Volledig herstel anorexia niet mogelijk?

Gepost op Dinsdag 3 mei 2011 15:02 door Scarlet Hemkes in Artikelen over eetstoornissen.

Vandaag trof ik het volgende artikel in de New York Times aan. Aangezien ik op het forum ook regelmatig discussies zie met als thema "wanneer ben je genezen, wat is herstel?" leek me het interessant om dit artikel voor Proud2Bme te vertalen en samen te vatten. Het artikel gaat o.a. over Suzanne Dolley-hash die vanaf haar 15de werd geplaagd door de eetstoornis Anorexia Nervosa.

Inmiddels is Suzanne 45 en vertelt zij over haar standpunt richting anorexia en genezing. Dr Suzanne Dooley-hash is van mening dat ze nooit volledig zal herstellen/ genezen van de eetstoornis Anorexia Nervosa.

In de jaren '80 gebruikte ze regelmatig laxeermiddel en dacht ze iedere minuut van de dag aan haar gewicht en aan eten/ niet-eten. Vele jaren hierop volgden echter zonder laxeermidellengebruik en zonder obsessieve gedachtes aan gewicht en eten. Haar gezondheid was best oké in die jaren.

Maar in 2005 kreeg ze een terugval en verloor ze een flink aantal kilo's. Ze nam 19 maanden vrij van haar baan als spoedarts aan de Universiteit van Michigan om haar leven weer op orde te krijgen. Net als veel andere mensen met een eetstoornis, weet ze niet precies wat herstel, in het geval van een eetstoornis, betekent.

"Betekent herstel dat je weer goed functioneert?" vroeg Suzanne zich af. "Ik ben arts in een grote, belangrijke instelling, en ik heb zelf gepubliceerd in gerespecteerde tijdschriften - Ik functioneer prima. Ik denk dus niet dat functionaliteit een goede graadmeter is voor herstel."

Niet alleen Suzanne is hierover in verwarring. De meeste medische deskundigen zijn het erover eens dat 30% van de mensen met een eetstoornis chronisch ziek blijft, 30% zal sterven als gevolg van de eetstoornis, en 30% zal herstellen - met duidelijke kanttekening: er is verrassend weinig overeenstemming over wat "herstel" betekent voor mensen met anorexia.

beterSterker nog, er is slechts een handvol lange termijn onderzoeken gedaan naar herstel en daarbij is ook nog eens gebruik gemaakt van verschillende parameters/ meetinstrumenten. "Hierdoor is het moeilijk om te vergelijken tussen de studies," zeg Dr Michael Strober, een professor van de afdeling eetstoornissen en psychiatrie aan de Universiteit van Californië, Los Angeles

Het is moeilijk om het herstel te definiëren bij een ziekte die zowel de lichamelijke en geestelijke dimensies heeft.

Als, bijvoorbeeld een patiënt een "normaal gewicht" bereikt en opnieuw begint met menstrueren, word er in de meeste studies vanuit gegaan dat ze hersteld is.

Voorbeeld: Een jaar of twee geleden kwam Centrum Eetstoornissen Rintveld (kinderafdeling) met de resultaten van een onderzoek waarin stond dat het herstelpercentage rond de > 80 procent lag. Toen werd gevraagd waar dit op gebaseerd was, was het antwoord dat 80% van de jonge meisjes met een gezond gewicht de kliniek verliet. (er was na een jaar geen follow-up meting gedaan) Zijn deze meisjes werkelijk hersteld? Of heeft een groot percentage uiteindelijk maar gegeten wat ze moesten eten omdat ze anders niet naar huis mochten?

beterGezond gewicht is genezen? Maar wat nu als iemand zichzelf nog dagelijks weegt, nog steeds calorieën telt, een obsessie met eten heeft en regelmatig de omvang van haar enkels meet? Of wanneer de anorexia overgaat in boulimia of binge-eating disorder? In geen van deze gevallen kan de patiënt dan gezien worden als hersteld. (hierdoor kloppen de uitkomsten van dergelijke onderzoeken dus ook niet!).

