met eten is geen liefde!

L - Zondag 11 oktober 2015 19:22

Ja, ik heb een aanvulling! Vooral niet op 20 verschillende clubjes/activiteiten laten (tegelijk of niet, maakt niet uit), want dat heeft er bij mij voor gezorgd dat ik nu nog geen keuzes kan maken, interesses blijf vast houden en daardoor cursussen, hobby's niet kan vasthouden. Ook heeft dit ervoor gezorgd dat ik, als ik een keer wel wat leuk vind, obsessief gedrag vertoon over dat ene onderwerp/die interesse.

Marijn - Zondag 11 oktober 2015 22:44

Echt mooi geschreven, heel kan menig ouder en grootouder nog wat van leren. Ben ik ook benieuwd wat de Proud redactie voor opvoeding kreeg, welke punten herkennen jullie?

Femmm. - Maandag 12 oktober 2015 06:48

Ik mocht eerst helemaal niet op een clubje. Toen ik het eindelijk wel mocht, koos mijn moeder die voor me uit.
En even een vraagje:
Als de bovenste 3 heel erg vaak gebeuren, bijna elk avondeten, valt het dan onder (psychische) mishandeling?

Lynn - Maandag 12 oktober 2015 11:01

Laat je kind voelen dat je van hem of haar houdt. Dat ze belangrijk voor je zijn, Dat je altijd naar ze luistert als ze je nodig hebben. Houdt onvoorwaardelijk van ze.

Vind alleen de artikelen over hoe je MOET opvoeden wel erg vervelend. Opvoeden is het moeilijkste wat er is en ik ga er vanuit dat elke ouder het beste voor heeft met zijn of haar kind. De artikelen over hoe je het ouder dan niet moet vind ik dat je een signaal afgeeft naar de ouders dat ze het verkeerd doen en dat kan ze een gevoel geven dat ze het niet het beste voor hebben met hun kind.
Je kan wel vertellen in een boek of iets soortgelijks over hoe je een kind moet opvoeden, maar zo werkt het niet altijd.

Jimmy - Maandag 12 oktober 2015 11:24

@Femmm.:
Ik weet niet hoe het er bij jouw avondeten aan toe gaat, maar als de eerste drie punten bijna elke avond gebeuren, zoals je schrijft, dan gaat er iets niet goed.

Als jouw ouders voortdurend geen rekening houden met je gevoel, je dingen verwijten die je niet kan helpen, en je een schuldgevoel proberen aan te praten, dan is dat een vorm van emotionele mishandeling. Als je ouders jouw fysiek pijn doen (hoort bij punt 3) dan is dat lichamelijke mishandeling.

Bij de één is het erger dan bij de ander natuurlijk, maar hoe dan ook: zoek hulp. De meeste ouders houden wel van hun kinderen, maar voelen zich wanhopig en weten niet goed hoe ze moeten reageren op een situatie. Mocht je nog op school zitten: ben je bij de vertrouwenspersoon geweest?

sabine - Maandag 12 oktober 2015 12:12

Lynn, niet elke ouder hebben het best voor met een kind opvoeden!Er zij ouders/verzorgers die een kind mishandelen.Ik kom uit een gezin waar ik op alle vlakken werd mishandelt!.Ik werd volgepropt met ernstig veel voedsel.Nu kom ik voor anderen op,die op deze manier opgevoed worden zonder liefde.En dat zijn er heel veel.Ik wil die kinderen een stem geven.Ik vecht voor ze!Ik werd zo vol gepropt dat ik mezelf altijd hetzelfde heb gedaan!Of ik honger me uit of ik prop me vol.Lynn,kinderen die mishandelt worden,worden emotioneel dood gemaakt!Mijn tip blijft dan ook.geef een kind,liefde en warmte en mishandel hen niet zoals vol proppen met eten.Dat vergeet een kind nooit meer!Tegen meisjes en jongens met een eetstoornis,wil ik zeggen zoek een vertrouwens persoon als je daarnaast ook mishandelt of misbruikt word.Geef ieman je vertrouwen,en geef niet op hoe moeilijk het ook is.

elin1234 - Maandag 12 oktober 2015 21:49

De een-na-laatste is zo herkenbaar..

Jessica - Dinsdag 13 oktober 2015 22:05

dat moment dat je ouders hele goede bedoelingen hebben. De allerbeste maar dat ze alles op deze lijst hebben gedaan/verkeerd hebben gedaan...

