Vaker anorexia op latere leeftijd
Bij eetstoornissen denk je meestal aan kinderen en jonge vrouwen tussen de 13 en 25 jaar oud. Uit recent onderzoek van BBC Breakfast blijkt echter dat er steeds meer vrouwen op latere leeftijd de eetstoornis Anorexia Nervosa ontwikkelen. Het aantal vrouwen van 60 jaar en ouder dat in Engeland en Wales werd behandeld voor een eetstoornis is volgens de Mental Health Trusts de afgelopen jaren gestegen met 24 procent. Voor de vrouwen van rond de 50 is die stijging nog groter, namelijk zo'n 33 procent. Eén op de 6 vrouwen die afgelopen jaar gespecialiseerde hulp voor een eetstoornis ontving was ouder dan 40 jaar.
In onderstaande uitzending van BBC Breakfast kwamen twee vrouwen met een eetstoornis aan het woord. Eén daarvan was Julie Elmhiri, die op haar 44e de diagnose anorexia nervosa kreeg. Ze had nooit verwacht op haar leeftijd een eetstoornis te ontwikkelen. Ze wist helemaal niet dat eetstoornissen op deze leeftijd überhaupt voorkwamen.
"Ik wist dat ik niet at. Ik wist dat ik depressief was, maar ik had geen idee dat ik lichamelijk gezien niet meer kon eten. In vier jaar tijd verloor ik twee derde van mijn lichaamsgewicht. Ik verloor mijn man, mijn baan en ik verloor bijna mijn leven."
De professionals delen de vrouwen die op latere leeftijd een eetstoornis hebben op in twee groepen. De eerste groep is die met vrouwen die op jonge leeftijd aan een eetstoornis leden, hiervan herstelden, maar een terugval kregen op latere leeftijd door een ingrijpende gebeurtenis. Om dit te voorkomen zou gewerkt moeten worden aan betere preventie en meer kennis bij bijvoorbeeld de huisarts.
De tweede groep is die met vrouwen die op latere leeftijd voor het eerst een eetstoornis ontwikkelen. Deze groep zoekt hoogstwaarschijnlijk nog veel later hun dan de eerste groep als gevolg van onbekendheid met de problematiek en als gevolg van schaamte. Bovendien denken oudere vrouwen eerder dat er waarschijnlijk toch niet veel te doen is aan de problemen. Het is echter van groot belang dat ook op latere leeftijd hulp wordt gezocht, al is het alleen maar om de fysieke schade die een eetstoornis met zich meebrengt te beperken.
Ken of ben jij iemand die op latere leeftijd een eetstoornis heeft ontwikkeld?
Gerelateerde blogposts
11
Reacties
Ik ben ook al een stuk ouder dan "het gemiddelde", ik zou het fijn vinden als jullie ook eens wat blogs schrijven voor mensen zoals ik, die al wat ouder zijn en al een lange tijd full time werken bijvoorbeeld, een gezin hebben en andere verantwoordelijkheden - dat zou mij erg helpen
Ik was ook wat ouder dan gemiddeld, met mijn toen 22 jaar. De meeste groepsgenootjes waren of jonger, of al langer bekend met eetstoornis. Ik voelde me best een vreemde eend in de bijt.
Bij mij in de kliniek en in de nazorg groep zaten ook twee vrouwen van boven de vijftig die pas op latere leeftijd een eetstoornis hadden gekregen. Zelfs mijn oma van tachtig neigt soms naar eetgestoorde gedachten. Met calorieën tellen en alles. Dus ja kan me voorstellen dat het door allerlei invloeden van de maatschappij oa. steeds meer voor gaat komen dat "oudere" mensen een eetstoornis ontwikkelen.
Bijna 24 hier. Daarvoor had ik geleden aan Selectieve ES.
47 jaar, ondergewicht, eenzaam, depressief en bang voor de toekomst. Een jarenlange strijd. Het eind (nog) niet in zicht.
Ik ben 55 jaar Kom er niet door blijf maar hangen tot een bepaald gewicht
En dan kan durf ik niet verder
Ik ken wel ouderen die het hebben maar die hadden het volgens mij ook al wel toen ze nog jong waren.
Ja! Een oudtante van me ontwikkelde boulimia op 78-jarige leeftijd.... Das nu wel inmiddels 20 jaar geleden en ze leeft al een hele tijd niet meer.....
33 jaar en inmiddels uitbehandeld, voel me echt een oude muts
Nee hoor Truus..40 hier.
30, en waarschijnlijk binnenkort weer terug voor behandeling.. Ik was ook 22 toen ik de eerste keer hulp zocht. Maar eigenlijk ontwikkelde ik de stoornis al op mn 16e...
Ik word niet heel vrolijk van het bericht... Het bevestigd mijn eigen vermoedens/angst...
Ik heb hetzelfde Wendy, ik vertoonde rond mijn 14e al ziekelijk gedrag maar het is pas echt rond mijn 21e uit de hand gelopen.
Hier nog eentje, 43 jaar en een gezin met jonge kinderen. Ik heb niet het gevoel dat de hulpverlening raad weet met ouderen met een e.s. en al helemaal niet als je er ook nog een gezin bij hebt! Ik ben inmiddels uitbehandeld en heb nog behoorlijk ondergewicht en kom niet verder. Erg frustrerend. Je krijgt de stempel "chronische anorexia" en je kunt vertrekken bij je hulpverlener/instantie.
Whaaaaaaaa, ik span de kroon. Aangenaam ik ben Sil, rond mijn 16e anorexia ontwikkeld en nu ben ik echt een oude muts van 49 en nog ben ik de gehele dag bezig met eten. Wel....Niet....Wel....Niet....altijd maar weer dat gevecht in mijn hoofd over eten. Soms om moe van te worden !
Ik ben bijna 35 jaar. heb sinds een paar jaar anorexia nervosa en ben alles kwijt. Huwelijk van 12 jaar, kinderen, familie "vrienden", mezelf etc.
Ik heb niemand met wie ik er over kan praten. niemand snapt het.
Ik kom er gewoon niet uit.
heb nu een half jaar therapie in Leeuwarden, maar ik val continu terug.
Geschreven door Scarlet
Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.