"Ongeveer 50 procent van de mensen met anorexia zal een normaal gewicht kunnen bereiken en handhaven, maar de meeste van hen zijn nog steeds obsessief bezig met de hoeveelheid calorieën in produkten." zegt Dr Katharine Halmi, hoogleraar psychiatrie aan de Weill Cornell Medical College in New York City.

Daarentegen, voegt ze eraan toe: "Veel meer mensen die nog nooit een eetstoornis hebben gehad, houden hun voedingsinname nauwlettend in de gaten. Dus de grote vraag is, hoe definieer je herstel? Het handhaven van een normaal gewicht, het aanwezig zijn van de menstruatie is gemakkelijk vast te leggen. De mentale toestand is veel minder eenvoudig vast te leggen."

Veel mensen met anorexia zien herstel liever op de manier waarop alcoholisten ernaar kijken: de ziekte kan verdwijnen, maar blijft altijd in een klein hoekje op de loer liggen waardoor terugval altijd mogelijk is.

Sommige mensen maken liever gebruik van het woord "Herstellende" zodat ze niet verantwoordelijk zijn voor volledig herstel, wat betekent: ik zal nooit terugvallen. Anderen, vergelijken hun eetstoornis met een chronische ziekte zoals diabetes, waarbij voortdurende waakzaamheid nodig is..

De meeste artsen geloven dat het herstel van anorexia zelden een absoluut iets is (wel genezen, niet genezen), maar veel meer werkt met gradaties. Terwijl mensen beter kunnen worden, zullen bepaalde aspecten (in verschillende mate) van hun ziekte nog op blijven spelen.

De literatuur suggereert dat fysieke herstel mogelijk is, maar dat de cognitieve symptomen zich niet altijd herstellen. Ze kunnen zeker verbeteren, maar één van de dingen die we ons afvragen is, hoe goed moet het met iemand gaan om haar 'hersteld' te noemen? En wat is überhaupt haalbaar op het gebied van cognitie.

Door het ontbreken van overeenstemming onder de experts over wat "Herstel" precies is, gaan patiënten en zorgverleners hun eigen definities toepassen.

Harriet Brown, auteur van het onlangs verschenen "Brave Girl Eating," over 14-jarige dochter met anorexia, omschrijft herstel als "een volledige normale relatie met voedsel."

Maar wat is precies een normale relatie? "Nadenken over voedsel neemt niet een groot deel van je tijd en energie in beslag," zegt Brown in een interview. "Je geniet van eten, je eet niet te weinig of te veel, je komt niet in aanmerking voor één van de diagnostische criteria voor anorexia. Jouw gewicht beweegt zich rond een gezond getal. Je bent in staat om je leven op een manier in te richten de niet volledig is georganiseerd rond voedsel en eten. "

Voor Liu, betekent herstel: "Volledig hersteld op het gebied van de voeding, fysieke, emotionele en psychische gezondheid." Liu, die zelf vanaf haar 13de tot 20ste levensjaar aan anorexia leed, erkent dat zonder een goede behandeling veel mensen jaren lijden aan een zogenaamde "half" anorexia.

Ze eten weer voldoende, hebben geen last meer van eetbuien, laxeren en purgeren niet meer, maar de zelfkritiek, het perfectionisme, het snelle oordelen en smalle denkwereld blijft bestaan."

Nog steeds benadrukken zowel artsen als patiënten het belang van geloven in de haalbaarheid van volledig herstel.

Kathleen MacDonald, een beleidsassistent bij The Eating Disorders Coalition in Washington, had anorexia en vervolgens boulimia gedurende 16 jaar, maar beschouwt zichzelf inmiddels als volledig hersteld sinds 2004. "Veel mensen zeggen: als je eenmaal een eetstoornis hebt, kom je er nooit meer van af.

Ik zeg: There was a time in your life when you didn't have an eating disorder, and if that's possible, anything is."

herstel eetstoornis

Het handboek eetstoornissen van eetstoornis.be benoemt HIER de factoren voor herstel. Ikzelf denk dat het per persoon verschilt, wat herstel inhoudt.