Linda - Maandag 2 november 2015 12:25

Mijn dochter 14 jaar een echte puber en dat hoort ook zo. Maar nu is het geval dat ze van een vrolijk spontaan knuffelig meisje is verandert in ongeveer 2 jaar tijd in een meisje dat zichzelf opsluit in haar kamer zodra ze thuis komt. Ze negeert mijn man en haar broer en mij volledig. Ze doet net alsof we er niet zijn en kijkt ons ook nooit aan ook niet als we zeggen dat ze zo niet opgevoed is en wij dat niet netjes vinden. Met haar handen raakt ze ook de stoel niet meer aan als we aan tafel gaan eten. Dat doet ze met haar voeten de stoel opschuiven. Eisen dat ze haar handen gebruikt werkt niet. Ze luistert gewoon niet meer. En nu het ergste ze zat met eten op het puntje van de stoel en haar bord schuift ze voor een deel van tafel. Ze eet met hele kleine muizen hapjes met heel veel moeite . Vlees wilt ze opeens al een tijdje niet meer. En nu is het zelfs zover dat ze s avonds niet meer eet. En s morgens ook al niet. Zodra ze uit school komt eet ze koek beschuit of rijstwafels alles waar ze niet van aankomt en ik schrok eergisteren van haar . Ik zag hoe haar armen eruit zagen en ze is wel degelijk afgevallen en wilt niet op de weegschaal staan voor mij. Er is niks aan de hand zegt ze zelf. Maar praten wilt ze verder niet met mij . Als ik dat wil staat ze achter haar deur die ze dichthoud. Ik kom niet erin of ik moet aan de deurkruk gaan hangen wat ik al eens gedaan hebt. Boos worden helpt niet en haar zeggen dat ik veel van haar hou en haar wil helpen ook niet. Er is iets met haar maar ik weet niet wat . Aanstaande woensdag gaan we voor de 2e keer naar de huisarts. En de ggd daar zijn we ook al geweest. We krijgen tot nu toe alleen maar te horen dat ze zelf vindt dat er niks is. En ze wil niet praten . Dit is erg frustrerend voor ons als ouders. We willen haar helpen maar ze wilt het zelf niet. Ik val er zelfs ook zelf van af ondertussen omdat ik ervan loop te stressen. Wie heeft dit meegemaakt en wat kunnen we doen verder om mijn dochter aan het eten te krijgen?

Sara - Vrijdag 6 november 2015 23:44

Hé Linda,

Ik herken me soms echt in jouw dochter. Ik snap dat je gefrustreerd bent en het liefst je dochter morgenavond weer een normale avondmaaltijd ziet eten, maar ik zal even eerlijk zijn, dat kan nog een tijd duren. Het gaat met kleine stapjes, en ja dat is lastig, maar met zevenmijlslaarzen struikel je gewoon. Ik denk dat ze bang is. Haar kamer is haar veilige haven geworden. Begin dus klein en probeer de band weer een beetje te herstellen en haar vertrouwen te winnen. Als ik dit zo lees krijg ik het idee dat zij zich verraden en onbegrepen voelt, dat ze jou niet meer vertrouwt. Begrijp me niet verkeerd, dat ligt niet helemaal aan jou! Probeer anders een keer er samen met haar opuit te gaan. En dan niet naar de McDonalds, een koffietentje of restaurant. Neem haar mee naar een plek waar ze even niet met alles geconfronteerd wordt en waar zij voor haar idee 'wat aan heeft', zoals de sportschool. Een voor haar veilige haven, je laat haar even doen wat zij wilt en er komen minder ongemakkelijke stiltes door het bewegen. Ik weet dat jij haar dat niet graag ziet doen, maar zo laat je merken dat je dit niet allemaal doet omdat je haar dik wilt hebben! Want dat is wat ze denkt. Het is een beetje laten merken dat je aan haar kant staat, voor haar idee. Misschien kunnen jullie ook een keer samen naar het bos, gaan winkelen of fietsen. Vraag haar niet de hele tijd dingen over eten, en vertrouw haar ook dingen over jou toe, als een soort geheimpje onder elkaar. Dat maakt weer een beetje een band. Misschien dat ze dan heel langzaam een beetje uit haar schulpje kruipt. Leg een keer een lekker maskertje op haar kamer neer, 'om jezelf lekker te verwennen'. Doorzagen over eten en haar meeslepen naar dokters werkt niet.. Dat hebben mijn ouders ook geprobeerd.. Ik wil met dit verhaaltje niet bijdehand ofzo overkomen, maar ik dacht ik leg het een keer van de andere kant uit, zodat jij je dochter wat beter begrijpt :) Ik wens je heel veel sterkte toe! Ik weet zeker dat je een lieve moeder bent ; )

Liefs!

Geschreven door Sandra

Sandra werkte als ervaringsdeskundige voor Proud2Bme. Er komen met enige regelmaat nog blogs van haar online.

Vind je dit waardevol?


feed