Wat denk jij? Wat betekent herstel volgens jou?

Geloof jij in herstel?

Ik zeker wel!
Maar stel het niet te lang uit... want hoe langer je wacht, hoe moeilijker herstel wordt... En zinnen als "ik ben er nog niet klaar voor om te vechten tegen mijn eetstoornis" zijn als een junk die zegt dat hij nog niet klaar is om te stoppen met heroïne spuiten: jezelf voor de gek houden.

 

Reacties

Charlotte - Dinsdag 3 mei 2011 15:12

Helemaal eens met dit artikel! Ik geloof absoluut in herstel, en ik denk dat het er per persoon vanaf hangt wanneer je herstelt bent.
Ik denk dat herstel ermee te maken heeft of jij nog lijdt onder je eetstoornis of niet. Zolang jij er nog last van hebt, ben je nog niet hersteld. En wanneer je er geen last meer van hebt waarschijnlijk wel.

Ik herkende me trouwens verschrikkelijk in het zinnetje:
'Ze eten weer voldoende, hebben geen last meer van eetbuien, laxeren en purgeren niet meer, maar de zelfkritiek, het perfectionisme, het snelle oordelen en smalle denkwereld blijft bestaan.'

Gelukkig heb ik een goede psych die mij daarmee helpt. (:

G. - Dinsdag 3 mei 2011 15:24

Goed artikel:) Denk dat veel mensen hier wel wat aan hebben!

Ik zie 'herstel' en 'een eetstoornis hebben' meestal maar als een lijn tussen de punten 0 en 100, waarbij 0 'totaal geen eetstoornis' en 100 'eetstoornis' is. Op punt 100 had ik eetbuien en lijnde ik en bepaalde eten mijn leven. Op punt 50 had ik inzicht in m'n eetstoornis, wilde ik er iets aan doen maar twijfelde ik ook heel erg. Op punt 25 ging eten grotendeels goed, maar was er nog alle achterliggende problematiek; ..en of punt 0 betekent dat ik dŠŠr ook helemaal vanaf moet zijn, dat vraag ik me ook af. Want hoe normaal zijn andere vrouwen van mijn leeftijd daarin?

Maar goed, dat wilde ik even delen.

Lotte - Dinsdag 3 mei 2011 15:36

Veel mensen denken inderdaad al dat je genezen bent als je de kliniek uitkomt en weer op een gezond gewicht gebracht bent. En daar zit het hem ook in, je bent op een gezond gewicht "gebracht" en hebt er niet vrijwillig voor gekozen om zo veel aan te komen. Daarbij komt nog dat het alleen om gewicht gaat, psychisch kun je je dan nog heel slecht voelen en extreem gevoelig zijn voor tegenslagen die je vervolgens weer doen terugvallen. Ik vind het altijd zo vervelend als mensen zo oppervlakkig reageren met: "Oh, dus je bent beter nu hŤ?"
Nee, ik ben niet beter, ik heb genoeg motivaties momenteel om me staande te houden. Maar ik heb nog dezelfde gedachtes en hetzelfde vertekende zelfbeeld. Ik lig alleen niet meer op sterven in een ziekenhuisbed.

Ik zou zo graag willen dat dat gewoon wat duidelijker wordt voor mensen. Dat ze zien dat het niet gelijk over is als je aangekomen bent. Maar dat lijkt gewoon onmogelijk, om mensen dat duidelijk te maken. Jammer.

Ik vind het een erg goed artikel!

caroline - Dinsdag 3 mei 2011 15:47

Ik wijger aan te nemen dat herstel onmogelijk is. Ik vind het zelf enorm demotiverend als een behandelaar je verteld dat ECHT 100% er vanaf geraken niet kan. Ik vraag me dan soms af of ik me verzet tegen de realiteit of dat die uitspraak van iemand die heel wat kennis heeft op dat vlak, zoals een behandelaar, dan iets meer zegt over die behandelaar zelf. Het is misschien een erg extreme stelling van mezelf maar als herstel niet mogelijk is, waar doe ik het dan nog voor, is het dan al dat vechten waard? Het moet gewoon dat volledig herstel mogelijk is, daar ga ik toch hoe dan ook voor!

Lexii - Dinsdag 3 mei 2011 17:12

"Ze eten weer voldoende, hebben geen last meer van eetbuien, laxeren en purgeren niet meer, maar de zelfkritiek, het perfectionisme, het snelle oordelen en smalle denkwereld blijft bestaan."

Volgens mij zit ik momenteel in deze fase...
En ja, mijn T gaat me hier ook bij helpen.

Suus - Dinsdag 3 mei 2011 18:01

Voor mij is herstel dat ik de gehele structuur kan eten zonder de drang heb hier in te minderen.
Ik weet waar mijn setpoint ligt en die ligt niet onder de gezondgewichtsgrens, maar ergens hoop ik dat ik met die structuur op ondergewicht blijf hangen. Als ik kan accepteren dat dit niet zo is (als dit gebeurd) en ik blijf die structuur vasthouden. Heb ik veel gewonnen en vind ik mezelf hersteld. Het is ook maar welke eisen je er zelf aan stelt. Zolang er nog geen duidelijke richtlijnen zijn (:

Esther - Dinsdag 3 mei 2011 18:19

Ik denk dat het belangrijk is dat naast het gewicht en eten ook de psychische oorzaken worden aangepakt. Vaak ligt bv. persoonlijkheidsproblematiek hieraan ten grondslag. Wanneer dat ook zo goed mogelijk behandeld is en iemand heeft inderdaad weer een gezondere relatie met eten, dan zou ik iemand als hersteld beschouwen!
Het zou denk ik goed zijn als mensen zich hierover buigen en de factoren die kunnen staan voor herstel worden vastgelegd in de landelijke richtlijnen. Dan weet men ook beter waar naartoe te werken in de behandeling en hoe behandelingen meer succesvol kunnen zijn!

Nouska - Dinsdag 3 mei 2011 19:40

Na 9 jaar Anorexia, verschillende opnames en therapie... En jawel! Gelukt! Sinds een half jaar kan ik wel zeggen dat ik echt eetstoornisvrij ben. Af en toe heb ik nog wel kort even een dikvoelmomentje of heb ik twee keer patat op op een dag en ben ik daar een beetje zenuwachtig over. Maar that's it. Welke vrouw heeft dat niet? Ik doe er niets mee en dat is goed :)
En ik denk dat dat er ook nog wel uit zal slijten.
Het is hard werken. Echt hard werken.. Maar het kan en is super chill! :)
Mijn verhaal staat op proud2bme.nl en heet ''Klaar met Anorexia''. http://www.proud2bme.nl/index.php?section=14&action=feed&item=40&article=3707&rv=7

Liefs Nouska

Tina - Dinsdag 3 mei 2011 21:17

ik ben gestopt met het lezen van het artikel. ANOREXIA ANOREXIA ANOREXIA. ALTIJD ANOREXIA. En de andere eetstoornissen dan? Ik voel me altijd 'gediscrimineerd'. (Dat is het juiste woord niet, maar ik bedoel het meer in de trant van 'minderwaardig')

lisanne - Dinsdag 3 mei 2011 21:21

@ Nouska!

Ik ken je niet persoonlijk,maar ben toch erg trots op je dat je dat bereikt hebt! :)

caroline - Woensdag 4 mei 2011 11:53

@Nouska: bedankt om dat hier ook mee te delen! Dat is een levend bewijs dat het echt KAN!! Super van je!

'B. - Woensdag 4 mei 2011 12:39

Voor mij betekent hersteld zijn als je geen calorieŽn meer doet tellen of dagelijks obsessief met (niet) eten en gewicht enz bezig bent. En ik geloof zeker dat je kunt herstellen, ik ben er namelijk ook vanaf gekomen!

loes R. - Woensdag 4 mei 2011 13:01

Ik vind mijzelf weer "beter"als ik:

normaal kan eten zonder schuldgevoel;
af en toe een gebakje kan nemen;
geen calorieŽn meer tel;
tevreden ben met mijn figuur.

En dan nog zal het altijd mijn zwakke plek blijven.

Roses - Woensdag 4 mei 2011 16:17

Goed artikel.

Verder sluit ik me helemaal aan bij Caroline. Volledig herstel moet mogelijk zijn, je hebt ook ooit zonder een eetstoornis rondgelopen dus is dat nu ook mogelijk.

Maaike [liarsdonothavetotell] - Woensdag 4 mei 2011 19:23

Ik weet niet of ik geloof in volledig herstel, ik denk dat het altijd wel iets is dat in je blijft maar dat het op een gegeven moment iets is waarmee je kan leven en je tegen kan verzetten.

susanne - Donderdag 5 mei 2011 12:07

@TINA:
Ehm, ik kan me voorstellen dat je het gevoel hebt genegeerd te worden, maar ik lees je boodschap heel duidelijk! Dit artikel gaat over anorexia, maar er zijn toch ook dingen te vinden over boulimia,nao, BED en andere eetstoornissen waar helaas nog maar weinig over te vinden is.
Ik snap je wel hoor, maar als ik iets lees over BED of welke andere eetstoornis dan ook kan ik me altijd wel wat herkennen. Heb jij dat niet?

Gr susanne

hannnah - Vrijdag 6 mei 2011 20:54

Dat onderzoek is wel weer typisch Rintveld :p Toch wel jammer. Ik heb altijd een gezond gewicht gehad, loop nu bijna twee jaar bij rintveld. Ben ik ondanks alles dan genezen omdat ik een gezond gewicht heb? Of ben ik dan naar hun maatstaven nooit ziek geweest? Whatever ;)

pien - Donderdag 26 mei 2011 18:07

40 jaar geleden begon mijn eetstoornis omdat iemand zei dat ik net een olifantje was. (als ik nu de foto.s zie dan zet ik een groot vraagteken)
na 10 jaar ben ik opgehouden met een eetstoornis hebben omdat ik voor de 2e keer zwanger was. (bij de 1e zag ik het effect)
in de afgelopen 30 jaar heb ik de eetstoornis nog 3 keer toegelaten, maar niet meer zo lang.
op t moment zit ik er weer middenin omdat iemand per ongeluk zei dat me aan te zien was dat het leven goed is , maar ik weet dat ik er weer uitkom. Als je lang depressief bent geweest en je komt daar uit , dan weet je de volgende keer dat je er overheen kunt komen.
ik spreek dus niet van genezen ,van alcoholisme kun je ook niet genezen ,maar wel het onder controle hebben.
Mijn perfectionisme en mijn lage zelfbeeld zijn echter in de afgelopen 40 jaar niet veranderd.
p.s.ik heb nooit hulp gehad.

Emma - Donderdag 26 mei 2011 19:04

Ik weet echt niet of je ooit helemaal van een eetstoornis afkomt.
De afgelopen vier jaar al worstel ik met eten, ik ben nu 16 en nog steeds elke dag ben ik ontevreden en walg ik van mezelf, al zit ik op een goed gewicht.
Ik denk dat idd als je geen goede hulp hebt gekregen en 'slechts bent aangekomen omdat het moet', je dan steeds terugvallen krijgt, zoals ik:
Ik val af tot een gewicht dat in de buurt komt van mijn streef, maar vrijwel meteen wordt er weer op me gelet en ga ik weer proberen om het te verbergen, waarna ik weer eetbuien krijg en aankom. En dan begint het hele riedeltje weer overnieuw en ik ga er langzaam kapot aan..
Misschien met de juiste hulp kan het worden opgelost, grotendeels, maar ik heb er geen vertrouwen in.

roos - Zaterdag 17 september 2011 16:10

beste mensen ik vind deze site echt super goed!
ik ben nu aan het herstellen van anorexia ik eet weer. soms heb ik eetbuien waar ik me dan ook wel rot om kan voelen en soms bij deze momenten voel ik me niet rot..
ik krijg ook van allerlei kanten steun..
toen ik op het begin steun kreeg dacht ik dat het toch nooit zou gaan werken om weer te gaan eten ik zag alles negatief. maar nu vind ik dat ik zo ver ben en ik wil er gewoon heel graag vanaf. anorexia maakt zoveel kappot ik ben door anorexia ook m'n beste vriendin een beetje verloren dit doet me heel veel pijn..
anorexia wordt ook wel een beetje onderschat vind ik pas als je het zelf hebt meegemaakt weet je wat voor rot ziekte het is..
maar ik wil er echt vanaf ik wil een gelukkig leven leiden!!
ik zou willen dat iedereen er bovenop kon komen ik denk dat het kan maar het is heel hard werken maar ik wil tegen iedereen zeggen die anorexia heeft ga door met knokken en geef niet op!!! ps. ben ik de enige die soms eetbuitjes heeft??

sheilake - Woensdag 18 april 2012 20:54

Ik was hersteld zo een 5 jaar tot nu nog altijd. Gezonde bmi. Maar gedachten blijven in een tweestrijd. Af en toe een terugval hebben denk ik dat niet uit te sluiten is. Je bent niet altijd even sterk en wanneer je een zwakkere periode hebt heb je de neiging om terug in je oude vallen vast te zitten. Je kan herstellen van een ES! Maar genezen? Ook ik weet het niet zeker.

x

Meh - Zaterdag 23 maart 2013 21:04

Ik vind het ook zo zonde dat er gezegd word dat 100% herstellen onmogelijk is.
Zelf heb ik ervaren dat het wel kan! Niet alleen weer een gezond gewicht hebben. Maar ook in mijn gedachten, emoties, hele leven, vrij zijn van de es. Gedachten kun je veranderen, zodat je niet in het zelfde patroon terugvalt als het lastig gaat. Het is moeilijk, het kost tijd, maar het is mogelijk!

Amber - Zondag 19 mei 2013 11:12

Voor mij is herstel; wanneer ik normale hoeveelheden kan eten, en ze eet omdat ik "energie" nodig heb. Maar herstel is ook dat ik tijdens het eten geniet zonder mezelf zorgen te maken over wat deze maaltijd met mijn lijf gaat doen. Herstel is in de spiegel kijken zonder mezelf te haten. Herstel is kunnen voelen zonder "het wel of niet eten" te gebruiken om mijn gevoelens te verdoven. Herstel is een lange weg.
"Recovery is about the journey, not the destination".

Soph - Dinsdag 7 januari 2014 15:43

Mijn zus is héél vaak opgenomen. Ze negeert mij, ze doet mij verschrikkelijk pijn. Ik ben aan het instorten omdat ik al 20j begrip voor haar opbreng en omgekeerd continu aangehaald en genegeerd word. Het is verschrikkelijk. Ik kan het echt niet meer aan. Het gaat er enkel om hoe zij zich voelt, maar ikzelf blijf in de kou staan. Ik ben gewoonweg aan het instorten. Heel simpel.

Susanne - Woensdag 29 januari 2014 23:24

Beste meisjes, dames,
Waar ik benieuwd naar ben is de oorzaak waardoor jullie de eetstoornis hebben gekregen. Mijn dochter van 27 heeft sinds het einde van haar HBO studie anorexia. Het begon rond haar 23e jaar, haar laagste gewicht was 46 kg bij een lengte van 1.68. Ze heeft zelf hulp gezocht en ze schommelt nu al meer dan een jaar tussen de 50 en 51 kg. Maar ze zou minimaal 53 kg moeten wegen. Zij heeft echter voor haarzelf 50kg als ideaal gewicht in gedachten. Ze heeft sinds een jaar een relatie, er is een kinderwens, maar ze menstrueert niet dus is ook niet vruchtbaar.
Ik heb zelf nooit gelijnd of calorie√ęn geteld. Ze heeft een onbezorgde jeugd gehad met liefhebbende en zorgzame ouders, niet aan drank, drugs, gescheiden of i.d. Onze dochter was echt beeldschoon met een gewicht van rond de 60 kg.
Wij vinden het zo onbegrijpelijk dat ze deze rotziekte heeft. Anorexia en andere psychiatrische aandoeningen zitten helaas wel in onze familie. Onze zoon heeft ook een psychische aandoening.

me - Vrijdag 6 juni 2014 12:15

Ik wil graag minder eten maar ben bang om anorexia te krijgen ookal zal k alles doen om af te vallen btw heb het niet , vond deze artikel welk goed '

zus - Zaterdag 27 december 2014 14:37

Geheel herstellen is zéker mogelijk.
Ik ben het volledig eens met het artikel dat men kan herstellen, als je je terug zelfzeker voelt en dus alle twijfels over je lichaam, eten, vriendinnen,... wegvalt. Ja, dit is mogelijk.

mijn zus heeft vier jaar lang anorexia nervosa gehad. Dat was voor het hele gezin een moeilijke periode. Niemand dacht dat het ooit goed zou komen. Iedereen begon de moed op beterschap te verliezen en we herinnerden ons nauwelijks nog een gelukkig moment van vroeger. Alles was 'gewoon' geworden.
Opeens was ze het tijdens een zomer zo beu. Ze besefte zelf dat, zolang ze niet kon gaan studeren, ze niet gelukkig zou worden. Ik zag haar toen maar 1x per week maar de veranderingen in haar waren telkens zo enorm. Een maand later leek het allemaal goed te gaan en had ze zelfs weer een vriendje. Ik en mijn ouders waren wel bang dat als het gedaan zou zijn, ze weer helemaal in de put zou zitten. Maar toen er na enkele maanden inderdaad een einde aan kwam, hebben we haar zo goed mogelijk opgevangen. Tot onze verassing ging zij er beter mee om dan we dachten. Ze kon er openlijk met ons en vriendinnen over praten en duwde ons voor de eerste keer in lange tijd niet van haar af.
Ondertussen, vier maanden later, is ze uitbundiger en gelukkiger dan ooit tevoren. Ze is er zeker sterker uit gekomen. Als ik soms over dingen twijfel zie ik haar als mijn voorbeeld. Ik was altijd de luidruchtigste van ons, maar nu is zij dat. Het studentenleven bevalt haar enorm en bijna elke avond gaat ze uit met vriendinnen. En elke keer eet ze zonder enkele zorgen een pak friet met mayonaise en stoofvlees zodat ze heel de nacht lang door kan blijven gaan. Zelf noemt ze 2014 als één van de gelukkigste jaren uit haar leven. Ook ik zie mijn zus weer als een groot voorbeeld waar ik stiekem naar opkijk.

Ik wens jullie allemaal ook het beste. Het nieuwe jaar geeft je een kans opnieuw te beginnen. Kijk niet naar wat andere mensen van je gaan denken. Ze gaan alleen positief reageren en verschieten van het karakter dat je al die tijd verborgen hield. Falen mag best. Als je nooit tegen de grond bent gegaan voor super veel mensen, ga je nooit leren weer op te staan. Het maakt niet uit of je dik of dun bent, iedereen heeft een karakter dat mag gezien worden! Be yourself en love it!!

Pino - Donderdag 15 oktober 2015 05:02

Herstel is niet mogenlijk bij mij, ik heb al 20 jaar een eetprobleem

Natasja - Maandag 15 mei 2017 21:54

Je hoort vaak dat ze zijn genezen en dat herstel mogelijk is. Het jan wel op de loer liggen van dat het terug komt. Je vraagt wat komt er voor in de plaats als je die eetstoornis loslaat. Wat krijg je er voor terug.

Natasja - Maandag 15 mei 2017 21:55

Bij negatieve gevoelsimpressies en indrukken vlucht je terug daar in om het te verzachten. .

Korina - Vrijdag 24 november 2017 11:29

Hoi,

Is het offici√ęle artikel hiervan ook nog beschikbaar?

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed